ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 726 บุกเมือง

ตอนที่ 726 บุกเมือง

“เพราะอะไรเจ้าคะ?”
“ข้าชอบเด็กผู้หญิง”
“พระชายา ให้กำเนิดท่านอ๋องน้อยสักคนถึงจะดีนะเจ้าค่ะ”
“ถึงอย่างไรก็ไม่มีแค่คนเดียวแน่ พ่อพันธ์ที่ดีเช่นนี้ ไม่มีสักสอง
สามคนเสียดายแย่เลย”
หลิงอวี้จื้อกล่าวไปก็ยิ้มไปจนต้องยกมือขึ้นปิดปาก เดิมทีนางก็
เป็นคนที่ชอบเด็กอยู่แล้ว จึงยินดีที่จะให้กำเนิดทายาทสักสองสาม
คน เซียวเหยี่ยนก็อายุอานามไม่น้อยแล้ว นี่ละนะที่เขาเรียกว่า ได้ลูก
เมื่อยามวัยกลางคน
มั่วชิงฉีกยิ้ม แม้ว่านางจะไม่เข้าใจว่าพ่อพันธ์คืออะไรก็ตามที
“สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้นั่นก็คือต้องผ่านด่านนี้ไปให้จงได้ ไม่ว่า
จะอย่างไรข้าก็จะต้องปกป้องลูกคนนี้ให้ดีที่สุด”
หลิงอวี้จื้อแววตาแน่วแน่
“นี่คือของขวัญที่ดีที่สุดที่สวรรค์มอบให้กับพวกเรา”
“ข้าน้อยก็จะปกป้องพระชายาและท่านอ๋องน้อยอย่างเต็มที่เจ้า
ค่ะ”
มั่วชิงรีบชิงเอ่ยต่อทันที
ทางด้านเซียวเหยี่ยนเองก็ได้รับรายงานข่าวจึงรู้ว่าตอนนี้หลิ
งอวี้จื้ออยู่ในกำมือของเฉินมั่วฉือ และมู่หรงกวานเย่ว์ได้ไปจาก
เมืองเจี้ยนอันแล้ว เขารู้ว่าเฉินมั่วฉือไม่มีทางทำร้ายหลิงอวี้จื้อ แต่
สายของเขาในเมืองก็พาหลิงอวี้จื้อออกมาไม่ได้เช่นกัน หากจะพา
นางออกมามีเพียงวิธีการเดียวนั่นก็คือเอาชนะศึกในครั้งนี้ให้จงได้
กองกำลังของเซียวเหยี่ยนปักหลักอยู่ห่างจากเมืองเจี้ยนอันราว
ห้าร้อยกิโลเมตร ในกระโจมของเขาสว่างไสวอยู่ตลอดเวลา เซียวเห
ยี่ยนกำลังอ่านแผนที่ใต้แสงเทียน หรูเยียนยกชาโสมเข้ามาพร้อมกับ
เอ่ยกล่าวอย่างนอบน้อมว่า
“ท่านอ๋อง พักผ่อนสักครู่ดื่มชาสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ!”
“เอาวางไว้!”
