ซู่เป่าสามขวบครึ่ง: หนูน้อยอาคมเต๋ากับยอดคุณลุงทั้งแปด - บทที่ 154 คุณพ่อของเธอชอบการ์ดอุลตร้าแมนไหม?

บทที่ 154 คุณพ่อของเธอชอบการ์ดอุลตร้าแมนไหม?

เมื่อเห็นซู่เป่ายืดอกประกาศก้องกับเพื่อนพ้องอย่างภาคภูมิใจว่า “นี่คือคุณพ่อของซู่เป่าเอง!” ซูอิงเอ๋อร์รู้สึกใจคอไม่ค่อยดีนัก เขาแค่นเสียง “หึ” ในลำคอ ก่อนยกมือขึ้นตะโกนบอกทุกคนว่า “ฉันเอง!”

เขามั่นใจว่าตนเองไม่ใช่คนอ่อนแอ ลุงห้าคนนี้ทำงานตรากตรำอยู่ในไซต์ก่อสร้างมาหลายปี พละกำลังวังชาที่สะสมไว้ จะพ่ายแพ้ให้มู่กุยฝานได้ง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ!

ทันทีที่เด็ก ๆ เห็นคนร้ายเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง พวกเขาก็ส่งเสียงเชียร์ดังกระหึ่ม “คุณครูฝึกมู่ สู้ ๆ! จัดการคนร้ายเลย! ซัดให้หมอบไปเลย!”

ซู่เป่ามองคุณพ่อสลับกับคุณลุงห้าที่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวไร้เสียงสนับสนุน เธอรู้สึกสงสารคุณลุงขึ้นมาจับใจ จึงป้องปากช่วยตะโกนสุดเสียง “คุณครูฝึกมู่สู้ ๆ! คนร้ายก็สู้ ๆ นะคะ!”

“สู้ ๆ! สู้ให้สุดใจไปเลย!” หานหานได้ยินดังนั้นก็รีบตะโกนตามทันที

เพื่อนร่วมชั้นพากันงุนงงจนอ้าปากค้าง นี่มันสถานการณ์แบบไหนกันแน่?

ซู่เป่าจึงรีบชี้ไปที่ซูอิงเอ๋อร์แล้วอธิบายว่า “เขาไม่ใช่คนร้ายตัวจริงหรอกค่ะ เขาเป็นคุณลุงคนที่ห้าของซู่เป่าเอง!”

เด็ก ๆ จึงพากันพยักหน้าเข้าใจ

ทางด้านซูอิงเอ๋อร์นั้น เขาเลือกตัดคำอธิบายของหลานสาวทิ้งไป และได้ยินเพียงคำว่า “คนร้ายสู้ ๆ” เท่านั้น ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกราวกับมีพละกำลังมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาทั่วร่าง ต่อให้ต้องยกวัวทั้งตัวก็ยังไหว!

“เข้ามาเลย!” ซูอิงเอ๋อร์กวักมือท้าทายด้วยท่าทางมั่นใจ ราวกับว่านี่คือช่วงเวลาที่เท่ที่สุดในชีวิต

ทว่าในวินาทีถัดมา มู่กุยฝานกลับคว้าข้อมือเขาไว้ได้ทันควัน ก่อนพลิกตัวเหวี่ยงข้ามไหล่จนร่างของซูอิงเอ๋อร์ลงไปกองกับพื้นเสียงดัง

มู่กุยฝานเคลื่อนไหวว่องไวจนคนดูมองตามไม่ทัน รู้ตัวอีกทีคนร้ายก็พ่ายแพ้ราบคาบเสียแล้ว

เสียงปรบมือและโห่ร้องแสดงความยินดีดังระงม เด็กผู้หญิงพากันมองมู่กุยฝานด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยศรัทธาราวกับเห็นฮีโร่ ส่วนพวกเด็กผู้ชายกลับมองเขาประดุจเป็นอุลตร้าแมนหลุดออกมาจากจอโทรทัศน์

ซูอิงเอ๋อร์หน้าแดงระเรื่อด้วยความอับอาย รีบตะโกนประท้วง “เริ่มใหม่! เมื่อกี้หมอนี่เล่นทีเผลอ ไม่นับ!”

