ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 772 ตอนพิเศษ : ไม่สบายดีเท่าเจ้าหรอก

ตอนที่ 772 ตอนพิเศษ : ไม่สบายดีเท่าเจ้าหรอก

นางเพิ่งพูดจบ เซียวหนิงก็มองหลิงอวี้จื้อด้วยสายตาขอบคุณ
จากนั้นก็พยักหน้าให้จูจิ่น แล้วเดินออกจากตำหนักไปกับมู่หร
งเซียงหนาน
“อาจิ่น หากไม่มีเรื่องมู่หรงเซียงหนาน เกรงว่าชาตินี้เจ้าคงไม่
กลับมาเมืองหลวงอีกแล้ว”
“เดิมที่แห่งนี้ก็เป็นสถานที่แห่งความร้าวรานใจ จะมาเพื่อเหตุใด
เซียงหนานอยากสู่ขอลูกสาวเจ้า ข้าก็ต้องมาทักทายอยู่ดี มิเช่นนั้นก็
คงไม่เหมาะ อวี้จื้อ เจ้าจะตกลงหรือไม่”
หลิงอวี้จื้อหัวเราะลั่น
“คนที่จะแต่งมิใช่ข้าสักหน่อย ขอเพียงหนิงเอ๋อร์ยินดี ข้าก็ย่อม
สนับสนุน
ในเมื่อเจ้ามาแล้วก็พักสักระยะหนึ่งแล้วค่อยไปเถิด เรื่องของเด็ก
ทั้งสองคนให้พวกเขาค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป พวกเราไม่รีบร้อน นี่เป็น
เรื่องใหญ่ของชีวิต ให้พวกเขารอบคอบสักหน่อย”
จูจิ่นหัวเราะตาม
“เจ้าก็ยังไม่เคยเปลี่ยน คนที่ผ่านไปหลายปีไม่เปลี่ยนเลยก็คือเจ้า
นี่แหละ อวี้จื้อ คาดไม่ถึงเลยจริงๆ นึกไม่ถึงว่าลูกสาวเจ้าจะ
กลายเป็นลูกสะใภ้ของข้าไปได้ สามารถพาลูกสาวเพียงคนเดียว
ของเจ้ากลับไปเฉาโจวได้ ข้าก็พอใจมากแล้ว”
“อย่าลืมว่าในท้องข้ายังมีอีกหนึ่งคน ข้าเดาว่าเป็นลูกสาวเช่นกัน
หากหนิงเอ๋อร์ไปเฉาโจวแล้ว เจ้าก็ช่วยข้าดูแลนางให้ดี เด็กคนนี้เชื่อ
ฟังดีมาก ต่อไปหากมาหาข้าสักปีละครั้งได้ ข้าก็พอใจแล้ว”
“ก็มีเพียงเจ้านี่แหละ อายุปูนนี้แล้วยังมีลูกได้”
จูจิ่นเอามือปิดปากหัวเราะ เพิ่งมาถึงก็ได้ทราบว่าหลิงอวี้จื้อ
ตั้งครรภ์อีก นางตกใจมาก หลิงอวี้จื้อกับเซียวเหยี่ยนยังคงรักใคร่กัน
ดีตลอดมา
“เป็นอุบัติเหตุ”
หลิงอวี้จื้อทำหน้าขมขื่น
“กว่าจะเลิกอาเจียนได้ไม่ง่ายเลย มีกำลังวังชามากขึ้นแล้ว เจ้าอย่า
พูดกับข้าเรื่องนี้อีกเลย อาจิ่น เจ้ามาก็ดีแล้ว พวกเราออกไปเดินเล่น
กัน ข้าจะพาเจ้าไปดูรอบๆ ดีหรือไม่”
“ดี ข้าย่อมต้องทำตามประสงค์ของฮองเฮาอยู่แล้ว”
จูจิ่นพูดขณะประคองแขนของหลิงอวี้จื้อ สองคนเดินตามกัน
ออกมาจากตำหนักจาวหยาง จูจิ่นทอดถอนใจพูดว่า
