ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 446 ผนึกถูกทำลาย ปล่อยราชาเห็ดวิญญาณออกมา

บทที่ 446 ผนึกถูกทำลาย ปล่อยราชาเห็ดวิญญาณออกมา

ทุกคนคิดว่าลู่เฉินจะถูกโจมตี จากนั้นพวกเขาก็ล้มลงไปทีละคนราวกับคนแก่อย่างไรอย่างนั้น

อย่างไรก็ตาม ฝ่ามือนั้นแค่โจมตีไปที่ ‘กำแพงพันชั้น’ ของลู่เฉิน แต่ก็ไม่สามารถก่อให้เกิดอันตรายใด ๆ กับลู่เฉินได้

ไม่เพียงแค่นั้น ทุกคนยังเห็นเศษทองคำบินออกมาจากตัวลู่เฉิน และจากนั้นเศษเหล่านี้ก็บินไปยังผู้อาวุโสม่อ

แม้ว่าผู้อาวุโสม่อจะไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้คืออันใด แต่เขาก็รีบหลบเลี่ยง ยิ่งไปกว่านั้นความเร็วก็รวดเร็วมาก เขากำจัดเศษหล่านี้ได้ในคราเดียว

จนถึงยามที่เศษหินร่วงลงบนพื้น ก็ทำให้ลำแสงสีทองเปล่งประกาย ผู้อาวุโสม่อจึงหยุดและถามอย่างแปลก ๆ ว่า “เจ้าไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่?”

ตัวประหลาดเฒ่าเหล่านั้นพากันตกใจทีละคน

มู่หรงหยิงคิดไม่ถึงว่าว่าลู่เฉินจะต่อต้านการโจมตีของผู้อาวุโสม่อได้

ลู่เฉินหัวเราะและมองไปที่ผู้อาวุโสม่อ “อันใด? เจ้ามีพลังแค่นี้ คิดจะทำลายข้า?”

เดิมทีผู้อาวุโสม่อคิดว่าเขาสามารถทำลายลู่เฉินได้อย่างง่ายดาย แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเช่นนี้ ทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก “พ่อหนุ่ม ข้าเพิ่งใช้พลังแค่ห้าส่วนเท่านั้น!”

“อย่าพูดถึงห้าส่วนเลย ต่อให้เจ้าใช้สิบส่วนหรือมากกว่าเดิมหลายเท่า ก็ทำอันใดข้าไม่ได้!” ลู่เฉินเอ่ยเย้าผู้อาวุโสม่อ

ผู้อาวุโสม่อถลึงตาจ้องมองอีกฝ่ายทันที และในเวลาเดียวกัน เปลวไฟที่อยู่ข้างหลังเขาก็กะพริบวาบ ส่วนถัวหลัวเย่และคนอื่น ๆ ก็อยากรู้ว่าลู่เฉินสามารถต้านทานการโจมตีของผู้อาวุโสม่อได้หรือไม่

ส่วนลู่เฉินยังคงเอ่ยยั่วเย้าอีกฝ่าย “อย่าเอาแต่ถลึงตามองข้า หากมีฝีมือก็เข้ามา”

ผู้อาวุโสม่อก็คิดเช่นกัน แต่เขาไม่แน่ใจ ดังนั้นเขาจึงสื่อสารกับเงาเพลิงมารในร่าง “ใต้เท้า ข้าควรทำอย่างไรดี?”

“เปิดรอยผนึกนั้น! ปล่อยราชาเห็ดวิญญาณออกมา! ถึงยามนั้นก็ควบคุมมัน ไปต่อกรกับพ่อหนุ่มนี้!” เงาเพลิงมารรู้ว่ายามนี้เขาสามารถปล่อยให้สิ่งแปลก ๆ เหนือหัวของเขาไปจัดการกับลู่เฉินได้

ผู้อาวุโสม่อก็คิดว่าวิธีนี้ไม่เลว

ดังนั้นผู้อาวุโสม่อจึงหยิบแผ่นยันต์สีดำออกมาสองสามแผ่นแล้วเผาไหม้ และโยนขึ้นไปบนฝ้าเพดาน

คนเหล่านั้นอยากรู้อยากเห็นว่าผู้อาวุโสม่อกำลังทำอันใด

และในยามนี้เปลวไฟสีดำนับไม่ถ้วนก็กะพริบวาบ จากนั้นเจ้าพวกที่ดูดวิญญาณสีดำก็ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น และในเวลาเดียวกันก็แผ่กลิ่นอายที่แข็งแกร่งออกมา

ถัวหลัวเย่ตกตะลึง “แย่แล้ว ผนึกกำลังจะถูกทำลาย!”