“ย่อมได้” มู่กุยฝานเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ

ซูอิงเอ๋อร์ลุกขึ้นเตรียมพร้อม ทันทีที่เห็นมู่กุยฝานหันไปมองทางซู่เป่า เขาก็ถือคติว่าในการรบย่อมไม่ถือสากลยุทธ์!

เขาจึงพุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็ว หวังจัดการอีกฝ่ายให้คว่ำลงในจังหวะที่ไม่ได้ระวังตัว!

“ข้างหลัง! ระวังข้างหลังค่ะคุณครูฝึกมู่!” เด็ก ๆ ต่างร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ

ซูอิงเอ๋อร์แสยะยิ้มแห่งชัยชนะอยู่ในใจ…

แต่แล้วเพียงแค่มือแตะถูกตัวมู่กุยฝาน โลกหมุนคว้างในพริบตา ร่างของเขาล้มคว่ำหน้าลงกระแทกพื้นในท่าเดิมซ้ำอีกหน

เด็กนักเรียนชั้นอนุบาลใหญ่คนหนึ่งถึงกับกระโดดโลดเต้น “สุดยอดไปเลย! เยี่ยมยอดที่สุด!”

ในขณะที่คุณพ่อมู่สร้างความประทับใจจนกลายเป็นตำนานของโรงเรียน คุณลุงซูอิงเอ๋อร์กลับกลายเป็นตัวอย่างที่ไม่ควรทำตาม ไม่ว่าเขาจะจู่โจมด้วยท่าทางพิสดารเพียงใด สุดท้ายก็จบลงที่การนอนจูบพื้นดินเสมอ!

การซ้อมรับมือเหตุระเบิดครั้งนี้ทิ้งความประทับใจไว้ให้เด็ก ๆ อย่างมาก ระหว่างเดินเข้าแถวกลับห้องเรียน แต่ละคนต่างเลียนแบบท่าทางเท่ ๆ ของมู่กุยฝาน และพากันอิจฉาซู่เป่าที่มีคุณพ่อเก่งกาจขนาดนี้

ซู่เป่าโบกมือลาคุณพ่อและคุณลุงห้าด้วยดวงตาที่เป็นประกายชื่นชม “คุณพ่อเก่งที่สุดเลยค่ะ!”

มู่กุยฝานยื่นมือไปลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ พลางยกมุมปากขึ้นด้วยความอ่อนโยน “อืม”

เมื่อเห็นคุณลุงคนที่ห้าดูหน้ามุ่ยและกอดอกอย่างไม่สบอารมณ์ ซู่เป่าจึงรีบหันไปปลอบ “วันนี้คุณลุงห้าแสดงบทคนร้ายได้สมจริงมากเลยค่ะ เก่งมาก ๆ เลย!”

“ถ้าเป็นคนร้ายคนอื่นล้มแรงแบบนี้หน้าตาคงบวมช้ำไปหมดแล้ว แต่คุณลุงห้ายังหล่อเหลาเหมือนเดิมเลยนะคะ!”

เด็กน้อยชูนิ้วโป้งให้พร้อมรอยยิ้มจริงใจ ทำให้ซูอิงเอ๋อร์ที่กำลังขุ่นมัวรู้สึกราวกับมีน้ำทิพย์มาชโลมใจ เขารีบถามทันที “จริงเหรอ?”

