ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 714 ปิดบังข่าวคราว

ตอนที่ 714 ปิดบังข่าวคราว

“เกรงว่าในท้ายที่สุดไทเฮาจะทรงมิได้อะไรเลย แล้วจะพระองค์
ทรงทำเช่นนี้เพื่ออะไรกันเพคะ? หรือทรงต้องการให้พระโอรส
พระองค์เดียวเจ็บแค้นพระองค์อย่างนั้นหรือ? คิดแล้วหม่อมฉันก็
รู้สึกเสียดายแทนไทเฮายิ่งนัก”
หลิงอวี้จื้อกล่าวไปก็ทอดถอนหายใจไป และสีหน้าของมู่หรงก
วานเย่ว์เ**้้ยมเกรียมมากขึ้นทุกขณะ
“หลิงอวี้จื้อ หากเจ้ายังพูดจาเหลวไหลอีกละก็ ข้าจะสั่งให้คน
โยนเจ้าเข้าไปในกองไฟเสียเลย”
หลิงอวี้จื้อค้อนมู่หรงกวานเย่ว์ปะหลับปะเหลือก แต่ก็ไม่ได้พูด
อะไรอีก เพราะอย่างไรเสียพูดไปก็เปลืองน ้าลายตนเองเปล่าๆ
มู่หรงกวานเย่ว์หาเรื่องใส่ตัวเองทั้งสิ้น จึงไม่น่าเห็นใจแม้แต่
น้อย จะให้ดีขอให้เฉินมั่วฉือเจ็บแค้นพระนางให้มากๆ เพราะสิ่งที่
พระนางกระทำทั้งหมดทั้งมวลนี้ ช่างไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์
เหลือเกิน
ขณะนั้นในเวลาเดียวกัน เซียวเหยี่ยนพำนักอยู่ที่มณฑลเฉวียนโจ
เมืองเจี้ยนอัน ดินแดนที่เขาต้องการพิชิตให้จงได้นั่นเอง
เมืองเจี้ยนอันมีความสำคัญต่อซีเว่ยเป็นอย่างมาก เพราะเจี้ยนอัน
คือเส้นทางที่จำเป็นต้องผ่านเมื่อต้องการเดินทางไปยังเมืองหลวง
ถ้าหากเจี้ยนอันถูกชิงไปได้ เมืองหลวงก็จะเป็นอันตรายทันที
เซียวเหยี่ยนต้องการยึดครองเมืองหลวง ปัญหาตอนนี้มีเพียงแค่
เรื่องเวลาเท่านั้น ด้วยเหตุนี้ เพื่อเป็นประกันว่าเมืองหลวงจะ
ปลอดภัย เมืองเจี้ยนอันจะถูกเซียวเหยี่ยนตีแตกมิได้
เฉินมั่วฉือเองก็อยู่ที่เจี้ยนอัน เขาคงต้องปะทะกับเฉินมั่วฉือใน
สนามรบเป็นแน่
ขณะที่เซียวเหยี่ยนกำลังปรึกษาหารือเรื่องแผนการรบอยู่กับกอง
กำลังของตน โดยที่เบื้องหน้าในจุดที่เขายืนอยู่ ณ ตอนนี้คือแผนที่
ทั้งหมดของซีเว่ย
เซียวเหยี่ยนชี้ไม้ชี้มือเขตแดนต่างๆ บนแผนที่โดยมีขุนพลของ
เขายืนล้อมรอบกายรับฟังแผนการ ห้องทั้งห้องจึงมีเสียงเซียวเห
ยี่ยนเพียงคนเดียวที่ดังขึ้น
ในสายตาของแม่ทัพรองแม่ทัพทั้งหลาย เซียวเหยี่ยนคือเทพผู้รบ
ไม่แพ้ ขอเพียงติดตามเซียวเหยี่ยน พวกเขาเชื่อว่าจะสามารถพิชิต
เมื่อหลวงได้ในเร็ววัน
จนกระทั่งบรรดาขุนพลทั้งหลายกลับออกไปกันหมดแล้ว เซียว
เหยี่ยนค่อยนั่งลงพิงพนักเก้าอี้ นวดขมับตนเองเบาๆ เขาไม่ได้นอน
มาทั้งคืน เพราะต้องหารือแผนการและยุทธวิธีที่ใช้ในการรบกับแม่
ทัพและกองหน้าของเขา
จะพิชิตเจี้ยนอันให้จงได้ คงจะมิใช่เรื่องง่าย เฉินมั่วฉือยกทัพมาร
ออยู่ที่เจี้ยนอันด้วยตัวเอง หน่วยทหารอันแข็งแกร่งต่างก็รวมตัวกัน
อยู่ที่เมืองเจี้ยนอัน เซียวเหยี่ยนจึงมิกล้าประมาทศัตรู
“นายท่าน ท่านไม่ได้นอนมาหนึ่งคืนเต็มๆ คงจะอ่อนเพลีย
พักผ่อนสักหน่อยเถิดขอรับ!”
