ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 628 สัญญาหนึ่งเดือน

ตอนที่ 628 สัญญาหนึ่งเดือน

หลิงอวี้จื้อไม่สนอะไรแล้ว เธอกระทืบเท้าลงไปบนหลังเท้าของ
เฉินม่อฉือ เฉินม่อฉือเจ็บจึงขมวดคิ้วและปล่อยหลิงอวี้จื้อ
“เจ้า… เจ้าช่างบังอาจนัก” เฉินม่อฉือหน้าตาบึ้งตึงขึ้นมา “อยู่กับ
เรามันแย่เพียงนั้นเชียวหรือ”
“ใจหม่อมฉันมีผู้อื่นแล้วเพคะ”
หลิงอวี้จื่อรีบถอยหลังไปอีกหลายก้าว แล้วเอ่ยเน้นย ้าหนักแน่น
ออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ แม้เฉินม่อฉือจะเจ้าอารมณ์ แต่ไม่ใช่คน
ต ่าช้าไร้ศักดิ์ศรี อย่างน้อยก็ยังทะนุถนอมเธออยู่
“เช่นนั้นก็ลืมเขาไปเสีย”
“ลืมไม่ได้เพคะ”
“เราจะหายาที่ทำให้สูญเสียความทรงจำมาให้ แค่เจ้ากินมันก็จะ
ลืมเรื่องทุกอย่างที่ผ่านมาจนสิ้น เช่นนี้จะได้อยู่ข้างกายเราไม่จากไป
ไหนแต่โดยดี อวี้จื้อ ในอดีตเราเคยพูดว่า หากเจ้ายอมอยู่กับเรา
แม้แต่ตำแหน่งฮองเฮาเราก็ให้เจ้าได้ เซียวเหยี่ยนรักใคร่เจ้าได้ชั่ว
ชีวิต เราก็ทำได้เช่นกัน ยามนี้อายุของเซียวเหยี่ยนนั้นแทบจะเป็น
บิดาเจ้าได้แล้ว เจ้ายังจะไปหาอยู่อีกหรือ”
หลิงอวีจื้อลอบเถียงอยู่ในใจ เซียวเหยี่ยนแก่ที่ไหนกัน อายุ
สามสิบกว่าเป็นช่วงที่ผู้ชายมีเสน่ห์ที่สุดต่างหาก แน่นอนว่า เธอ
ไม่ได้พูดคำเหล่านี้กับเฉินม่อฉือ เพื่อไม่ให้เป็นการยั่วยุจนเขาต้อง
ทำอะไรบุ่มบ่ามขึ้นมาอีก
เธอรู้ว่าแคว้นเว่ยตะวันตกมียาที่ทำให้คนสูญเสียความจำอยู่
จริงๆ ไม่ง่ายเลยที่เธอจะกลับมาที่นี่ได้ นางจะไม่ยอมกินยานั่นแน่
ในเมื่อเจรจากับเฉินม่อฉือไม่ได้ เช่นนั้นขั้นแรกเธอก็ต้องทำให้
เฉินม่อฉือสงบลงให้ได้ก่อน
“ฝ่าบาท เรื่องความรักมิอาจฝืนใจ เช่นนั้นเอาอย่างนี้เถิด หม่อม
ฉันจะอยู่ในวังแห่งนี้เป็นเวลาหนึ่งเดือน ในหนึ่งเดือนนี้ฝ่าบาทมิ
อาจกระทำการใดๆ อันไม่สมควรต่อหม่อมฉันได้ หากผ่านไปแล้ว
หนึ่งเดือนหม่อมฉันก็ยังไม่อยากจะอยู่ที่วังหลวงต่อ ฝ่าบาทต้อง
ทรงปล่อยหม่อมฉันไป ดีหรือไม่เพคะ”
ดวงตาของหลิงอวี้จื้อส่องกระจ่าง น ้าเสียงอย่างคนปรึกษาหารือ
เธอพอจะรู้นิสัยของเฉินม่อฉืออยู่บ้างไม่น้อย เธอคิดว่าเฉินม่อฉือ
ต้องตกลงแน่ เพราะเขาเป็นคนมั่นใจในตนเอง เขาย่อมเชื่อมั่นว่าจะ
ทำให้เธอศิโรราบได้ภายในเวลาหนึ่งเดือนนี้แน่
แล้วเฉินม่อฉือก็พยักหน้ารับปากอย่างที่เธอคิดไว้ไม่มีผิด “ได้
ระยะเวลาหนึ่งเดือนนี้เจ้าต้องอยู่ที่ศาลาฟังฝน และห้ามปฏิเสธที่จะ
พบเราเด็ดขาด”
เธออยากจะปฏิเสธ แต่ปัญหาคือไม่สามารถปฏิเสธได้ เฉินม่อฉือ
เป็นฮ่องเต้ จะไปจะมาย่อมทำได้ทั้งสิ้น
“นอกจากเวลานอนแล้ว หากอยากเสด็จมาเมื่อใดก็ย่อมได้เพคะ
ฝ่าบาท ตอนนี้หม่อมฉันนอนได้แล้วหรือยังเพคะ”
ต้องมาเจอเรื่องแสนทรมานเช่นนี้ หลิงอวี้จื้อรู้ว่าเธอคงนอนไม่
หลับแน่ ดูเวลาก็น่าจะตีสามตีสี่แล้ว เวรกรรมจริงๆ ไม่ได้นอน
สบายๆ มาตั้งนาน ไม่ง่ายเลยที่จะได้หลับสบายๆ เช่นนี้แต่กลับถูก
ขัดจังหวะเสียได้
เฉินม่อฉือขยับเข้าไปข้างหน้า หลิงอวี้จื้อจึงถอยหลังด้วยไม่
แน่ใจว่าเฉินม่อฉือคิดจะทำอะไร เมื่อเห็นหลิงอวี้จื้อถอยหลังไป
เช่นนั้น เฉินม่อฉือก็คล้ายไม่พอใจอย่างยิ่ง เขาจึงหน้าบึ้งขึ้นมาทันที
หลิงอวี้จื้อกลับไม่พอใจยิ่งกว่า เธอขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ฝ่าบาท
เราเพิ่งจะตกลงกันเมื่อครู่นี้เอง ฝ่าบาทเป็นโอรสสวรรค์ ไม่อาจกลับ
คำนะเพคะ”
“เรารับปากเจ้าก็จริง แต่จะเริ่มพรุ่งนี้ วันนี้เราไม่จำเป็นต้อง
ปฏิบัติตามคำสัญญา”
หลิงอวี้จื้อแทบกระอักเลือดออกมา คิดไม่ถึงว่าเฉินม่อฉือจะใช้
แผนนี้ เขาเป็นฮ่องเต้ หากจะเล่นเล่ห์กลเช่นนี้ หลิงอวี้จื้อย่อมไม่มี
ทางจะต่อต้านได้เลยแม้แต่น้อย
หลิงอวี้จื้อถอยไปชนเข้ากับขอบโต๊ะ เธอคลึงเอวตนเองครู่หนึ่ง
เฉินม่อฉือเดินรุดมาหยุดตรงหน้าเธอแล้วยื่นมือออกมานวดเอวให้
แทน “เจ็บหรือ เจ้ายังคงซุ่มซ่ามเช่นเมื่อก่อนไม่มีผิด”
“ฝ่าบาท ดึกแล้ว พระองค์เสด็จกลับไปพักผ่อนเถิดเพคะ พรุ่งนี้
ยังต้องว่าราชการเช้าอีกไม่ใช่หรือ”