ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน: ถังเฮ่าทอดทิ้งบุตร สวรรค์เผยความลับจักรพรรดิเงินคราม - #12บทที่ 12 แม่ครับ ผมมาพาแม่กลับบ้าน!
บทที่ 12 แม่ครับ ผมมาพาแม่กลับบ้าน!
หนิงเฟิงจือทรุดลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวังอย่างที่สุด เขาไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายซึ่งมีพลังทำลายล้างโลกได้มากมายถึงได้มาหาเรื่องด้วยสำนักกระเบื้องเคลือบเจ็ดขุมทรัพย์ของเขา
ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงสายตาที่เย็นชาของถังเฉินตั้งแต่ต้นจนจบขึ้นมาได้
เขาเข้าใจแล้ว
บางทีในสายตาของพวกเขา พวกเขาอาจเป็นเพียงมดตัวเล็กๆ ที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าเท่านั้นเอง
คุณจำเป็นต้องมีเหตุผลอะไรไหมก่อนที่จะเหยียบมด?
ความรู้สึกขมขื่นผุดขึ้นในใจฉัน
ถังเฉินหดร่างจักรพรรดิเงินน้ำเงินกลับและแปลงร่างเป็นมนุษย์อีกครั้ง
เขาไม่ได้มองเฉินซินและคนอื่นๆ อีกเลย ราวกับว่าพวกเขาเป็นเพียงฝุ่นละอองข้างทาง
เขาก้าวเดินไปข้างหน้าโดยไม่สนใจซากปรักหักพังรอบข้างและสายตาที่สิ้นหวังของฝูงชน มุ่งตรงไปยังภูเขาด้านหลังของสำนัก
ทีละก้าว
ร่างของเขาหายไปจากสายตาของทุกคนอย่างรวดเร็ว
…
โรงเรียนกระเบื้องเคลือบเจ็ดขุมทรัพย์ ห้องลับที่ซ่อนอยู่ในภูเขาด้านหลัง
ถังเฉินหยุดอยู่หน้าประตูหินบานหนึ่ง
เขาสัมผัสได้ถึงออร่าที่อยู่หลังประตูหินอย่างชัดเจน ออร่าที่เชื่อมโยงกับเขาด้วยสายเลือดและรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง
แม้ว่าความคิดของเขาจะเหนือกว่าเทพเจ้าผู้ปกครอง แต่เขาก็อดรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยในขณะนี้ไม่ได้
ที่จริงแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับแม่ของเขาในชาติภพก่อนทั้งสองชาติของเขา
แต่ความรู้สึกเต้นระรัวและเสียงสะท้อนที่ฝังลึกอยู่ภายในตัวเขาช่วยบรรเทาความวุ่นวายในหัวใจได้อย่างรวดเร็ว แทนที่ด้วยความรู้สึกสงบและอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
เขาเอื้อมมือไปและค่อยๆ ผลักประตูหินเปิดออก
ภายในประตูนั้น ต้นหญ้าสีฟ้าเงินขนาดยักษ์เปล่งแสงอ่อนๆ ใบของมันสั่นไหวอย่างรุนแรงด้วยความตื่นเต้น
ถังเฉินมองดูสิ่งนั้น รอยยิ้มอ่อนโยนจากใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
เขาพูดด้วยเสียงเบา
“แม่.”
“ผมมาเพื่อพาคุณกลับบ้าน”
คำว่า “แม่” ได้ทะลุทะลวงกำแพงแห่งจิตวิญญาณและประทับลงบนแก่นแท้ของหญ้าสีน้ำเงินเงินขนาดยักษ์ที่อยู่ใจกลางห้องลับนั้น
“ผมมาเพื่อพาคุณกลับบ้าน”
ใบหญ้าสีเงินอมฟ้าขนาดมหึมาสั่นไหวรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกเปราะบางและสับสนงุนงงดังก้องอยู่ในใจของถังเฉิน
“เด็ก……”
“เธอ…คือลูกของฉันใช่ไหม?”
