ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 581 ทำความดีชดใช้

ปกติหลิงอวี้จื้อให้เซียวเหยี่ยนกินอาหารที่มีสรรพคุณเป็นยาปรับ
สภาพร่างกาย คอยเสาะหาสมุนไพรบำรุงร่างกาย หากรวมกับบัว
หิมะสีน ้าเงินนี้ด้วยก็จะบรรเทาอาการได้เป็นทวีคูณ สมบัติชิ้นนี้มา
ได้เวลาพอดี
หลิงอวี้จื้อปลอบใจฟางฮุ่ยหรูต่อ เห็นฟางฮุ่ยหรูดูหมองเศร้า เธอ
ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแต่นั่งอยู่ข้าง ๆ เป็นเพื่อนฟางฮุ่ยหรู
จนกระทั่งเซียวเหยี่ยนเข้าวังมาตามหลิงอวี้จื้อด้วยตนเอง เธอถึงได้
ออกจากวังโยวเสียกงไปกับเซียวเหยี่ยน
เมื่อขึ้นรถม้ามาแล้ว หลิงอวี้จื้อก็ซบไหล่เซียวเหยี่ยน
“ไม่นึกเลยว่าอวี้ไท่เฟยจะมีปัญหาจริง ๆ ไม่เพียงแต่จะมี
ความสัมพันธ์เช่นนั้นกับเฉินเสี้ยวหรู ยังฆ่าหมิงเย่ว์อีกด้วย อาเห
ยี่ยน ท่านเตรียมจะลงมือเมื่อใด ผู้หญิงคนนี้เก็บเอาไว้ไม่ได้อีก
แล้ว”
“หากอวี้ไท่เฟยเป็นคนของสำนักอู๋จี๋จริง เจ้าวู่วามเข้าวังไปเช่นนี้
อันตรายอย่างยิ่ง อวี้จื้อ เจ้าลืมคำพูดของข้าอีกแล้วหรือ”
เซียวเหยี่ยนขมวดคิ้ว ดูเหมือนอารมณ์ไม่ดีอย่างยิ่ง
หลิงอวี้จื้อนั่งตัวตรง มองเซียวเหยี่ยนด้วยสีหน้างงงวย
“ท่านพูดไปตั้งมากมาย ท่านหมายถึงประโยคใดหรือ”
“ห้ามเสี่ยงอันตรายโดยลำพัง เจ้าก็รู้ว่าสำนักอู๋จี๋อันตราย
เพียงใด”
หลิงอวี้จื้อเห็นเซียวเหยี่ยนโกรธจริง ๆ ก็เอื้อมมือไปเขย่าแขน
เซียวเหยี่ยน พูดอ้อน ๆ ว่า
“สามีเพคะ ข้าไปโดยลำพังเสียที่ไหน ข้าไม่ได้พามั่วชิงไปด้วย
หรอกหรือ มิหนำซ ้าข้าก็ไม่ได้ไปหาอวี้ไท่เฟย เพียงแต่อยากไป
เยี่ยมฟางไท่เฟยสักหน่อยเท่านั้น เผื่อว่านางเกิดเรื่องขึ้นมา ท่านดูสิ
ข้ามิได้สบายดีอยู่หรอกหรือ ท่านอย่าโกรธเลยนะเพคะ”
หลิงอวี้จื้อทำตาโตอย่างใสซื่อ เห็นเช่นนี้ เซียวเหยี่ยนก็ใจอ่อน
ทำอะไรเธอไม่ได้ ทำหน้าเหลืออด
“เจ้านี่นะ…บางครั้งก็ไม่คิดถึงผลที่จะตามมาเลย”
“ข้ารู้จักบันยะบันยังนะ”
พูดจบก็ยื่นกล่องไปตรงหน้าเซียวเหยี่ยนราวกับยื่นสมบัติให้
“นี่คือบัวหิมะสีน ้าเงิน ไว้บำรุงร่างกายท่านได้พอดีเลย ข้าเพิ่งได้
สมบัติล ้าค่านี้มา ถือว่าทำความดีชดใช้นะเพคะ”
