ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 735 รอดพ้นวิกฤตครานี้ไปได้

ความหมายจากวาจาของฮองเฮาก็ชัดเจนอยู่แล้วว่านางนั้นโชคดี
เพราะในบรรดาสนมทั้งหลายมีนางตั้งครรภ์สำเร็จเพียงคนเดียว
บัดนี้เมื่อได้ข่าวการตายของเฉินมั่วฉือ หลินฮองเฮาก็เข้าใจเจตนา
ของเฉินมั่วฉือได้ในทันที
เขาได้เตรียมใจทุกอย่างเอาไว้ตั้งแต่แรก เขาถึงได้เหลือลูกเอาไว้
ให้ คงเพราะต้องการปลอบโยนพระทัยไทเฮานั่นเอง
มู่หรงกวานเย่ว์เชื่อในคำพูดของฮองเฮา พระนางรู้ดีว่าเฉินมั่วฉือ
สามารถกระเรื่องเช่นนี้ได้จริงๆ
‘เหลวไหลสิ้นดี มิน่าเล่าเขาถึงเคยบอกเอาไว้ว่าไม่อยากเป็น
ฮ่องเต้’
พระนางไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเฉินมั่วฉือถึงไม่ต้องการเป็นพ่อคน
และไม่ต้องการจะคาดเดาสาเหตุของเรื่องนี้ด้วย เฉินมั่วฉือเหลือลูก
เอาไว้ให้อย่างน้อยก็ยังเหลือตัวแทนให้นางได้ระลึกถึง
มู่หรงกวานเย่ว์หันไปพยักหน้าให้กับจื่ออี ซึ่งจื่ออีก็เข้าใจควา
หมายของมู่หรงกวานเย่ว์ทันที นางรีบออกไปเชิญหมอหลวงเข้ามา
ด้วยตัวเอง
“ข้าจะจัดการให้เจ้าหนีออกจากวัง ฮองเฮา หลังจากที่เจ้าออก
จากวังไปได้แล้ว เจ้าก็จะไม่ใช่ฮองเฮาอีกต่อไป เจ้าจะต้องลืม
เรื่องราวทั้งหมดที่นี่ ปกปิดชื่อแซ่ เลี้ยงดูลูกเฉกเช่นคนธรรมดา
ทั่วไป อย่าบอกเรื่องเหล่านี้ให้เขารู้ ให้เขาได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรี”
มู่หรงกวานเย่ว์มิอาจให้ชีวิตในแบบที่เฉินมั่วฉือต้องการได้
บัดนี้นางจะมอบมันให้กับหลานชายแทน หากเป็นพระนางคนก่อน
ละก็ พระนางจะต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจอบรมเลี้ยงดูเด็กคนนี้
เพื่อให้เขากลับมากอบกู้ซีเว่ยในภายภาคหน้าเป็นแน่
แต่ตอนนี้พระนางไม่มีความคิดเช่นนั้นอีกแล้ว พระนางเหนื่อย
เต็มที และไม่อยากเห็นเฉินมั่วฉือคนที่สอง หลินฮองเฮาสมถะรัก
สงบ เด็กคนนี้เติบโตภายใต้การเลี้ยงดูของนางจะต้องมีความสุขเป็น
แน่
“หม่อมฉันเข้าใจดีเพคะ เสด็จแม่ ทรงเสด็จหนีไปพร้อมกันกับ
หม่อมฉันเถิด พวกเราช่วยกันเลี้ยงดูอุ้มชูเด็กคนนี้ให้เติบใหญ่นะเพ
คะ”
มู่หรงกวานเย่ว์ส่ายหน้า
“ข้าไม่ไป ข้าใช้ชีวิตอยู่ในวังมายี่สิบกว่าปี ลืมเลือนไปจนหมด
สิ้นแล้วว่าชีวิตภายนอกเป็นอย่างไร และก็คงใช้ชีวิตเฉกเช่นคนธร
รดมาไม่ได้ ที่นี่คือหลักสุดท้ายในบั้นปลายของข้าแล้ว”
“ฮองเฮา หลานชายของข้า ข้าขอมอบให้เป็นหน้าที่ของเจ้าแล้ว
