ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 561 อย่ารังแกกันมากไป

“เจ้าเป็นใคร ตัวเจ้าเองรู้ดีที่สุด นี่อวิ๋นกับเจ้าไม่มีความเกี่ยวข้อง
กันเลยสักนิด”
หลิงอวี้จื้อพูดจบก็ขี้เกียจจะสนใจมู่หรงกวานเสวี่ยอีก กำลังจะ
ไป
เพิ่งจะหมุนตัว มู่หรงกวานเสวี่ยก็เรียกหลิงอวี้จื้อให้หยุด
“นี่อวิ๋นคิดอย่างไรกับเจ้า ใจเจ้าก็รู้ดี พระชายาอ๋องผู้สำเร็จ
ราชการแทนพระองค์ ข้าจะถามเจ้าสักคำ เจ้าอยากช่วยนี่อวิ๋นหรือ
ไม่”
หลิงอวี้จื้อมีปฏิกิริยาตอบโต้ทันที หรือว่ามู่หรงกวานเสวี่ยมาหา
เธอ
นางพูดเช่นนี้แสดงว่ามีวิธีช่วยมู่หรงนี่อวิ๋น แต่คงจะเอาเรื่องนี้มา
บีบเธอ
มู่หรงกวานเสวี่ยตัวดี ถึงแม้ว่าไม่ใช่พี่สาวแท้ๆ ของมู่หรงนี่อวิ๋น
ร้ายดีอย่างไรก็เป็นพี่น้องกันมาตั้งหลายปี เห็นอยู่ว่าน้องชายตัวเอง
จะตายต่อหน้า ยังคิดจะเอาเรื่องนี้มาหาประโยชน์อีก เป็นพี่สาวที่ดี
จริงๆ
คิดถึงตรงนี้ หลิงอวี้จื้อก็โมโหมาก ถามอย่างเย็นชา
“เจ้าต้องการอะไร”
“พระชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ก็รู้ว่านี่อวิ๋นรัก
จริงใจต่อเจ้า เพื่อเจ้าแล้ว แม้แต่ชีวิตตนเองก็สละได้ เขามีวันนี้ก็
เพราะเจ้าทำร้ายเขา เขาไม่ได้ช่วยชีวิตเจ้าเพียงครั้งเดียว ถึงแม้พิษ
ดอกอวี้จีจะแก้ไม่ได้ แต่ในมือข้ามีแมลงจิ่วเซียงอยู่ตัวหนึ่ง เพียงได้
แมลงจิ่วเซียงมา นี่อวิ๋นก็จะสามารถอยู่ได้อีกหลายเดือน”
มู่หรงกวานเสวี่ยพูดจบก็หยิบขวดกระเบื้องสีดำออกมาจากอก
เสื้อแล้วยื่นให้หลิงอวี้จื้อ
“เจ้าแค่กินยาในนี้ ข้าก็จะเอาแมลงจิ่วเซียงให้เจ้า”
“มู่หรงกวานเสวี่ย เจ้ายังเป็นคนอยู่หรือไม่ ในมือเจ้ามีแมลงจิ่
วเซียงอยู่แท้ๆ นึกไม่ถึงว่าจะหยิบออกมาไม่ได้ ร้ายดีอย่างไรนี่อวิ๋น
ก็เรียกเจ้าว่าพี่สาวมาตั้งหลายปี จวนมู่หรงก็มีบุญคุณเลี้ยงดูเจ้ามา
ตอนนี้เจ้ายังมีชีวิตอยู่ดี พูดตรงๆ ก็เป็นเพราะพระคุณของไทเฮา
เรื่องของนี่อวิ๋นทำให้ไทเฮาใจสลาย นึกไม่ถึงว่าเจ้าก็ยังไม่หยิบ
ออกมาอีก เขาเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูลมู่หรง เจ้าก็ยัง
ใจดำอำมหิตเช่นนี้ได้ ยังอยากเห็นมู่หรงนี่อวิ๋นตายไปต่อหน้าต่อตา
เจ้าอีก”