“นึกไม่ถึงว่าหน้าตาเจ้าจะไม่เปลี่ยนไปสักนิด สีหน้าก็ยังดูดีเพียง
นี้ มีลูกตั้งหลายคน นึกไม่ถึงว่าจะไม่มีผลกระทบอะไรกับเจ้าเลย”
“มีสิ คลอดเสร็จแล้วต้องลดความอ้วน”
“ลดความอ้วนหรือ”
จูจิ่นรู้ว่าหลิงอวี้จื้อมีคำพูดประหลาดมากมาย ได้ยินคำนี้แล้ว ก็
มองหลิงอวี้จื้อด้วยความประหลาดใจ
“หมายถึงทำให้ตัวเองผอมลง อย่างไรนี่ก็เป็นครรภ์สุดท้ายแล้ว
อาจิ่น หลายปีมานี้เจ้าสุขสบายดีหรือไม่”
หลิงอวี้จื้อรู้สึกว่าจูจิ่นที่อยู่ตรงหน้านี้กับจูจิ่นที่เพิ่งรู้จักตอน
แรกๆ เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ตอนนั้นแววตาของจูจิ่นยังมีมาดผู้กล้า
ชอบพูดคุยล้อเล่นเป็นพิเศษ หลังจากจูจิ่นคลอดมู่หรงเซียงหนาน
ออกมาแล้ว ก็ยิ่งดูเป็นศรีภรรยาและมารดาใจดียิ่งขึ้น
ผ่านไปหลายปี จูจิ่นยิ่งดูมีมาดเป็นแม่ผู้มีจิตใจเมตตามากขึ้น
เพียงแต่แววตาของนางมีความโศกเศร้าที่สลัดไม่ออก นางรู้ว่าจูจิ่น
เป็นห่วงมู่หรงเซียงหนาน
คำถามนี้ทำให้จู่จิ่นมึนงงเล็กน้อย หลายปีมานี้เลี้ยงดูมู่หรงเซียง
หนานตามลำพัง นางจะสุขสบายดีได้อย่างไร
ถึงแม้เด็กคนนี้จะเป็นลูกของมู่หรงนี่อวิ๋น แต่นางไม่เคยใช้ชีวิต
สามีภรรยากับมู่หรงนี่อวิ๋นแม้แต่วันเดียว และนางไม่ได้เห็นหน้า
เขาสักครั้งในวันสุดท้าย แม้แต่ตอนที่มู่หรงนี่อวิ๋นตายก็ยังไม่รู้ว่ามี
ลูกคนนี้อยู่
เสียใจหรือไม่ นางยังคงไม่เสียใจกับการตัดสินใจของตนเองใน
ตอนนั้น เพียงแต่เสียดายมาก เสียดายที่ไม่เคยบอกความในใจกับมู่
หรงนี่อวิ๋น
“ข้าย่อมมีชีวิตไม่สบายเท่าเจ้า แต่ชีวิตนี้ข้าพอใจแล้ว เมื่อก่อนข้า
เป็นห่วงเซียงหนาน ตอนนี้องค์หญิงเปลี่ยนเซียงหนานไปมากโข
ข้าโล่งใจมาก และรู้สึกขอบคุณองค์หญิงด้วย”
หลิงอวี้จื้อคว้ามือจูจิ่นมาจับ
“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ยินดี แต่หากเจ้าไม่มีธุระอะไร ข้าหวังจริง ๆ ว่าเจ้า
จะมาเมืองหลวงบ่อยขึ้น
อาจิ่น บุญคุณหนี้แค้นในตอนนั้นผ่านไปหมดแล้ว ถึงวัยอย่าง
พวกเราแล้ว เรื่องต่างๆ ที่จริงก็คิดได้หมดแล้ว ข้าจำได้เพียงแต่ว่า
พวกเราเคยผ่านเรื่องสนุกๆ มาด้วยกัน อย่างอื่นข้าลืมไปหมดแล้ว”
แววตาของจูจิ่นอ่อนโยนลง ดำดิ่งลงไปในความทรงจำ จริงด้วย
ตอนนั้นมีเรื่องราวต่างๆ เกิดขึ้นมากมาย