ซู่เป่าสามขวบครึ่ง: หนูน้อยอาคมเต๋ากับยอดคุณลุงทั้งแปด - บทที่ 113 สาวใช้ซูเฟิน

บทที่ 113 สาวใช้ซูเฟิน

ซูเหอเวิ่นพยายามรวบรวมสติที่หลุดลอยไปจากภาพเหตุการณ์มีดบินปลิดชีวิตไก่เมื่อครู่

ซู่เป่าคือลูกสาวของคุณอา…

พ่อของซู่เป่าก็คืออาเขยของเขา…

แต่อาเขยคนนี้ แค่ฆ่าไก่ทำไมต้องดุดัน ปานจะล้างบางคนทั้งโลกขนาดนี้ด้วย!

“ซู่เป่า เรา… เรารีบขึ้นข้างบนกันเถอะ” ซูเหอเวิ่นพุ่งเข้าไปคว้าแขนซู่เป่าทันที เขากลัวว่าถ้าขืนอยู่ต่อ อาเขยจอมโหดคนนี้ จะเอาไก่อีกสองตัวที่เหลือมาสับหัวโชว์ความรุนแรงให้เด็กสี่ขวบดูอีก น้องสาวเขายิ่งดูนุ่มนิ่มน่าทะนุถนอม จะให้มาทนดูฉากนองเลือดแบบนี้ได้ยังไง!

ทว่าซู่เป่ากลับไม่ได้มองไก่ เธอจ้องเขม็งไปหลังต้นไม้ใหญ่ ซึ่งมีสาวใช้คนหนึ่งยืนหน้าซีดเผือด ตะกร้าในมือร่วงหล่น ดอกไม้กระจายเกลื่อนพื้น

“รอเดี๋ยวนะคะพี่ชาย!” ซู่เป่าสลัดมือพี่ชายแล้ววิ่งไปยังต้นไม้ใหญ่ เด็กน้อยเอื้อมมือน้อย ๆ ไปดึงมีดทำครัวที่ปักคาต้นไม้ออกมาอย่างง่ายดาย ราวกับดึงกิ่งไม้ธรรมดา

“คุณป้าคะ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” เธองอนหน้าขึ้นมองสาวใช้ตรงหน้า

สาวใช้ก้มลงมองภาพเบื้องหน้าด้วยความขวัญเสีย…

เด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มอ่อนหวาน

ดวงตาโตใสซื่อสีดำสนิท แต่ในมือกลับถือมีดทำครัวเล่มยักษ์ แถมมีเลือดไก่หยดติ๋ง ๆ…

“อ๊า…!” เธอหวีดร้องเบา ๆ พลางถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว “อย่า… อย่าตัดหัวฉันนะ!”

ซู่เป่าชะงักกึก รีบเอามือซ่อนมีดไว้ข้างหลังทันที หนูไม่ได้จะทำแบบนั้นสักหน่อย!

คุณป้าคนนี้เป็นอะไรไป ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วย?

“ป้าคะ คอของป้า… เป็นอะไรหรือเปล่า?” ซู่เป่าหรี่ตามองซ้ำอีกครั้งด้วยความสงสัย

ในสายตาของซู่เป่า ขณะที่แม่บ้านคนนี้พยายามจะวิ่งหนี ร่างกายของเธอกลับทำงานไม่ประสานกัน ศีรษะบิดไปทางซ้ายแต่ขากลับพยายามถอยหลังไปทางขวา ราวกับว่า “จิตวิญญาณ” และ “ร่างกาย” เป็นคนละส่วนที่ยังปรับจูนกันไม่ติด

มู่กุยฝานก้าวเข้ามาแทรกกลางอย่างเงียบเชียบตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขาหยิบมีดออกจากมือซู่เป่าอย่างด้วยความระมัดระวัง พลิกมีดกลับมาถือในท่าเตรียมพร้อม แล้วจ้องไปที่สาวใช้คนนั้น

“คุณชื่ออะไร?” น้ำเสียงของมู่กุยฝานเย็นเฉียบพ่วงมาด้วยรังสีอำมหิตบางเบาที่แผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว ประกอบกับมีดในมือ… ยิ่งส่งให้เขามีบรรยากาศเหมือนมัจจุราชที่กำลังสอบปากคำวิญญาณ

“ฉัน… ฉัน…” สาวใช้สั่นพะเยิบพูดติดอ่าง

มู่กุยฝานขมวดคิ้วมุ่น รังสีคุกคามยิ่งรุนแรงขึ้น ทว่าเสียงรถเข็นที่ใกล้เข้ามาช่วยขัดจังหวะไว้ก่อน

“ซูเฟิน เธอมาทำอะไรที่นี่?” คุณนายผู้เฒ่าซูเอ่ยถาม

ที่แท้สาวใช้คนนี้ชื่อ ซูเฟิน เป็นคนสวนและนักจัดดอกไม้ซึ่งคอยดูแลต้นไม้ดอกไม้ในคฤหาสน์ตระกูลซู ช่วงเดือนเมษายน ดอกไม้บานสะพรั่งทั่วสวน หน้าที่ของเธอคือตัดดอกไม้ไปจัดแจกันวางตามห้องต่าง ๆ

หญิงสาวใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะสงบอารมณ์ได้ เธอก้มหน้าตอบเสียงแผ่ว “ฉัน… ฉันกำลังตัดดอกไม้ค่ะ…”