ความคิดนี้เกิดขึ้นเป็นช่วงๆ และเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน
อาหยินสัมผัสได้ถึงความใกล้ชิดและความเชื่อมโยงนั้น ซึ่งกำเนิดมาจากส่วนลึกที่สุดของสายเลือดของเธอ มันไม่ใช่สิ่งที่เสแสร้งได้
แต่เธอยังสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลและยิ่งใหญ่ที่ซ่อนอยู่ภายในตัวชายหนุ่มตรงหน้าเธอด้วย
รัศมีนั้นทำให้แม้แต่จิตวิญญาณของเธอ อดีตจักรพรรดินีสีน้ำเงินเงิน ยังสั่นสะเทือนและรู้สึกอยากจะก้มลงกราบไหว้
เธอจินตนาการถึงภาพการได้กลับมาพบกับลูกของเธออีกครั้งนับครั้งไม่ถ้วน
บางที มันอาจจะเติบโตอย่างช้าๆ และอดทนในมุมใดมุมหนึ่ง เหมือนกับหญ้าสีเงินน้ำเงินทุกต้นก็ได้
บางทีเขาอาจจะมีพรสวรรค์เป็นเลิศและกลายเป็นจักรพรรดิสีน้ำเงินเงินคนต่อไปก็ได้
แต่เธอไม่เคยนึกฝันมาก่อนว่าลูกของเธอจะปรากฏตัวต่อหน้าเธอในลักษณะที่น่าเกรงขามและน่าเกรงขามเช่นนี้
รูปนี้ไม่มีส่วนคล้ายคลึงใดๆ กับทารกบอบบางที่ต้องการการปกป้องซึ่งคอยหลอกหลอนอยู่ในความฝันของเธอเลย
ถังเฉินสัมผัสได้ถึงความสับสนและความอ่อนแอในจิตใจของมารดา และความโศกเศร้าและความเจ็บปวดที่ยากจะบรรยายก็พลุ่งพล่านขึ้นในใจของเขา
เขารู้ว่าคำพูดใดๆ ก็ไม่เพียงพอในเวลานี้
สายเลือดเท่านั้นที่เป็นเครื่องพิสูจน์ที่ดีที่สุด
“คุณแม่ คุณต้องทนทุกข์ทรมานมามากมาย”
ถังเฉินกล่าวเบาๆ
ในชั่วขณะต่อมา เขาก็หยุดการกดข่มพลังภายในตัวเขาลง
บูม!
ออร่าของสายเลือดบรรพบุรุษที่ก่อนหน้านี้ปรากฏเพียงร่องรอยเล็กน้อย แต่ก็ได้ทำลายจิตใจแห่งเต๋าของเฉินซินและกู่หรงไปแล้ว บัดนี้ได้เบ่งบานอย่างไม่ยั้งในห้องลับเล็กๆ แห่งนั้น!
ร่างของถังเฉินหายไป
แต่แท้จริงแล้ว มีจักรพรรดิสีน้ำเงินเงินแห่งความโกลาหลที่หยั่งรากอยู่ในความว่างเปล่า แผ่ขยายไปสู่สรวงสวรรค์และโลก!
ดูเหมือนว่าใบไม้แต่ละใบจะบรรจุจักรวาลที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้น ที่ซึ่งพลังงานดั้งเดิมไหลเวียน และอักขระแห่งมหาเต๋าถือกำเนิดและดับสูญไป
รากเหง้าของมันแผ่ขยายไปสู่มิติที่ไม่รู้จัก ดึงเอาพลังชีวิตดั้งเดิมที่สุดมาใช้
นี่ไม่ใช่รูปแบบการต่อสู้แล้ว แต่เป็นการแสดงออกของแก่นแท้แห่งชีวิตที่บริสุทธิ์ที่สุด
พลังอำนาจครอบงำที่เคยยิ่งใหญ่ได้หายไปแล้ว แทนที่ด้วยความรู้สึกของการสร้างสรรค์ที่อ่อนโยน นุ่มนวล ราวกับหยก ครอบคลุมทุกสิ่ง และล้ำค่าชั่วนิรันดร์
พลังชีวิตมหาศาลแปรสภาพเป็นสายฝนแสงสีทองที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า สาดส่องไปทั่วทุกมุมของห้องลับนั้น
บนกำแพงหินของห้องลับนั้น หน่ออ่อนสีเขียวเล็กๆ งอกทะลุหินออกมา และเบ่งบานเป็นดอกไม้ที่งดงามในเวลาอันสั้น
นี่คือพลังของสัตว์อสูรวิญญาณอายุนับล้านปี!
มันน่ากลัวยิ่งกว่าสายเลือดสีน้ำเงินเงินดั้งเดิมเสียอีก!
ความคิดเพียงหนึ่งเดียวสามารถทำให้ดอกไม้ผลิบานได้ และความคิดเพียงหนึ่งเดียวก็สามารถทำให้ดอกไม้เหี่ยวเฉาและผลิบานได้เช่นกัน ทุกสิ่งล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของความคิดนั้น
เมื่อยืนอยู่ใจกลางอาณาจักรแห่งชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์นี้ จิตวิญญาณที่อ่อนแอของอาหยินเปรียบเสมือนนักเดินทางที่ท่องทะเลทรายมานานหลายสิบปีและกำลังจะตายเพราะกระหายน้ำ จู่ๆ ก็ได้ดำดิ่งลงไปในบ่อน้ำแห่งชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์
ทุกส่วนที่แห้งกร้านและเสียหายของจิตวิญญาณกำลังได้รับการซ่อมแซมและบำรุงเลี้ยงด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ
ความรู้สึกนั้นราวกับว่าจิตวิญญาณทั้งหมดของคุณได้แช่อยู่ในน้ำพุที่อบอุ่นและสบายที่สุด และความคิดทุกอย่างก็ผ่อนคลายและแจ่มใส
“นี่…นี่คือ…”
เป็นครั้งแรกที่ความคิดของอาหยินชัดเจนและเป็นระเบียบ เต็มไปด้วยความเกรงขาม
สัตว์อสูรวิญญาณอายุล้านปี!