หลิงอวี้จื้อโมโหด่าชุดใหญ่ มู่หรงกวานเสวี่ยทำเกินไปแล้วจริงๆ
รู้ดีว่าแมลงจิ่วเซียงสามารถช่วยยืดเวลาชีวิตของมู่หรงนี่อวิ๋นได้ นึก
ไม่ถึงว่ายังไม่หยิบออกมาให้ นางไม่ได้ทิ้งเชื้อสำนักอู๋จี๋เลย
เมื่อเซียวเหยี่ยนรู้ว่าพิษที่หลิงอวี้จื้อโดนนั้น มู่หรงกวานเสวี่ย
เป็นคนวางยา ตอนแรกเตรียมจะไปฆ่ามู่หรงกวานเสวี่ย ใครจะไปรู้
ว่ามู่หรงกวานเสวี่ยหยุดเซียวเหยี่ยนไว้ เสนอเงื่อนไขว่านางจะไม่
แตะต้องชีวิตของหลิงอวี้จื้ออีกเพื่อให้เขาไว้ชีวิตนาง
เซียวเหยี่ยนจึงปล่อยมู่หรงกวานเสวี่ย ระยะนี้มู่หรงกวานเสวี่ยก็
ซื่อสัตย์มาก ไม่เคลื่อนไหวใดๆ ทุกคนก็เข้าใจว่านางยอมตามมู่หร
งกวานเย่ว์ คิดไม่ถึงว่านี่จะเป็นกลยุทธ์หน่วงเวลา
“ตอนนี้ชะตาชีวิตของนี่อวิ๋นอยู่ในกำมือเจ้า พระชายาอ๋อง
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เจ้าต้องตัดสินใจว่านี่อวิ๋นจะอยู่หรือ
ตาย
โอกาสมีเพียงครั้งเดียว เจ้าไม่กินยานี้ ข้าก็ไม่เอาแมลงจิ่วเซียงให้
เจ้า เจ้าจะบอกไทเฮาก็ไม่มีประโยชน์ นางไม่เชื่อคำพูดเจ้า ตอนนี้
นางเชื่อเพียงข้า”
มู่หรงกวานเสวี่ยกับหลิงอวี้จื้อประจันหน้ากัน นางมองหลิงอวี้จื้
ออย่างเย็นชา รอหลิงอวี้จื้อตอบรับ
หลิงอวี้จื้อหน้าบึ้งตึง ยาพิษนี้ต้องเป็นยาพิษสำนักอู๋จี๋แน่ พวก
นางคงไม่เอาชีวิตเธอ แต่จะต้องใช้เธอไปต่อรองกับเซียวเหยี่ยน
แน่นอน ถึงเวลานั้นก็จะเดือดร้อนเซียวเหยี่ยนอีก
หลิงอวี้จื้อลำบากทั้งขึ้นทั้งร่อง สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจจะปกป้อง
ชีวิตของมู่หรงนี่อวิ๋นก่อน เธอเป็นหนี้บุญคุณมู่หรงนี่อวิ๋นมาก
เหลือเกิน
“ได้ ข้ากิน เจียงฮูหยิน หากเจ้าหลอกข้า พวกเราก็ต้องตาย
ด้วยกัน”
หลิงอวี้จื้อรับขวดกระเบื้องเคลือบที่มู่หรงกวานเย่ว์ยื่นมาให้
อารมณ์ซับซ้อนสับสน เธอไม่อยากกินสิ่งนี้แน่นอน ใครจะรู้ว่ากิน
ไปแล้วจะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้เธอเพียงอยากให้มู่หรงนี่อวิ๋นมี
ชีวิตอยู่ก่อน
“พระชายา อย่าเพคะ”
เห็นหลิงอวี้จื้อรับขวดกระเบื้องเคลือบมาจริงๆ มั่วชิงก็ร้อนใจ
รีบห้ามทันที พูดจบก็มองมู่หรงกวานเสวี่ยด้วยแววตาจะกินเลือด
กินเนื้อ
“มู่หรงกวานเสวี่ย เจ้าอย่ารังแกกันมากเกินไป”