“เจ้าค่ะ ท่านอ๋อง”
เดิมทีหรูเยียนคิดที่จะถอยออกไป แต่สุดท้ายก็ชะงักฝีเท้า นาง
หมุนกายกลับมาเอ่ยว่า
“หลายวันมานี้ท่านอ๋องมิได้พักผ่อนติดต่อกันหลายคืน หากพระ
ชายาทรงรู้เข้าจะต้องเป็นห่วงท่านอ๋องเป็นแน่ ท่านอ๋องจะต้อง
รักษาสุขภาพนะเจ้าคะ”
“หรูเยียน เจ้าถอยออกไปเถอะ แล้วเมื่ออยู่ต่อหน้าอวี้จื้อ อย่า
ปากมากเด็ดขาด”
เซียวเหยี่ยนถึงกับเอ่ยปากเช่นนี้ หรูเยียนจึงไม่มีเหตุผลที่จะอยู่
ต่อไป นางจึงได้แต่ถอยออกมา
เพิ่งจะก้าวเท้าออกจากกระโจมของเซียวเหยี่ยน พลันนางก็เห็นอู่
จิ้นเดินเข้าไป นางรู้ดีว่าเซียวเหยี่ยนส่งอู่จิ้นเข้าไปสืบข่าวของหลิ
งอวี้จื้อ นางจึงเจตนาเดินให้ช้าลง ถ่วงเวลาอยู่ที่หน้ากระโจมเพื่อ
แอบฟังว่าอู่จิ้นรายงานอะไรให้กับเซียวเหยี่ยนได้รู้
“ท่านอ๋อง สายของเราในเมืองติดต่อกับมั่วชิงได้ มั่วชิงรายงาน
มาว่าตอนนี้พระชายาตั้งครรภ์ได้ราวสองเดือนแล้วขอรับ”
เรื่องน่ายินดีเช่นนี้ทำให้อู่จิ้นรายงานด้วยสีหน้าดีใจ และไม่
จำเป็นต้องกระซิบกระซาบทำให้หรูเยียนที่ยืนอยู่หน้ากระโจมได้
ยินอย่างชัดเจน
‘จริงหรือ?’
เซียวเหยี่ยนถึงกับวางแผนที่ในมือลง เขาหัวเราะออกมา เสียง
หัวเราะด้วยความยินดีดังแว่วออกมาจากในกระโจม ซึ่งมันช่างบาด
หูหรูเยียนยิ่งนัก
พวกเขามีลูกด้วยกัน นั่นก็หมายความว่าหลิงอวี้จื้อก็จะยิ่งสำคัญ
มากขึ้นไปอีกสำหรับเซียวเหยี่ยน
“อวี้จื้อเป็นอย่างไรบ้าง?”
“มั่วชิงบอกว่าพระชายาปลอดภัยดี นางจะดูแลพระชายาอย่างดี
ท่านอ๋องมิต้องเป็นห่วง”
เซียวเหยี่ยนย่อมต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว ตอนนี้ถือเป็นช่วงเวลา
สำคัญ เขาเองก็จะมีห่วงมิได้ เขาจะต้องพิชิตเมืองเจี้ยนอันและพบ
หน้าหลิงอวี้จื้อให้เร็วที่สุด ขอเพียงพิชิตเมืองเจี้ยนอัน จับกุมเฉินมั่ว
ฉือได้ ซีเว่ยก็ถึงคราวจบสิ้นแล้ว
หรูเยียนมิได้ยืนแอบฟังต่อไป นางกลับไปยังกระโจมของตน นั่ง
นิ่งไม่ขยับเขยื้อนอยู่เป็นนาน
นางไม่รู้ว่าตนเองควรจะทำอย่างไรต่อไปดี จิตสำนึกในส่วนดีที่
ยังหลงเหลือเพียงน้อยนิดในใจทำให้นางไม่อาจลงมือกับหลิงอวี้จื้อ
ได้ แต่เมื่อเห็นพวกเขาครองรักกันอย่างมีความสุขต่อหน้าต่อตา
เช่นนี้ก็เป็นความทรมานสำหรับนางอย่างหนึ่งเช่นกัน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้ยินว่าพวกเขามีลูกด้วยกัน ความดีใจ
ของเซียวเหยี่ยนมันช่างบาดตานางยิ่งนัก
ครุ่นคิดอยู่เป็นนาน ในที่สุดหรูเยียนก้ตัดสินใจแน่วแน่
‘พระชายา อย่าโทษข้าน้อยเลย ข้าน้อยไม่มีที่ไปอีกแล้ว หากว่ามิ
สามารถติดตามท่านอ๋องได้ ข้านน้อยยินยอมที่จะตาย’
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หรูเยียนก็กำหมัดแน่น
เช้าวันรุ่งขึ้น เซียวเหยี่ยนจึงเริ่มต้นโจมตีเมืองเจี้ยนอันอย่างเป็น
ทางการ หลิงอวี้จื้อรู้ดีว่าที่ด้านนอกสงครามครั้งใหญ่กำลังเกิดขึ้น
นางจิตใจร้อนรุ่มไปเป็นสุขอยู่ในห้อง ความรู้สึกแห่งการรอคอย
ช่างทร