ซู่เป่าสามขวบครึ่ง: หนูน้อยอาคมเต๋ากับยอดคุณลุงทั้งแปด - บทที่ 332 วิธีง่าย ๆ ในการเจอผี

มู่กุยฝานถึงกับช็อกไปชั่วขณะ เขาไม่ได้พาตัวเองไปหาเรื่องวุ่นวาย แต่ความวุ่นวายกลับเป็นฝ่ายพุ่งเข้าหาเขาเองถึงที่!

เสียงปะทะอันสนั่นหวั่นไหวปลุกให้ซู่เป่าสะดุ้งสุดตัว

“มีงานเลี้ยงเหรอคะ?” เด็กน้อยรีบผุดลุกขึ้นนั่งพลางพึมพำงัวเงีย

เมื่อเห็นชัดว่าคนตรงหน้าคือมู่กุยฝาน เด็กน้อยก็ทำหน้ามึนงงอยู่ครู่หนึ่ง “เอ๊ะ คุณพ่อ… พวกเราอยู่ที่ไหนกันคะ?”

“เราอยู่ระหว่างทางกลับบ้านลูก ฝั่งตรงข้ามเพิ่งเกิดอุบัติเหตุ…” มู่กุยฝานขยี้ระหว่างคิ้วด้วยความอ่อนใจ

รถบรรทุกปูนซีเมนต์คันมหึมาพุ่งเข้าชนรถจักรยานยนต์ที่ฝ่าสัญญาณไฟแดงอย่างจัง ร่างของผู้เคราะห์ร้ายลอยละลิ่วเป็นวิถีโค้งมากระแทกกระจกหน้ารถของเขาเต็มแรง ก่อนจะไถลร่วงลงไปกองอยู่บนฝากระโปรง

กระจกหน้าแตกร้าวเป็นวงกว้าง ทว่าสิ่งเลวร้ายกว่าคือ… มู่กุยฝานดันสบตากับผู้ล่วงลับไว้พอดิบพอดี

‘ช่างเป็นคราวเคราะห์ที่พุ่งเข้าหาถึงที่แท้ ๆ!’

บริเวณริมถนนฝั่งตรงข้ามมีผู้คนมุงดูกันเนืองแน่น บางคนถึงกับหยิบมือถือออกมาบันทึกวิดีโอ

ต้นเหตุเกิดจากสัญญาณไฟจราจรที่เหลือเวลาเพียงสามวินาทีสุดท้ายก่อนเปลี่ยนเป็นสีแดง รถบรรทุกปูนด้านหลังแทนที่จะชะลอ กลับเร่งเครื่องเพื่อฝ่าไปให้พ้น

ในขณะนั้น มอเตอร์ไซค์เห็นไฟแดงเริ่มกะพริบเตรียมจะเปลี่ยนฝั่ง ก็รีบออกตัวก่อนล่วงหน้า…

กลายเป็นการออกตัวสู่ปรโลกก่อนเวลาอันควร

ไม่นานนักตำรวจจราจรก็มาถึงจุดเกิดเหตุ มู่กุยฝานให้ปากคำเสร็จสรรพและประเมินความเสียหายเบื้องต้น สองพ่อลูกจึงต้องเรียกแท็กซี่กลับบ้าน

ทว่าภาพดวงตาเบิกกว้างของผู้ตายกลับติดตาจนมู่กุยฝานสลัดไม่หลุด เขารู้สึกเหมือนถูกวิญญาณจ้องมองอยู่ตลอดเวลา

ณ คฤหาสน์ตระกูลซู

คุณนายซูกำลังบ่นพร่ำไม่หยุด “ต่อไปห้ามสอนเรื่องยุ่งเหยิงพวกนี้อีกนะ เด็กผู้หญิงควรเรียบร้อยสมวัย… ถ้าขืนพาหลานรักของฉันออกนอกลู่นอกทางล่ะก็ ฉันไม่เอาไว้แน่! มู่กุยฝาน ฟังอยู่หรือเปล่า!?”