เมื่อเห็นสีหน้าเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้าของเซียวเหยี่ยน อู่จิ้นที่อยู่ข้าง
กายจึงเอ่ยปากเตือน
เซียวเหยี่ยนส่ายหน้า
“ข้าไม่เหนื่อย มีข่าวจากเมืองอวิ๋นบ้างหรือไม่?”
“ทุกอย่างปกติดีขอรับ”
แท้ที่จริงแล้วอู่จิ้นได้รับรายงานข่าวมาแล้วว่าหลิงอวี้จื้อออกจาก
เมืองอวิ๋น แต่เขาไม่กล้าบอกกับเซียวเหยี่ยน การเข้าโจมตีใกล้เข้ามา
หากรายงานเรื่องนี้ออกไปจะต้องส่งผลกระทบต่อเซียวเยี่ยนเป็นแน่
อู่จิ้นจึงเลือกที่จะปกปิดเอาไว้ รอจนกระทั่งพิชิตเมืองเจี้ยนอันได้
แล้วค่อยรายงานให้เซียวเหยี่ยนได้รู้
“เช่นนั้นก็ดี เมืองอวิ๋นมีข่าวอะไร จะต้องรายงานให้ข้าได้รู้ ห้าม
ปกปิดหมกเม็ดเป็นอันขาด”
อู่จิ้นแอบร ่าร้องอยู่ในใจ แต่ก็ยังเอ่ยปากรับคำสั่ง พระชายาของ
เขาก็จริงๆ เลย ดันต้องออกจากเมืองอวิ๋นในเวลาสำคัญเช่นนี้ได้ อู่จิ้
นก้มหน้าหลบสายตาอย่างร้อนตัว แต่ก็ยังต้องก้มหน้ารับคำสั่งอยู่ดี
“ขอรับ ข้าน้อยเข้าใจดี”
ในตอนนั้นเอง ทหารคนหนึ่งได้เข้ามารายงาน
“เรียนท่านอ๋อง ด้านนอกมีแม่นางคนหนึ่งมาขอพบท่านอ๋อง
ขอรับ”
“นางชื่ออะไร?”
เซียวเหยี่ยนมิสนใจแม่นางที่ต้องการจะพบเขาเลยแม้แต่น้อย
น ้าเสียงที่กล่าวถามจึงเย็นชายิ่งนัก
“แม่นางผู้นั้นบอกว่าชื่อหรูเยียน มีเรื่องสำคัญจะมารายงานขอรับ
ท่านอ๋อง”
เมื่อได้ยินชื่อหรูเยียน เซียวเหยี่ยนก็ถึงกับขมวดคิ้ว ในเวลาเช่นนี้
หรูเยียนมาที่นี่ทำไมกัน เขาให้นางไปจากจวนอ๋องแล้วมิใช่หรือ?
“นายท่าน หรูเยียนมาได้อย่างไร”
“ให้นางเข้ามา!”
เซียวเหยี่ยนต้องการจะรู้ว่าหรูเยียนมีเรื่องสำคัญอะไรจะรายงาน
กันแน่ หากไม่มีเรื่องสำคัญอะไร เขาจะรีบส่งนางกลับไปทันที
เพราะเขาไม่คิดที่จะเก็บนางเอาไว้ข้างกายอยู่แล้ว
ที่ผ่านมาเขาชื่นชมนางก็จริง แต่นั่นก็เพราะความสามารถและ
ความสุขุมรอบคอบของนางเท่านั้น ซึ่งหลังจากที่ล่วงรู้ความรู้สึก
นึกคิดของนางแล้ว ทำให้เขาเกิดขยะแขยงในตัวนางขึ้นมาในทันที
นึกไม่ถึงเลยว่าหรูเยียนจะเป็นคนไม่รู้จักหนักเบาเช่นนี้
“ขอรับ”