“จริงที่สุดค่ะ!” ซู่เป่าพยักหน้ายืนยันเสียงหนักแน่น

คุณลุงห้าจึงยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความสุขทันที ในที่สุดหลานสาวตัวน้อยก็เอ่ยชมเขาแล้ว แม้จะชมในบทบาทโจรก็ตาม เขากลับไปพร้อมความภาคภูมิใจที่ไม่อาจเก็บซ่อนไว้ได้

นี่แหละคือศิลปะการรักษาสมดุลความรู้สึกของซู่เป่าผู้เชี่ยวชาญ…

หลังจากเสร็จธุระ มู่กุยฝานก็เปลี่ยนชุดแล้วขับรถมารับซู่เป่าที่โรงเรียน ขณะกำลังบังคับพวงมาลัย จู่ ๆ ก็มีรถคันหนึ่งขับแซงหน้าไปอย่างกระชั้นชิด พร้อมกับหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งที่โบกมือขอโทษขอโพยอย่างร้อนรน “ขอโทษนะคะ! ขอโทษจริง ๆ ค่ะ!”

รถคันนั้นพุ่งทะยานผ่านไปอย่างรวดเร็ว มู่กุยฝานขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

เขามองไม่เห็นดวงวิญญาณ จึงไม่อาจมองเห็นซูจิ่นอวี้ที่กำลังเกาะติดอยู่บนตัวของซูเสี่ยวอวี้…

มู่กุยฝานมองตามท้ายรถที่ขับส่ายเป็นรูปตัวเอส แซงรถคันอื่นไปมา ก่อนจะเบรกหยุดได้อย่างหวุดหวิด ราวกับมีปาฏิหาริย์ ทั้งที่มีรถคับคั่งแต่เธอกลับไม่ได้รับอันตรายแม้แต่น้อย

เขาวางมือไว้ขอบหน้าต่างรถ เอียงศีรษะมองตามพลางพึมพำ “จิ๊ ๆ… ขับได้ผาดโผนดีจริง ๆ”

ในขณะที่ในรถคันข้างหน้า ซูเสี่ยวอวี้กำลังนั่งใจสั่น คิดว่าตนเองเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดเสียแล้ว เพราะเบรกของเธอดันมาขัดข้องกะทันหัน แต่สิ่งที่ประหลาดคือเธอกลับปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน

“แปลกจริง…” ซูเสี่ยวอวี้พึมพำอย่างงุนงง “นี่มันโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่เนี่ย?”

เธอหักรถเข้าจอดข้างทางแล้วรีบโทรศัพท์แจ้งซ่อม ทว่าด้วยความสับสนจึงเผลอพูดผิดพูดถูก “ฮัลโหล… นี่ใช่ร้านลูกชายคนที่สี่หรือเปล่าคะ… อุ๊ย ไม่ใช่! นี่ใช่ศูนย์บริการรถยนต์ไหมคะ?”

ซูเสี่ยวอวี้ชะงักงันไปชั่วขณะด้วยความงงงัน เหตุใดจู่ ๆ เธอถึงโพล่งคำว่า “ร้านลูกชายคนที่สี่” ออกมาได้อย่างไร้ปี่มีขลุ่ยกันนะ?

มู่กุยฝานขับรถมาถึงหน้าโรงเรียนอนุบาลได้จังหวะเวลาเลิกเรียนพอดี

ตลอดทางที่ซู่เป่าเดินออกมา มีเพื่อนนักเรียนตัวน้อยเข้ามาทักทายเธอไม่ขาดสาย

“ไฮ! ซู่เป่าสวัสดีจ๊ะ! ฉันชื่นชมคุณพ่อของเธอมากเลยนะ คราวหน้าลองชวนคุณพ่อไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกันสิ!”

“ซู่เป่า กลับด้วยกันไหม! ฉันก็นั่งรถโรงเรียนเหมือนกันนะ!”

“ซู่เป่า อันนี้ให้เธอ!” เด็กผู้ชายคนหนึ่งวิ่งหน้าตั้งเข้ามาพลางยัดอมยิ้มใส่มือของเธอ ดวงตาของเขาเป็นประกายขณะถามว่า “คุณพ่อของเธอชอบการ์ดอุลตร้าแมนไหม?”

ซู่เป่าครุ่นคิดเพียงครู่ก่อนตอบ “ก็น่าจะชอบนะ?”