เจ้าจะต้องดูแลเขาให้ดี ขอเพียงแค่ให้เขาดำรงชีวิตอยู่บนโลกใบนี้
ได้ก็เพียงพอ ไม่จำเป็นต้องวางแผนอนาคตแทนเขา เขาอยากเดินไป
ในทิศทางใดก็ให้เขาเดินไปตามทางที่เขาต้องการ อย่าเป็น
เหมือนกับข้า ในท้ายที่สุดก็ได้แต่คำบ่นว่ากลับมาเป็นการตอบ
แทน”
ความสัมพันธ์ฉันท์แม่ลูกระหว่างเฉินมั่วฉือและมู่หรงกวานเย่ว์
หลินฮองเฮาประจักษ์ชัดแก่สายตามาโดยตลอด ด้วยเหตุนี้นางจึง
เข้าใจในความหมายของมู่หรงกวานเย่ว์ดังนั้นจึงได้คุกเข่าลงอีกครั้ง
แล้วกล่าวอย่างหนักแน่นว่า
“เสด็จแม่วางพระทัย หม่อมฉันจะดูแลลูกอย่างดีที่สุด จะไม่ทำ
ให้เสด็จแม้ทรงผิดหวัง”
ในตอนนั้นเองหมอหลวงก็เข้ามา มู่หรงกวานเย่ว์สั่งการให้หมอ
หลวงจับชีพจรตรวจสุขภาพให้กับหลินฮองเฮา หลังจากนั้นหมอ
หลวงก็เงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าปิติยินดี
“ทูลไทเฮา ฮองเฮาทรงตั้งพระครรภ์ได้สองเดือนกว่าแล้วพ่ะย่ะ
ค่ะ”
มู่หรงกวานเย่ว์วางใจได้ในที่สุด พระนางพยักหน้าเอ่ยว่า
“รบกวนท่านหมอหลวงแล้ว”
จากนั้นพระนางก็หันไปหาหลินฮองเฮาเอ่ยว่า
“เจ้ากลับไปก่อนเถอะ ห้ามมิให้ใครเอ่ยถึงเรื่องนี้โดยเด็ดขาด ที่
เหลือข้าจะเป็นคนจัดการเอง”
“เพคะ หม่อมฉันทูลลา”
หลินฮองเฮารับคำแล้วถอยออกไป มู่หรงกวานเย่ว์พยักหน้า
ให้กับจื่ออี จื่ออีก็เข้าใจความหมายของพระนาง เมื่อครู่มู่หรงกวาน
เย่ว์สั่งการให้จื่ออีสังหารหมอหลวงจางเสีย
เพราะแม้ว่าหมอหลวงจางจะเป็นคนของมู่หรงกวานเย่ว์แต่มู่หร
งกวานเย่ว์ก็ยังเชื่อว่าคนตายต่างหากที่เชื่อถือได้มากที่สุด ด้วยเหตุ
นี้จื่ออีจึงลงมือสังหารหมอหลวงจางทันที
จื่ออี้ลากหมอหลวงจางออกไป ไม่นานก็กลับเข้ามารายงาน
“ไทเฮา จัดการเรียบร้อยแล้วเพคะ”
มู่หรงกวานเย่ว์พยักหน้า กระตุกยิ้มที่มุมปาก
“จื่ออี เจ้าเองก็เห็นแล้ว มั่วฉือมีลูก”
จื่ออีเผยรอยยิ้มออกมา
“ขอแสดงความยินดีกับไทเฮา จะทรงเป็นเสด็จย่าแล้วเพคะ”
“ข้าแก่แล้ว คงถึงเวลาที่จะต้องเป็นย่าเขาแล้วสินะ จื่ออี เจ้า
จะต้องมั่นใจว่าฮองเฮาจะออกจากวังอย่างปลอดภัย เรื่องนี้เจ้า
จะต้องจัดการด้วยตัวเอง”
“หม่อมฉันเข้าใจเพคะ”
จื่ออี้รับคำแล้วยังขอพระราชวินิฉัยจากมู่หรงกวานเย่ว์อีกเรื่อง
“ไทเฮา เสิ่นปี้ยังคงอยู่ที่ฉางเล่อกง จะทรงจัดการอย่างไรดีเพ
คะ?”
“เก็บเอาไว้ก็ไม่มีประโยชน์ ฆ่าเสียเถอะ!”
จื่ออีพยักหน้า
“เพคะ”
นางตอบรับหนึ่งคำแล้วล่าถอยออกไป