มู่กุยฝานได้สติ “อ่า… อืม ฟังอยู่ครับ”

“งั้นฉันเพิ่งพูดอะไรไป?” คุณนายซูจ้องเขม็ง

เขายังคงถือตะเกียบค้างไว้ก่อนตอบด้วยเสียงเนือย ๆ “ห้ามสอนซู่เป่าเรื่องแปลก ๆ เด็กผู้หญิงต้องมีความเป็นเด็กผู้หญิง ถ้าทำให้เสียคนคุณแม่จะ…เอ่อ ไม่ให้อภัย”

คุณนายซูถลึงตาใส่

ซูเหอเวิ่นซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ ลอบแสดงสีหน้าชื่นชมในใจ เขาพบว่าอาเขยคนนี้เก่งกาจจริง ๆ ทั้งที่เห็นชัดว่ากำลังเหม่อลอยคิดเรื่องอื่น แต่กลับทวนคำพูดของคุณยายได้แม่นยำทุกถ้อยคำ ราวกับสมองมีส่วนขยายพิเศษอย่างนั้นแหละ

หลังมื้ออาหาร มู่กุยฝานก็แอบไปหาซู่เป่า

“ซู่เป่า สอนวิธีขับไล่สิ่งอัปมงคลหรือผีสางให้พ่อหน่อยสิ อืม?” เขาเอ่ยเกลี้ยกล่อม

ซู่เป่าได้ยินดังนั้นจึงตบไหล่ให้กำลังใจคุณพ่อ “โธ่ คุณพ่อวางใจได้เลยค่ะ ไม่มีผีที่ไหนตามคุณพ่อหรอก”

“อืม…”

“หรือว่าคุณพ่อกำลังกลัวคะ?” ซู่เป่าเอียงคอถามอย่างสงสัย

เทพสงครามมู่รีบแค่นหัวเราะกลบเกลื่อนทันที “น่าขำจริง พ่อผ่านสนามรบมานับไม่ถ้วน เห็นคนตายมามากกว่าเส้นผมบนหัว จะมาตกใจกับเรื่องแค่นี้ได้ยังไง?”

เขานั่งเล่นเป็นเพื่อนซู่เป่าสักพัก จนกระทั่งเด็กน้อยหลับสนิทจึงได้กลับห้องตัวเอง

ทว่ากลางดึก…

มู่กุยฝานรู้สึกถึงไอเย็นยะเยือกบนหัวเตียง เมื่อลืมตาขึ้นมาเขาก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เพราะเห็นร่างของผู้ชายคนที่โดนชนจนลอยมาเมื่อกลางวัน นอนขวางอยู่ตรงหน้าและจ้องมองเขาด้วยดวงตาไม่กะพริบ!

ชายหนุ่มหนังศีรษะชาวูบ รีบพลิกตัวลุกขึ้น… ถึงได้รู้ว่าเป็นเพียงฝันร้าย

“…” ในหัวพลันแว่วเสียงของซู่เป่าขึ้นมาทันที

‘หรือว่าคุณพ่อกำลังกลัวคะ?’

เขารู้สึกตาสว่างจนหายง่วง จึงลุกขึ้นเปิดโคมไฟหัวเตียงแล้วหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมา

‘10 เคล็ดลับเล็ก ๆ ในการเห็นผี’

มันคือหนังสือที่เขาซื้อติดมือมาจากแผงขายของข้างทางแบบไม่ตั้งใจ

ในแผงนั้นยังมีหนังสือชื่อประหลาดอย่างเช่น

‘วิธีทำให้เศรษฐินีหลงรัก’

‘ใช้เงินห้าหยวนอย่างไรให้พอตลอดสัปดาห์’

‘ทฤษฎีการขออั่งเปาในวัย 21 ปี’

‘ทฤษฎีพื้นฐานการบำเพ็ญเพียรชำระไขกระดูก’