‘ผู้ชายทุกคนก็น่าจะชอบอุลตร้าแมนกันทั้งนั้นไม่ใช่หรือ?’

“งั้นวันหลังฉันจะเอาการ์ดอุลตร้าแมนมาฝากคุณพ่อของเธอนะ!” เด็กชายตัวน้อยดีใจยกใหญ่

จากนั้นเด็กชายคนอื่นอีกสองสามคนก็กรูเข้ามาล้อมรอบตัวเธอ ส่งเสียงเจี้ยวจ๊าวถามเรื่องราวเกี่ยวกับมู่กุยฝานไม่หยุด

ขณะที่กลุ่มเด็กกำลังคุยกันอย่างออกรส ก็พลันเห็นมู่กุยฝานยืนรออยู่หน้าประตูโรงเรียน มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทางมาดเท่

เด็กชายคนที่บอกว่าจะให้การ์ดอุลตร้าแมนแผดเสียงร้องลั่น “ดูนั่นสิ! คุณครูฝึกหมู่มาแล้ว!”

กลุ่มเด็กน้อยพากันวิ่งกรูออกไปหาเขาทันที จนคุณครูต้องรีบวิ่งไปดึงตัวกลับมาด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ

ซู่เป่ามองภาพนั้นด้วยความทึ่ง

‘ว้าว คุณพ่อของเธอได้รับความนิยมล้นหลามขนาดนี้เลยเชียว!’

ในจังหวะนั้น หานหานวิ่งเข้ามาจับมือซู่เป่าพลางถามด้วยความสงสัย “เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”

เบื้องหน้าของพวกเขา คือกลุ่มเด็กน้อยที่ล้อมรอบมู่กุยฝานผู้สูงตระหง่าน ต่างคนต่างแย่งกันระดมคำถามใส่เขาไม่ยั้ง

เด็กชายคนที่หนึ่ง “สวัสดีครับคุณครูฝึกมู่! ผมชอบคุณมากเลยครับ!”

เด็กชายคนที่สอง “คุณครูฝึกมู่ครับ ผมอยากถามหน่อยว่า ทำอย่างไรถึงจะตัวสูงได้ขนาดนี้ครับ?”

เหล่าเด็กน้อยที่เทิดทูนวีรบุรุษต่างพากันมองความสูงของมู่กุยฝานด้วยความเลื่อมใส

มู่กุยฝานส่งเสียงตอบในลำคอ “อืม” ก่อนจะเอ่ยแนะนำ “กินอาหารให้ตรงเวลา เข้านอนให้เป็นเวลา กินขนมให้น้อยลง แล้วหันมาอ่านหนังสือให้มากขึ้น”

เด็กชายคนที่สามถึงกับตาค้าง “จริงเหรอครับ? คุณแม่บอกผมแบบนี้เป๊ะเลย แต่ผมไม่เคยเชื่อมาก่อนเลยนะเนี่ย!”

สงสัยกลับบ้านไปคราวนี้คงต้องรีบกินข้าวนอนเสียแล้ว!

หลังจากปลีกตัวออกมาจากฝูงชนตัวน้อยได้ มู่กุยฝานจึงจูงมือซู่เป่าแล้วเอ่ยถาม “วันนี้อยู่ที่โรงเรียนเป็นอย่างไรบ้าง สนุกไหม?”

“สุดยอดไปเลยค่ะ! คุณพ่อคะ หนูอยากกินไอศกรีมจังเลย!” ซู่เป่าตอบเสียงใส

“อาเขย หนูก็อยากไปกินด้วยคน!” หานหานรีบยกมือสนับสนุนทันที

มู่กุยฝานโบกมือเพียงครั้งเดียว ก่อนรวบตัวทั้งคู่เข้าไปในรถ “ไปกันเลย! ไปหาไอศกรีมกินกัน!”

รถออฟโรดคันงามแล่นจากไป ทิ้งไว้เพียงสายตาแห่งความอิจฉาแกมชื่นชมจากเหล่าเด็กน้อยที่ยังคงมองตามไม่วางตา…