ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน: ถังเฮ่าทอดทิ้งบุตร สวรรค์เผยความลับจักรพรรดิเงินคราม - #69บทต่างๆ ความตายอันน่าเศร้า ความสิ้นหวังของถังซาน!!

#69บทต่างๆ ความตายอันน่าเศร้า ความสิ้นหวังของถังซาน!!

บทที่ 69 ความตายอันน่าเศร้าของถังฮ่าว ความสิ้นหวังของถังซาน!!

ราวกับว่าเขากำลังจะบดขยี้ไม่ใช่ปรมาจารย์ระดับ 99 ที่ไร้เทียมทาน หรือจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต แต่เป็นเพียงมดตัวเล็กๆ ข้างทางเท่านั้น

ความเฉยเมยนี้ทำให้ถังฮ่าวรู้สึกอับอายและสิ้นหวังยิ่งกว่าการทรมานใดๆ

“ทำไม…ทำไม…”

เขาสามารถเปล่งเสียงออกมาได้เพียงไม่กี่คำ ดวงตาแดงก่ำและเต็มไปด้วยความสับสน

เขาไม่เข้าใจ

ชายคนนี้เป็นใครกันแน่?

เหตุใดมันจึงมีพลังที่น่าหวาดกลัวเช่นนี้?

ทำไม… คุณต้องฆ่าเขาแบบนี้ด้วย?

เท้าของถังเฉินค่อยๆ ลงสู่พื้น

ในขณะที่มันกำลังจะแตะศีรษะของถังฮ่าว พลังงานสีน้ำเงินทองบริสุทธิ์อย่างยิ่งก็พุ่งออกมาจากฝ่าเท้าของเขา

พลังงานนี้ไม่มีอำนาจทำลายล้างมากพอที่จะทำลายโลกได้

มันเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา อ่อนโยนและกว้างใหญ่ไพศาล ดุจดั่งจักรวาลที่เพิ่งถือกำเนิด ต้นกำเนิดของสรรพสิ่ง

แต่พลังชีวิตนี้กลับเป็นพิษร้ายแรงที่สุดสำหรับถังฮ่าวในขณะนี้

เสียงฉ่า—

พลังสีน้ำเงินทองดุจปรอทที่ไหลลงสู่พื้นได้โอบล้อมร่างกายของถังฮ่าวในทันที

ร่างกายอันแข็งแกร่งของถังฮ่าว ซึ่งเป็นร่างกายระดับปรมาจารย์จิตวิญญาณที่สร้างขึ้นจากการทดสอบนับไม่ถ้วน เริ่มละลายและสลายตัวอย่างรวดเร็วภายใต้การกัดกร่อนของพลังงานนี้!

นั่นไม่ใช่การทำลายล้าง

แต่ในอีกแง่หนึ่ง มันเป็นเหมือนการ…กลับคืนมา

เขาสลายทุกสิ่งทุกอย่างในตัวเขา—เนื้อหนัง เลือด กระดูก และพลังวิญญาณ—ให้กลายเป็นพลังงานดั้งเดิมที่สุด แล้วส่งมันกลับคืนสู่สวรรค์และโลก

“อ้าาาาา—!”

ความเจ็บปวดที่ยากจะบรรยายทำให้ถังฮ่าวเปล่งเสียงกรีดร้องครั้งสุดท้ายอย่างทรมาน

ร่างกายของเขาค่อยๆ โปร่งใสขึ้นในแสงสีน้ำเงินทอง

ภายใต้การรับศีลล้างบาปจากพลังแห่งต้นกำเนิดชีวิตนี้ ในที่สุดเขาก็ได้สัมผัสถึงแก่นแท้ของพลังนี้

ออร่านั้น…

บรรยากาศนั้นให้ความรู้สึกทั้งคุ้นเคยและแปลกประหลาดสำหรับเขา…

ใช่……

หญ้าสีเงินอมฟ้า?!

เลขที่!

มันเหนือกว่าหญ้าเงินสีน้ำเงินทั้งหมด และครอบครองออร่าของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่แห่งวิญญาณนักรบประเภทพืชทั้งปวง!

เทพเจ้าสีน้ำเงินเงิน!

ในความคิดของถังฮ่าว มันราวกับเสียงฟ้าร้องที่ดังสนั่นหวั่นไหวจนแผ่นดินระเบิด!

