ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 787 ตอนพิเศษ : กินไหม หิมะเทียนซานทั้งเป็น

แม้ว่าเซียวอวี่จะไม่ค่อยเต็มใจเท่าไรนัก แต่ก็รับปากอยู่ดี
“ก็ได้ ข้าจะไปสืบให้ท่านเอง ท่านวางใจรอฟังข่าวอยู่ที่นี่เถอะ
ข้าบอกแล้ว ว่าท่านจะต้องไม่เป็นไร”
เซียวหนิงอารมณ์แจ่มใสเบิกบานยิ่งนัก นางรู้สึกประหนึ่งว่าเพิ่ง
รอดพ้นจากความตายมาก็ไม่ปาน ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ
ออกมาอย่างเต็มที่อีกครั้ง
มีชีวิตรอดมาได้ช่างดีจริงๆ
อีกคนที่อารมณ์ดีตามมาอย่างเห็นได้ชัดนั่นก็คือเซียวอวี่ ที่รอ
คอยการมาถึงของไหมหิมะเทียนซานอย่างชื่นมื่น
สองสามวันหลังจากนั้น เซียวอวี่ได้นำไหมหิมะเทียนซานเข้ามา
ให้เซียวหนิงด้วยตนเอง เซียวหนิงรับเอากล่องกำมะหยี่จากมือของ
เซียวอวี่ด้วยความระมัดระวัง เมื่อเปิดออก ด้านในบรรจุหนอนสี
ขาวอยู่หนึ่งตัว ซึ่งมันก็นอนนิ่งไม่ไหวติงราวกับตายแล้วอย่างไร
อย่างนั้น
“เจ้าไหมหิมะเทียนซานนี่เป็นหรือตายแล้วกันแน่?”
“ยังเป็นอยู่นะสิ ไหมหิมะเทียนซานต้องยังเป็นๆ อยู่เท่านั้นจึงจะ
ได้ผล พี่ ท่านรีบกินเจ้านี่เข้าไปเสียเถอะ ไหมหิมะเทียนซานตายง่าย
ยิ่งนัก หากว่ามันตายแล้วละก็เท่ากับพวกเราไปเสียเที่ยวเปล่าๆ เลย
นะ”
นางต้องกลืนกินตัวไหมที่ยังเป็นๆ เข้าไปทั้งตัว คิดแล้วก็ทำให้
เซียวหนิงรู้สึกขยะแขยงไม่น้อย จะกินเข้าไปได้อย่างไรกันเล่า
“ข้าให้คนไปสืบมาแล้ว ได้ยินว่าไหมหิมะเทียนซานตายง่ายตาย
ดาย และกว่ามันจะเดินทางจากหุบเขาเทียนซานมาถึงยังเมืองหลวง
หนทางแสนไกลถึงเพียงนั้น เจ้าไหมหิมะเทียนซานมีชีวิตรอดมาได้
อย่างไรกัน? พวกเจ้าใช้วิธีการอะไรกันแน่”
เซียวหนิงซักไซ้ด้วยสงสัยใคร่รู้
เซียวอวี่ไม่มีทีท่าว่าจะตอบคำถามของเซียวหนิงเลยแม้แต่น้อย
เขาเคาะกะโหลกเซียวหนิงท่าทางราวกับหมดความอดทน
“พี่ หากว่าท่านยังไม่กินมันเข้าไปอีกละก็ ไหมหิมะเทียนซาน
จะต้องตายจริงๆ แล้วนะ หากว่ามันตายแล้วจะเปลี่ยนสี ท่านกินมัน
เข้าไปก่อนค่อยว่ากัน”
“มันสามารถต้มจนสุกได้หรือไม่?”