ยิ่งไปกว่านั้น นี่ไม่ใช่สัตว์อสูรวิญญาณอายุล้านปีธรรมดาอย่างแน่นอน!
ในฐานะผู้เป็นจักรพรรดิสีน้ำเงินเงินเช่นเดียวกัน เธอสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าระดับพลังชีวิตของจักรพรรดิสีน้ำเงินเงินที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้นสูงกว่าเธอหลายมิติ!
นั่นคือความแตกต่างระหว่างบรรพบุรุษและลูกหลาน!
มันคือช่องว่างที่ไม่อาจข้ามผ่านได้ระหว่างพระผู้สร้างกับสรรพสิ่งทั้งปวง!
ลูกของเธอต้องผ่านอะไรมาบ้างถึงได้เปลี่ยนแปลงจากหญ้าสีฟ้าเงินธรรมดาๆ กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้?
เธอไม่อาจจินตนาการถึงเรื่องนั้นได้เลย
แต่เธอก็รู้ว่าความยากลำบากและความทุกข์ทรมานเหล่านั้นหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่คนธรรมดาจะรับไหว
ในชั่วพริบตา ความเจ็บปวดรวดร้าวไร้ขีดจำกัดก็ถาโถมเข้าใส่จิตใจเธอราวกับคลื่นยักษ์
“ลูกเอ๋ย…เจ้าต้องทนทุกข์ทรมานมาตลอดหลายปีนี้”
ความคิดของอาหยินเต็มไปด้วยเสียงสะอื้นและความรู้สึกผิดอย่างหนัก
เมื่อได้รับการหล่อเลี้ยงจากพลังชีวิตบรรพบุรุษ ร่างที่แท้จริงของนาง ซึ่งก็คือหญ้าสีเงินน้ำเงิน ก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าอัศจรรย์เช่นกัน
ใบไม้สีฟ้าที่เคยดูหมองหม่นกลับมาใสสะอาดอีกครั้ง ส่องประกายระยิบระยับราวกับเพชร
ลวดลายสีทองค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบไม้ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจจักรพรรดิของจักรพรรดิเงินน้ำเงิน
ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือ ใจกลางของทุ่งหญ้าสีเงินอมฟ้าขนาดยักษ์นั้น มีจุดแสงเล็กๆ มารวมกันและเริ่มรวมตัวกันอย่างเลือนรางกลายเป็นรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่ไม่ชัดเจน
“แม่ครับ จิตวิญญาณของคุณได้รับความเสียหายอย่างหนัก ผมจะทำการปรับปรุงกายจิตวิญญาณของคุณก่อน”
เสียงนุ่มนวลของถังเฉินดังขึ้น
ภาพของอาหยินแวบขึ้นมา และความคิดเร่งด่วนก็ผุดขึ้นมาในใจ: “เด็กน้อย อย่า! นี่จะทำให้พลังชีวิตของเจ้าหมดไป! ข้าพอใจมากแล้ว!”
เธอรู้สึกได้ว่า ทุกครั้งที่เธอฟื้นตัว พลังชีวิตมหาศาลของถังเฉินก็จะลดลงไปทีละน้อย
ถึงแม้สิ่งเล็กน้อยนี้จะเทียบไม่ได้กับมหาสมุทรแห่งชีวิต แต่เธอก็ยังทนไม่ได้ที่จะทำเช่นนั้น
“ไม่เป็นไรหรอก”
น้ำเสียงของถังเฉินนั้นเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
“มันไม่ใช่เรื่องของฉัน คุณไม่ต้องกังวล”
เขาไม่ได้โกหก เมล็ดพันธุ์ดั้งเดิมภายในร่างกายของเขาได้สร้างพลังชีวิตดั้งเดิมที่สุดอย่างต่อเนื่อง ไม่มีที่สิ้นสุด และไม่มีวันหมดสิ้น
เมื่อเห็นว่าถังเฉินยืนกราน อาหยินจึงเลิกพยายามห้ามปรามเขา และรับของขวัญจากญาติสนิทชิ้นนี้ไปเงียบๆ ด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไปในใจ
YOU MAY ALSO LIKE