เขาจำได้

นานมาแล้ว

หลังจากที่อาหยินถวายตนเองเป็นเครื่องบูชาแด่เขา เธอก็ทิ้งเมล็ดพันธุ์ไว้ให้เขา

ข้างๆ เมล็ดนั้น มีหญ้าสีเงินอมฟ้าธรรมดาๆ ต้นหนึ่งอยู่ด้วย มันดูอ่อนแอและไม่โดดเด่นนัก

ในเวลานั้น หัวใจและจิตใจของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเกลียดชังจากการสูญเสียอาหยิน

เขาพบว่าหญ้าสีเงินอมฟ้าที่อ่อนแอเหล่านั้นดูไม่น่ามอง

แม้กระทั่งตอนที่เขาเก็บเมล็ดที่อาหยินทิ้งไว้ เขาก็ยังหักรากของหญ้าเงินสีน้ำเงินส่วนใหญ่ทิ้งไปเพราะการจับต้องอย่างหยาบกระด้าง

เขาละทิ้งมันไป

เหมือนกับการทิ้งก้อนหินหรือฝุ่นละอองข้างทาง

เขาไม่เคยเก็บเรื่องนั้นมาใส่ใจเลย

ปรากฏว่า……

ฉันเห็น……

เขาละทิ้งเด็กคนนั้นราวกับขยะ…

เด็กที่เขาไม่เคยยอมรับ…

น่าทึ่งมากที่มันเติบโตมาได้มากขนาดนี้!

แท้จริงแล้วเขากลายเป็นเทพเจ้าผู้มีอำนาจเหนือชีวิตและความตาย!

ช่างไร้สาระอะไรเช่นนี้!

ช่างไร้สาระอะไรเช่นนี้!

มีอะไรที่เสียดสีประชดประชันไปกว่านี้ในโลกอีกไหม?

ดวงตาของถังฮ่าวเบิกกว้าง มุมตาของเขาแตกเป็นรอยเนื่องจากความปั่นป่วนทางอารมณ์อย่างรุนแรง น้ำตาเป็นเลือดไหลลงมาสองสาย

เขามองจ้องไปที่ถังเฉินอย่างตั้งใจ ดวงตาของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและการวิงวอนอีกต่อไป แต่เต็มไปด้วยความเสียใจ ความอิจฉา ความขุ่นเคือง และความรู้สึกไร้สาระที่เกือบจะบ้าคลั่ง

“คุณเป็นใคร…”

“ต้นไม้นั้น…”

“หญ้าสีเงินอมฟ้า…”

แม้เสียงของเขาจะขาดๆ หายๆ แต่ก็ดังไปถึงหูของถังเฉินอย่างชัดเจน

“เป็นไปไม่ได้!”

“นี่…เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!!!”

นี่คือเสียงสุดท้ายที่ถังฮ่าวเปล่งออกมาในโลกนี้ เสียงของฮ่าวเทียนโต่วหลัว

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและความสิ้นหวังอย่างที่สุด

ทันทีที่เขาพูดจบ ร่างกายของเขาก็สลายไปอย่างสมบูรณ์ในแสงสีน้ำเงินทอง

ไม่มีการนองเลือดหรือการสังหารหมู่เกิดขึ้น

ไม่มีสารตกค้างเหลืออยู่

เขากลายร่างเป็นจุดแสงสว่างระยิบระยับนับไม่ถ้วน เหมือนหิ่งห้อยในคืนฤดูร้อน สว่างไสวแต่ก็ดับลงอย่างรวดเร็ว

ลมพัดแรงมา

จากนั้นมันก็หายไปจากโลกอย่างสิ้นเชิง

ฮีโร่ในตำนาน ฮ่าวเทียน โต้วหลัว ถังห่าว

ตกลงมาจากท้องฟ้า!

ในขณะนั้น โลกทั้งใบดูเหมือนจะเงียบสงัดไปชั่วขณะ

สิ่งมีชีวิตนับพันล้านที่รับชมเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ผ่านการถ่ายทอดสดของวิถีแห่งสวรรค์ ต่างก็ว่างเปล่าในจิตใจอย่างสิ้นเชิง

ตาย?

ชายผู้นั้นที่เรียกตัวเองว่า “ไร้เทียมทานแม้ภายใต้เทพเจ้า”

ฮ่าวเทียนโต่วหลัว ผู้ซึ่งเมื่อครู่เพิ่งจะทรงพลังและสร้างความบาดเจ็บสาหัสให้กับจักรพรรดิสองพระองค์แห่งแดนเหนือด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

เขา…ตายไปแบบนั้นเลยเหรอ?

เขาถูกชายที่ชื่อถังเฉินเหยียบจนตายหรือเปล่า?

ข้อเท็จจริงนี้ช่างน่าตกใจและเหลือเชื่อเสียจนทำให้ทุกคนรู้สึกว่ามันไม่เป็นความจริง

“พ่อ–!!!”

เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวทำลายความเงียบสงัดราวกับความตาย

ดวงตาของถังซานแดงก่ำในทันที

ชุดเกราะเทพแห่งท้องทะเลและชุดเกราะปีศาจอสูรบนตัวของเขาส่งเสียงหึ่งๆ ภายใต้แรงกดดันจากอารมณ์อันรุนแรงของเจ้านายของพวกมัน

เขาเห็นมันด้วยตาตัวเอง

เขาเห็นพ่อของเขาถูกชายคนนั้นฆ่าตายคาที่อย่างน่าอับอายที่สุด!

ความเกลียดชังอันรุนแรงนั้นแทบจะเผาผลาญสติสัมปชัญญะของเขาจนหมดสิ้น!

“ถังเฉิน! ฉันอยากให้แกตาย! ฉันอยากให้แกตาย!!!”

ถังซานทำตัวราวกับคนบ้า พุ่งเข้าหาถังเฉินโดยไม่สนใจสิ่งอื่นใดเลย

อย่างไรก็ตาม ร่างสีทองอร่ามราวกับเหวที่ไม่อาจข้ามผ่านได้ กลับมาขวางทางเขาอีกครั้ง

“คู่ต่อสู้ของคุณคือฉัน”

น้ำเสียงของเฉียนเหรินเสวี่ยไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

แต่ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือของนาง ซึ่งลุกโชนด้วยเปลวไฟแท้แห่งดวงอาทิตย์ แสดงให้เห็นถึงจุดยืนที่แน่วแน่ของนาง

“หลีกทางไป!”

ถังซานคำรามเสียงดัง พร้อมกับเหวี่ยงตรีศูลเทพทะเลและดาบอสูรออกไปฟาดฟันใส่เฉียนเหรินเสวี่ย

เฉียนเหรินเสวี่ยยังคงนิ่งเฉยและยกดาบขึ้นรับการโจมตี

บูม!

นี่เป็นการปะทะกันอีกครั้งของยักษ์ใหญ่

คลื่นพลังศักดิ์สิทธิ์อันรุนแรงได้ส่งถังซานกระเด็นถอยหลังไป

เขาเสียเปรียบอยู่แล้วในการต่อสู้กับเฉียนเหรินเสวี่ย และตอนนี้เมื่อจิตใจสับสนวุ่นวาย เขาก็ทำผิดพลาดมากมาย

“ปุ๊ฟ!”

ถังซานไอเป็นเลือดออกมาเต็มปาก พลังปราณของเขาอ่อนลงเล็กน้อย

เขารู้ว่าเมื่อมีเฉียนเหรินเสวี่ยอยู่ด้วย เขาไม่สามารถฆ่าถังเฉินได้ในวันนี้

แม้แต่ตัวเขาเองก็เสี่ยงที่จะเสียชีวิตที่นี่

“เดิน!”

เสียงแห่งเหตุผลกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจเขา

ตราบใดที่เนินเขายังเขียวขจี ก็จะมีฟืนให้เผาอยู่เสมอ!

สุภาพบุรุษท่านนี้แก้แค้นได้สำเร็จ แม้จะผ่านไปสิบปีแล้วก็ตาม!

ความบ้าคลั่งในดวงตาของถังซานค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความสงบเล็กน้อย

เขาจ้องมองถังเฉินด้วยความโกรธแค้น จากนั้นก็จ้องมองเฉียนเหรินเสวี่ย

“ข้า ถังซาน จะแก้แค้นเรื่องนี้ให้ถึงร้อยเท่า!”

เขาเอ่ยถ้อยคำที่รุนแรงออกมา

แต่ในขณะเดียวกัน คำพูดสุดท้ายของพ่อก่อนตายก็แวบเข้ามาในความคิดของเขา

“หญ้าสีน้ำเงินเงินนั่น…”

“เป็นไปไม่ได้!”

คำว่า “พ่อ” หมายถึงอะไรกันแน่?

ทำไมเขาถึงพูดเรื่องแปลกๆ แบบนั้นกับถังเฉิน?

หญ้าสีเงินอมฟ้า?

แม่ของข้าคือจักรพรรดินีเงินน้ำเงิน ผู้สูงศักดิ์ที่สุดในดินแดนแห่งนี้

เป็นไปได้ไหมว่า…

ความคิดไร้สาระแวบเข้ามาในใจของถังซาน แต่เขาก็ดับมันลงทันที

ไม่ นั่นเป็นไปไม่ได้

แม่จะมีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนนั้นได้อย่างไร?

ต้องมีเรื่องราวมากกว่านี้เบื้องหลังปฏิกิริยาสุดท้ายของพ่อก่อนตายแน่!

มันคืออะไรกันแน่?

พ่อยังปิดบังอะไรจากฉันอีกเหรอ?!

คำถามมากมายกัดกินหัวใจเขาเหมือนงูพิษ

แต่เขารู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดถึงเรื่องเหล่านั้น