คนอื่น ๆ ก็หวาดกลัวมากขึ้น

“มันจบแล้ว ราชาเห็ดจะปรากฏตัวแล้ว!” บางคนตกใจจนขาชา

และมีคนที่ไม่สามารถใช้พลังได้ ทำได้เพียงนอนอยู่บนพื้นและมองดูฝ้าเพดานด้วยความสยองขวัญ

ผู้อาวุโสม่อหัวเราะเยาะลู่เฉิน “พ่อหนุ่ม รอให้ราชาเห็ดออกมาเถิด นั่นคือความตายของเจ้า!”

ลู่เฉินหัวเราะและพูดว่า “ขอบคุณ”

“ขอบคุณ?” ผู้อาวุโสม่อไม่รู้ว่าลูเฉินหมายถึงสิ่งใด และคนอื่น ๆ ก็สับสนมากยิ่งขึ้น

มีเพียงลู่เฉินเท่านั้นที่ยิ้มแย้มแจ่มใส “ขอบคุณที่เปิดผนึกราชาเห็ดวิญญาณตนนี้ มิฉะนั้นถ้าข้าต้องการเปิดมันเองข้าก็ต้องเสียเวลาสักหน่อย”

ผู้อาวุโสม่อหัวเราะเยาะหลังจากได้ยิน “ทำลายผนึกนี้ แล้วเจ้าดีใจ?”

“เหตุใดถึงไม่ดีใจเล่า?”

“หลังจากราชาเห็ดนี้ออกมา ข้าสามารถใช้วังวิญญาณมารควบคุมพืชให้ควบคุมมันได้ จากนั้นหากอยากให้มันสังหารใคร มันก็จะสังหารคนนั้น!” ผู้อาวุโสม่อขู่ลู่เฉิน

เมื่อถัวหลัวเย่และคนอื่น ๆ ได้ยิน สีหน้าของพวกเขาก็ดูไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าผลลัพธ์นี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาต้องการ

แต่ลูเฉินกลับยิ้มอย่างใจเย็น “บางทีคนที่สามารถควบคุมมันได้อาจไม่ใช่เจ้า!”

“หรือเจ้าควบคุมมันได้?” ผู้อาวุโสม่อหัวเราะเยาะ

“เจ้าลองดูก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ” ลู่เฉินยิ้ม

หลังจากที่ผู้อาวุโสม่อมองดูลู่เฉินทำตัวบ้าบิ่นเช่นนี้แล้ว สองมือของเขาก็สะบัดออกไปทันที จากนั้นก็ไอสีดำปนเขียวพลันแผ่ออกมาจากร่างชายชราคนนี้ จากนั้นเพดานก็เริ่มสั่นคลอนอย่างหนัก

“ออกมาเถิด!” ครั้นผู้อาวุโสม่อเห็นสิ่งนี้ก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

ทันใดนั้น ฝ้าเพดานก็ระเบิดดัง ‘ตูม!’ ราวกับว่ามีบางอย่างโจมตีมัน

ราชาเห็ดที่ปรากฏกายออกมานั้นมีร่างกายสูงใหญ่ และบนตัวของราชาเห็ดก็มีเงาวิญญาณหมอบอยู่ ราวกับเด็กชายตัวเล็ก ๆ ที่มืดมนอย่างไรอย่างนั้น

แต่เด็กชายตัวเล็ก ๆ คนนี้ดุร้ายมากและแผ่ไอสีดำออกมา

ถัวหลัวเย่และคนอื่น ๆ พลันตกใจกลัว

“มา ฆ่าเขาซะ!” ผู้อาวุโสม่อพูดกับมัน

ราชาเห็ดปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ

เมื่อราชาเห็ดปรากฏตัวอีกครั้ง มันก็ลอยอยู่บนหัวของลู่เฉิน จากนั้นกระแสน้ำวนสีดำก็ปรากฏขึ้นที่ด้านล่างของราชาเห็ด และตั้งอยู่บนหัวของลู่เฉิน

ผู้อาวุโสม่อพลันภูมิใจ “หนีไม่พ้นแล้วสินะ?”

มู่หรงหยิงหวาดกลัวและรีบตะโกนใส่อาวุโสม่ออย่างรวดเร็วว่า “รีบปล่อยเขา!”

ผู้อาวุโสม่อหัวเราะอย่างเย็นชา “เขาทำลายสิ่งดี ๆ ของข้าไปหลายครั้ง เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยเขาไปหรือ?”

แต่ในยามนี้ราชาเห็ดก็ลอยขึ้นไปกลางอากาศ

มู่หรงหยิงมองไปที่ลู่เฉินทันที และลู่เฉินในยามนี้ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นอันใด

ผู้อาวุโสม่อตกใจ “ข้าให้เจ้าฆ่าเขา ได้ยินไหม?”

ราชาเห็ดก็คิดเช่นกัน แต่หลังจากค้นหาความกลัวที่อธิบายไม่ได้จากร่างกายของตน เขาก็เริ่มพูดอย่างร้อนใจว่า “บนตัวของผู้ชายคนนี้มีบางสิ่งที่ข้ากลัว!”

“กลัวอันใด?” ผู้อาวุโสม่อไม่รู้ว่ามันหมายถึงสิ่งใด

เงาเพลิงมารไม่สามารถรอได้ จึงสั่งผู้อาวุโสม่ออย่างรวดเร็ว “รีบปล่อยให้ราชาเห็ดจัดการเจ้าหนุ่มนั่น มิฉะนั้นเขาจะโต้กลับ!”

โต้กลับ?

ผู้อาวุโสม่อรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ ถึงอย่างไรราชาเห็ดก็ยังอยู่ที่นั่น

และครู่ต่อมาลู่เฉินก็ชี้ไปที่ราชาเห็ด ราชาเห็ดดูเหมือนจะถูกดึงดูดด้วยบางสิ่งบางอย่าง จึงพุ่งไปตกลงในมือของลู่เฉิน

เมื่อลู่เฉินคิดจะดูดซับพลังสามกลุ่มของมัน ราชาเห็ดก็ปล่อยหมอกสีขาวออกมาพัวพันรัดร่างของลู่เฉิน

ถัวหลัวเย่พลันตกใจมาก “แย่แล้ว ราชาเห็ดตัวนี้ปล่อยพิษอัมพาต!”

เมื่อมู่หรงหยิงได้ยินก็รีบตะโกนไปที่ลู่เฉินว่า “หมอเทวดาลู่ ท่านไม่เป็นไรนะ?”

“เล็กน้อย ไม่เป็นอันใดหรอก” ชายหนุ่มไม่เพียงไม่เป็นไร แต่ยังยักไหล่เก็บหมอกสีขาวเหล่านี้เข้าไปในฝ่ามือ

ราชาเห็ดไม่เชื่อและคิดจะลงมืออีกครั้ง แต่ลู่เฉินกลับใช้เคล็ดวิชาเถาวัลย์ธรณีเข้าไปพัวพันกับผู้อาวุโสม่อแล้วหัวเราะ “ให้เจ้าลองพิษของมันหน่อยเป็นไง”

ต่อมาลู่เฉินพลันดูดหมอกสีขาวและปล่อยไปที่ผู้อาวุโสม่อ ส่วนผู้อาวุโสม่อก็ตกใจจนเปิดใช้เกราะป้องกันไอมาร แต่จะทำอย่างไรได้ เมื่อเกราะนี้ไม่สามารถต้านทานได้

ดังนั้นเมื่อหมอกสีขาวจึงสัมผัสกับเกราะ มันเข้าไปในตามเกราะนั้น จากนั้นก็พันรอบผู้อาวุโสม่อไว้

ทันทีที่ผู้อาวุโสม่อกำลังจะพูดอันใด เขาก็พบว่าเขาเป็นอัมพาต และจากนั้นร่างทั้งร่างก็ล้มลงกับพื้น

ถัวหลัวเย่และคนอื่น ๆ พลันตกใจ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้คาดหวังว่าลู่เฉินจะจัดการอาวุโสม่อได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ และเมื่อราชาเห็ดเห็นเช่นนั้นก็ตกใจจนหนีไป

ลู่เฉินเยาะเย้ยว่า “คิดหนี? ไม่มีทาง!”

เห็นเพียงเคล็ดวิชาเถาวัลย์ธรณีของลู่เฉินเข้าไปพันรัดราชาเห็ด

และเมื่อราชาเห็ดรีบไปที่ประตูก็กลับถูกสายฟ้ารัดเอาไว้ ในขณะที่ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองก็มีลำแสงสีทองกะพริบวาบแล้วลอยอยู่ตรงหน้าราชาเห็ด

นี่เป็นครั้งแรกที่ราชาเห็ดได้พบสัตว์ประหลาดทั้งสองนี้เขาจึงโกรธเกรี้ยวทันที “เจ้าแมลงเหม็น หลบไป!”