“กินทั้งเป็น”
“หา……หนอนตัวเบ้อเริ่ม เจ้าจะให้ข้ากินมันเข้าไปทั้งเป็น ข้า
กินไม่ลง”
เซียวหนิงรู้สึกขยะแขยงคลื่นไส้ไม่น้อย เพราะอะไรถึงต้องมี
วิธีการกินที่พิสดารเช่นนี้ด้วยนะ ถึงกับต้องกินทั้งเป็นจึงจะได้ผล
“พี่ หากท่านยังไม่กินเข้าไปอีก ข้าก็หมดทางที่จะช่วยท่านได้
แล้วนะ ท่านก็คิดเสียว่าเจ้าหนอนหิมะเทียนซานนี่เป็นกุ้งของโปรด
ที่สุดของท่านสิ จะได้ไม่มีรสชาติใดๆ”
เซียวหนิงเองก็ไม่กล้าที่จะประวิงเวลาอีกต่อไป กลั้นใจหยิบเจ้า
ไหมหิมะเทียนซานตัวอ้วนกลมขึ้นมาจากกล่อง คับคล้ายคับคลาว่า
นางได้กลิ่นคาวเลือดจากตัวมัน
‘แม่เจ้า เจ้าหนอนไหมนี่มีกลิ่นคาวเลือดติดอยู่ด้วย น่า
สะอิดสะเอียนจริงเชียว’
เมื่อเซียวหนิงหยิบเจ้าไหมหิมะเทียนซานขึ้นมา มันก็เริ่มขยับตัว
จากเดิมที่นอนนิ่งไม่ไหวติง มันก็ค่อยๆ ขยับตัวอย่างเชื่องช้า เมื่อ
เห็นเซียวหนิงชักช้าอืดอาด เซียวอวี่ก็เริ่มจะร้อนใจ
“พี่ หากว่าท่านกินมันไม่ลงจริงๆ ข้าจะให้คนมาป้อนท่าน
เสียเลย”
“ข้ากิน
หากต้องให้ใครมาป้อนจริงๆ คงจะยิ่งสะอิดสะเอียนมากขึ้นไป
อีก
เซียวหนิงเปิดปาก หลับตาลงวางเจ้าหนอนลงในปาก ด้วยความ
ที่ตัวของมันอ้วนใหญ่ ก่อนจะกลืนมันลงไป นางจึงจำเป็นจะต้อง
บดเคี้ยวเสียก่อน
เมื่อกัดลงไป กลิ่นคาวของมันแผ่ซ่านไปทั่วทั้งปาก ความรู้สึก
พะอืดพะอมแล่นขึ้นมาทันที เซียวหนิงคิดที่จะคายมันออกมา แต่
เซียวอวี่มือใช้มือไว้ปิดปากนางเอาไว้เสียก่อน บังคับให้นางต้อง
กลืนหนอนหิมะเทียนซานลงไป
หลังจากที่กลืนมันลงไป เซียวหนิงก็ยังอาเจียนแห้งๆ ออกมาอีก
ชุดใหญ่ นี่คงเป็นสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุดในชีวิตของนางเลย
ทีเดียว ตอนนี้ คิดก็ยังแทบไม่อยากจะคิดด้วยซ ้าไป
ชุนฉินรีบเข้ามาประคองหลังของเซียวหนิงเอาไว้ พออาการดีขึ้น
ได้ไม่เท่าไหร่ เซียวหนิงก็หันมาถลึงตาใส่เซียวอวี่ทันที
“เมื่อครู่ข้าเกือบจะตายอยู่แล้ว”
“หากว่าท่านไม่กินมันเข้าไปต่างหากถึงจะต้องตาย มันจะรสชาติ
ย ่าแย่สักเท่าไหร่ก็เทียบไม่ได้กับชีวิต ถือว่าเล็กน้อยทั้งนั้นแหละ พี่
มือของข้ามีแต่กลิ่นคาวของเจ้านี่ทั้งนั้น”
เซียวอวี่สีหน้าขยะแขยง
“เปื้อนมือเจ้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เจ้าก็ขยะแขยงเสียแล้ว นี่ข้า
กินมันเข้าไปทั้งตัวเชียวนะ นี่มันพิษบ้าอะไรกัน วิธีถอนพิษน่า
สะอิดสะเอียนยิ่งกว่า ชุนฉิน รินน ้ามาให้ข้าสักแก้ว”
ชุนฉินรีบเร่งไปรินน ้ามาให้กับเซียวหนิงทันที เซียวหนิงดื่มน ้า
เข้าไปสามแก้วเต็มๆ ในขณะที่เซียวอวี่ยืนหัวเราะอย่างมีความสุข
บนความทุกข์ของเซียวหนิง กินหนอนไหมตัวอ้วนเข้าไปทั้งตัว ช่าง
ลำบากพี่สาวของเขาจร