คุณนายผู้เฒ่าซูไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร เพราะเห็นมีดทำครัวบินว่อนขนาดนั้น ใครไม่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อก็แปลกแล้ว “ไปทำงานต่อเถอะ”

ซูเฟินพยักหน้าอย่างลี้ลน รีบกวาดดอกไม้บนพื้นเข้าตะกร้าแล้ววิ่งออกไปอย่างทุลักทุเล ฝีเท้าของเธอดูไม่มั่นคงเอาเสียเลย

“วันนี้ดูแปลก ๆ พิกล” คุณนายผู้เฒ่าซูพึมพำ ก่อนหันมาส่งค้อนวงใหญ่ให้ลูกเขย “หึ! ยังมีหน้ามาทำหน้านิ่งอีกนะนายมู่ อาวุธมีคมพวกนี้มันไม่มีตานะ ถ้าพลาดไปโดนซู่เป่าจะทำยังไง!”

มู่กุยฝานลูบจมูกตัวเองแก้เก้อ ไม่คิดเลยว่าระดับเขาจะมาโดนคนด่าเรื่องการใช้อาวุธพลาด…

ความจริงมีดในมือเขาน่ะ มันมีตายิ่งกว่าตาคนเสียอีก

“ซู่เป่า ไปข้างบนกับพี่ชายนะลูก” คุณนายผู้เฒ่าจูงมือหลานสาวออกไป

ซู่เป่าพยักหน้าพลางหันไปกำชับมู่กุยฝาน “คุณพ่อสู้ ๆ นะคะ! ตอนจัดการไก่กุ๊ก ๆ… ทำเบา ๆ หน่อยนะคะ”

มู่กุยฝานเกือบจะยื่นมือไปลูบหัวลูกสาวตามความเคยชิน แต่พอนึกได้ว่ามือตัวเองเปื้อนเลือดไก่อยู่ก็ชะงักไป “ขึ้นไปเถอะ ไม่ต้องห่วง พ่อจัดการเองได้”

ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงักอย่างเชื่อใจในตัวคุณพ่อสุด ๆ แล้วเดินเตาะแตะตามหลังซูเหอเวิ่นขึ้นชั้นบนไป

คุณนายผู้เฒ่าซูมองตามแผ่นหลังหลานสาวพลางถอนหายใจยาว เธอหันไปกวักมือเรียกแม่บ้านอู๋ แล้วสั่งการด้วยเสียงกระซิบ “แม่บ้านอู๋… เธอไปเตรียมทำอาหารอย่างอื่นสำรองไว้ในครัวอีกฝั่งด้วยนะ”

เธอมองไปทางมู่กุยฝานที่กำลังง่วนอยู่กับการ “สู้รบ” กับมะเขือและไก่ด้วยท่าทางดุดันเกินเหตุ “ขืนรอฝากท้องไว้กับพ่อเทพสงครามคนเดียว มีหวังเที่ยงนี้พวกเราได้กิน ‘ซากไก่’ แทนข้าวแน่ ๆ!”

*

ภายในห้องครัวอันกว้างขวาง ป้าอู๋แยกไปเตรียมวัตถุดิบอื่น ๆ อยู่อีกฝั่ง ส่วนมู่กุยฝานรับหน้าที่จัดการเมนูที่เหลือ

เขาเริ่มสังหารไก่อีกสองตัว สับหัวทิ้งแล้วแขวนไล่เลือด ทว่าตอนถอนขนนั้น… ด้วยความที่แรงเยอะเกินไป เขาจึงถอนกระชากจนหนังไก่หลุดออกมาเป็นแผ่น ๆ สภาพไก่ดูสยดสยองจนแทบกลายเป็น “ไก่ถลกหนัง” มากกว่าไก่ถอนขน

จนมาถึงคิวของเมนูที่ว่ากันว่าปราบเซียนที่สุด… มะเขือม้วน

มู่กุยฝานหยิบมะเขือยาวขึ้นมาจ้องพิจารณา เขามองไม่ออกเลยว่าไอ้มะเขือ นี่มันจะยากตรงไหน เขาจึงตัดสินใจใช้ทักษะดาบที่ฝึกฝนมาทั้งชีวิต ฟันมันออกเป็นสองซีกในดาบเดียว!

*

ชั้นบน

เจ้าเสี่ยวอู่ นั่งสัปหงกอยู่ริมหน้าต่าง นกแก้วก็ต้องมีการงีบกลางวันเหมือนกัน มันซุกจะงอยปากไว้ใต้ปีก หรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง พยักหน้าขึ้นลงเป็นจังหวะเหมือนคนแก่กำลังโดนลมโชย

ซูเหอเวิ่น ค่อย ๆ ขยับเท้าเข้าไปช่องหน้าต่างอย่างระแวดระวัง ในมือถือกระจกเงาบานเล็กยื่นออกไปส่องดูลาดเลาก่อน เสี่ยวอู่ลืมตาขึ้นมองเขา พลางขยับหนีนิดหน่อย

เมื่อเห็นว่าผนังและเพดานด้านนอกไม่มีเงาของ “คุณป้ากอดหัว” แล้ว เขาจึงกล้าโผล่ออกไปดู

“แปลกจัง… มันหล่นไปที่ไหนนะ?” เขาเหยียดคอมองสำรวจลงไปยังสวนเบื้องล่าง พลางหยิบสมุดจดขึ้นมาคำนวณเส้นโค้งพาราโบลาอย่างจริงจังอีกครั้ง เพื่อหาจุดตกของศีรษะ ที่น้องสาวเขาเตะออกไปเหมือนลูกฟุตบอล!