“ฟางไท่เฟยมอบให้เจ้าหรือ”
“อืม ฟางไม่เฟยให้ความสำคัญกับหมิงเย่ว์มาก การตายของหมิง
เย่ว์มีผลต่อนางอย่างมาก เป็นหญิงสาวที่ดีขนาดนี้ น่าเสียดาย”
หลิงอวี้จื้อถอนหายใจเบา ๆ ถึงแม้ว่าไม่ได้เศร้าเท่าฟางฮุ่ยหรู แต่
ก็เข้าใจความรู้สึกของนางดี เรื่องแบบนี้ หลิงอวี้จื้อเคยประสบมา
ก่อน และไม่ใช่แค่ครั้งเดียวด้วย
“ต่อไปห้ามไปที่ใดอีก อวี้จื้อ เรื่องนี้ให้ข้าจัดการ เจ้าไปยุ่งกับ
เรื่องของอาจิ่นเถิด”
“หน้ากากมนุษย์ทำใกล้จะเสร็จแล้ว คนที่จะมาสวมรอยก็มีแล้ว
ทุกอย่างพร้อมสรรพยกเว้นโอกาส”
หลิงอวี้จื้อกอดแขนเซียวเหยี่ยนแน่นอีกครั้ง ทุกครั้งที่อยู่ข้างกาย
เซียวเหยี่ยน เธอก็จะชอบกอดแขนเซียวเหยี่ยน ขอเพียงได้พักพิงอิง
แอบข้างกายเขา ก็จะรู้สึกสบายใจอย่างยิ่ง
เธอชอบฟังเสียงหัวใจของเซียวเหยี่ยน การที่เธอพึ่งพิงเขาเช่นนี้
ใช้ได้ผลกับเซียวเหยี่ยน ทุกครั้งที่มองเธอ สายตาของเขาก็จะ
อ่อนโยนราวกับจะละลายออกมาเป็นสายน ้า
“ตอนนี้มั่นใจได้แล้วว่าคนที่สมคบคิดกับสำนักอู๋จี๋คืออู๋อ๋อง
เพียงแต่ไทเฮายังไม่อยากกำจัดอู๋อ๋อง หากอู๋อ๋องตายแล้ว เช่นนั้นนาง
กลัวว่าขั้นต่อไปจะเป็นคราวของฝ่าบาท
ไทเฮาต้องการรักษาอู๋อ๋องเอาไว้ นางจะไม่เข้ามาร่วมในเรื่องนี้
ถึงขั้นอาจจะขัดขวางข้า หากอู๋อ๋องลงมือกับข้า ไทเฮาก็จะขัดขวาง
เช่นกัน ตอนนี้นางต้องการความสมดุล เว่ยอ๋องออกจากเกมไปแล้ว
ส่วนคนอื่น นางต้องเก็บเอาไว้ก่อนชั่วคราว”
หลิงอวี้จื้อเข้าใจความหมายของเซียวเหยี่ยน ตอนนี้เฉินมั่วฉือยัง
เด็ก ยังไม่สามารถประคับประคองแคว้นเว่ยตะวันตกทั้งแคว้นได้
หากไม่มีอู๋อ๋องแล้ว เซียวเหยี่ยนก็สามารถแทนที่ฮ่องเต้น้อยได้
ตลอดเวลา หากไม่มีเซียวเหยี่ยน อู๋อ๋องก็อาจจะก่อกบฏได้ วิธีที่ดี
ที่สุดก็ต้องให้ทั้งสองคนยังอยู่ แล้วก็คานอำนาจกัน ใครก็ทำอะไร
ใครไม่ได้

เช่นนี้ฮ่องเต้น้อยถึงจะมีเวลาได้ขยายอำนาจของตนเอง มิเช่นนั้น
ไม่ว่าใครชนะ ต่างก็เป็นภัยคุกคามต่อฮ่องเต้น้อยทั้งนั้น
เพียงแต่ทั้งเซียวเหยี่ยนและเฉินเสี้ยวหรูต่างก็ไม่ต้องการให้
โอกาสเช่นนี้กับไทเฮา ความสมดุลนี้จะคงอยู่ต่อไปได้อีกไม่นาน