หนังสือพวกนี้ดูแปลกใหม่ไม่ซ้ำใคร ซึ่งเจ้าของแผงอ้างว่าเขียนเองกับมือ

ตอนนั้นมู่กุยฝานนึกดูแคลนในใจ… แต่สุดท้ายก็ยอมควักเงินซื้อเล่มนี้มาจนได้

“กางร่มดำในทางเดิน ห้ามหันหลังกลับ ให้เดินตรงไปเรื่อย ๆ…” มู่กุยฝานอ่านพลางขมวดคิ้ว “เอ่อ… ปัญญาอ่อนชะมัด”

“แยกขาออก แล้วก้มมองผ่านระหว่างขาไปด้านหลัง…”

“…”

‘เด็กน้อยเกินไปไหมวิธีนี้?’

แต่แล้วจู่ ๆ ปากกาของเขาก็บังเอิญตกลงพื้นพอดี มู่กุยฝานก้มลงเก็บ โดยถือโอกาสแอบมองลอดใต้ระหว่างขาไปทางด้านหลังตามวิธีในหนังสือ

‘ไม่มีอะไรเลย’

“เหอะ! ว่าแล้วเชียว นักพรตปลอมชัด ๆ” มู่กุยฝานส่ายหัวพลางวางปากกาคืนที่เดิม ทว่าไม่รู้ว่าเป็นเพียงความรู้สึกไปเองหรือไม่ เขากลับสังเกตเห็นปลายปากกาขยับเขยื้อนเพียงเล็กน้อย

จู่ ๆ เทพสงครามมู่ก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นวูบไล้ผ่านแผ่นหลังจนขนลุกชัน

ชายหนุ่มหยัดกายลุกขึ้นด้วยท่าทีสุขุมนุ่มลึก ทว่าฝีเท้านั้นกลับก้าวยาว ๆ ออกจากห้องตรงดิ่งไปยังห้องนอนของซู่เป่าอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่ทิ้งตัวลงนอน ความรู้สึกอุ่นใจก็เข้าโอบล้อม สมกับเป็นเตียงในห้องลูกสาวแท้ ๆ คุณภาพช่างแตกต่างจากห้องเขาลิบลับ

จังหวะนั้นซู่เป่าพลิกกายมาพอดีพร้อมกับวาดแขนโอบกอดผู้เป็นพ่อเอาไว้

เด็กน้อยพึมพำน้ำเสียงงัวเงีย “คุณพ่อเหรอคะ?”

มู่กุยฝานตอบกลับด้วยโทนเสียงทุ้มต่ำ “ครับ… พ่อเป็นห่วงเลยแวะมาดู นอนต่อเถอะนะ”

ซู่เป่าน้อยนึกแปลกใจอยู่ลึก ๆ

‘เธอนอนคนเดียวจนชินตั้งนานแล้วนี่นา ทำไมวันนี้คุณพ่อถึงได้เป็นห่วงเป็นใยขึ้นมา?’

แต่เพราะฤทธิ์ความง่วงโถมเข้าใส่ เธอจึงไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ เพียงแค่กอดแขนคุณพ่อไว้แน่นแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไปรวดเร็ว

เมื่อสัมผัสได้ถึงร่างเล็กพาดทั้งแขนและขาสวมกอดเขาไว้ มู่กุยฝานรู้สึกราวกับมีคนนำยันต์สะกดวิญญาณชั้นยอดมาแปะลงบนตัว ความกังวลและความหนาวเหน็บทั้งหลายหายไปหมด

เขาหลับตาลงตามลูกสาวไปในเวลาไม่นาน

หน้าประตูห้อง… พลันปรากฏรอยเท้าคู่หนึ่งบนพื้น

ดูเหมือนสิ่งนั้นจะเกรงกลัวขุมพลังบางอย่างภายในห้อง รอยเท้าปริศนาจึงรีบเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย