ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 478 เจรจาข้อตกลง? เจ้าไม่คู่ควร!
บทที่ 478 เจรจาข้อตกลง? เจ้าไม่คู่ควร!
ร่างกะโหลกขนาดใหญ่ของราชันย์กระดูกภูตมองไปรอบ ๆ และพุ่งไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง แต่ไม่ว่าราชันย์กระดูกภูตจะพยายามอย่างหนักแค่ไหน มันก็มืดไปหมด
“อย่าพยายามเลย!” ลู่เฉินลอยอยู่ตรงนั้นพลางยิ้มให้ราชันย์กระดูกภูต
เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งใดที่สามารถทำได้ ราชันย์กระดูกภูตจึงต้องหยุด จากนั้นจึงจ้องมองที่ลู่เฉิน และพูดอย่างเย็นชาว่า “เจ้าเป็นใครกันแน่!”
“ตอบคำถามของข้ามาก่อน!”
“ฝันไปเถอะ!” ราชันย์กระดูกภูตโกรธ หมอกดำเริ่มปกคลุมร่างกายของเขา จากนั้นร่างทั้งหมดของเขาก็หายไป
ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ “ใช้ฝีมือเช่นนี้ในโลกของข้าอย่างนั้นหรือ? นี่เจ้าไม่สนใจข้าเกินไปแล้วกระมัง?”
“ข้าแค่ต้องการซ่อนตัวในจิตสำนึกของเจ้า แล้วทำลายวิญญาณของเจ้าในยามที่เจ้าไม่สนใจ แล้วเจ้าก็จะตาย!” ราชันย์กระดูกภูตเอ่ยสาบาน
“ไร้เดียงสา!”
“เรื่องเล็กน้อย ความสามารถในการซ่อนตัวของข้าไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะค้นพบได้”
“ไม่ใช่ว่าข้าหาไม่เจอ แต่ร่างแยกของเจ้าแยกออกหลายพันชิ้น แล้วล่องลอยอยู่ในห้วงสำนึกของข้า ข้าจึงหาตำแหน่งเฉพาะของเจ้าไม่เจอ” ลู่เฉินหัวเราะ
ราชันย์กระดูกภูตรู้สึกงุนงงเล็กน้อยและพูดด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“เพราะจิตวิญญาณของข้าแข็งแกร่ง”
“ข้ากระจัดกระจายไปรอบ ๆ ไม่ว่าเจ้าจะแข็งแกร่งเพียงใด เจ้าก็หาข้าไม่พบ” ราชันย์กระดูกภูตกล่าวอย่างมั่นใจ
ลู่เฉินยิ้มไม่พูดอันใดทว่าเพียงหลับตาลง จากนั้นวิญญาณของเขาจำนวนนับไม่ถ้วนก็เคลื่อนไปรอบ ๆ
จากหนึ่งเป็นสิบ สิบเป็นร้อย ร้อยเป็นพัน พันเป็นหมื่น…
ราชันย์กระดูกภูตตกใจ “วิชาแยกวิญญาณ!”
“เจ้าบอกว่าเจ้ามีพลังในการกระจายมากกว่าข้า?” ร่างนับไม่ถ้วนของลู่เฉินถามด้วยรอยยิ้ม
ราชันย์กระดูกภูตเอ่ยเสียงเครียดในความมืด “ในแดนชุมนุมภูตผี มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่มีวิชาแยกวิญญาณแบบนี้…”
เงาของชายหนุ่มจำนวนนับไม่ถ้วนหัวเราะและไม่พูดอันใดเมื่อได้ยินเรื่องนี้ แต่ราชันย์กระดูกภูตไม่อยากจะเชื่อ เขาพูดว่า “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน เจ้าไม่อาจเป็นเขาได้!”
“เป็นเขาหรือไม่ สำคัญด้วยหรือ?”
ราชันย์กระดูกภูตคิดว่าไม่น่าเป็นไปได้ ถึงอย่างไรเสียจอมมารลู่ก็จากไปนานแล้ว ดังนั้นจึงถามอย่างร้อนใจว่า “แล้วเจ้าเรียนรู้เคล็ดวิชาแยกวิญญาณนี้มาจากไหน?”
“สำคัญด้วยหรือ?”
“ไร้สาระ เคล็ดวิชาภูตขั้นสูง ถ้าข้าเรียนรู้ได้ ข้าจะไปที่ระดับถัดไป!” ราชันย์กระดูกภูตพูดอย่างกังวล
“เจ้าไม่มีความสามารถที่จะเรียนรู้มันได้ และข้าจะไม่ยอมถ่ายทอดให้เจ้า!” ลู่เฉินหัวเราะ
ราชันย์กระดูกภูตรู้สึกตื่นเต้น “พ่อหนุ่ม ตราบใดที่เจ้าบอกข้าเกี่ยวกับเคล็ดวิชาแยกวิญญาณนี้ ข้าจะบอกเจ้าในสิ่งที่เจ้าอยากรู้!”
“เจ้ากำลังเจรจาข้อตกลงกับข้าอยู่หรือเปล่า?”
“ถูกต้อง!” ราชันย์กระดูกภูตตั้งหน้าตั้งตารอ
“เจ้าไม่คู่ควร!”
ครู่ต่อมา เงาวิญญาณของลู่เฉินก็ร่ายคาถาภูตผีเข้าไปพัวพันกับพลังทั้งหมดที่ซ่อนอยู่รอบ ๆ จากนั้นหลอมรวมพลังเหล่านี้เข้าด้วยกัน และเงาร่างกะโหลกที่สมบูรณ์ก็ปรากฏขึ้น
ราชันย์กระดูกภูตไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเขาจะถูกอีกฝ่าย ‘จองจำ’
สิ่งนี้ทำให้ราชันย์กระดูกภูตอารมณ์เสียเล็กน้อย แต่เขาไม่สามารถหลบหนีได้ ดังนั้นเขาจึงได้แต่จ้องมองไปที่ลู่เฉิน “พ่อหนุ่ม ข้าเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังมากในแดนชุมนุมภูตผี ดังนั้น…”
“ดังนั้นให้ข้าประนีประนอมกับเจ้า? หรือให้ข้ายอมจำนนต่อเจ้า?”
“ตราบใดที่เจ้าเต็มใจติดตามข้า ข้าจะปกป้องเจ้าไปตลอดชีวิต ไม่ว่าในทวีปนี้หรือในแดนชุมนุมภูตผีของข้า” ราชันย์กระดูกภูตเอ่ยอย่างบ้าคลั่ง
“ให้เจ้าติดตามข้า ข้ายังไม่แน่ใจ แต่จะให้ข้าติดตามเจ้า?”
ราชันย์กระดูกภูตโดนดูหมิ่นก็ไม่พอใจทันที “เจ้าตัวเล็ก เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงบ้าคลั่งเช่นนี้?”
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่เข้าใจ ยามนี้ดูเหมือนเจ้าจะถูกข้าจับได้แล้ว”
ราชันย์กระดูกภูตตกตะลึงและพูดว่า “นี่เป็นเพียงร่างแยกของข้า!”
“ข้ารู้ แต่ถ้าร่างแยกถูกทำลาย ตัวเจ้าก็จะได้รับผลกระทบบ้างไม่ใช่หรือ?” ลู่เฉินเก็บเงาวิญญาณที่แตกแยกจำนวนนับไม่ถ้วน แล้วซ้อนทับกันพลางมองเขาด้วยรอยยิ้ม
หลังจากเห็นลู่เฉินเก็บเงาวิญญาณได้อย่างสบาย ๆ ราชันย์กระดูกภูตก็เต็มไปด้วยความหดหู่ใจ “คุยกันดี ๆ ไม่ได้หรือ?”
“ตอบคำถามข้าก่อน”
“ราชันย์กระดูกภูตอย่างข้า ไม่เคยประนีประนอมกับผู้อื่นมาก่อน” หลังจากที่ราชันย์กระดูกภูตพูดจบ ร่างกะโหลกก็เริ่มลุกไหม้ราวกับไฟสีดำที่โหมกระหน่ำ
“อันใดนะ? ต้องการเผาร่างอวตารของเจ้าแล้วจัดการกับข้าหรือ?”
“แน่นอน!” หลังจากที่ราชันย์กระดูกภูตกล่าวจบ พลังที่เผาไหม้เงาร่างแยกก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ และเป้าหมายก็คือลู่เฉิน
เปลวไฟสีดำอันทรงพลังพุ่งเข้าใส่เงาวิญญาณของชายหนุ่ม แต่ลู่เฉินก็ไม่เป็นอันใด
ราชันย์กระดูกภูตตกใจ เขาคิดไม่ถึงว่ามันกลับไม่สามารถทำอันใดอีกฝ่ายได้เลย
“อันใดนะ? ยังไม่รู้ตัวหรือ?” ลู่เฉินถามกลับ
เปลวเพลิงยังคงเผาไหม้ แต่ราชันย์กระดูกภูตร้องอุทานว่า “เดี๋ยวก่อน ข้าจะปล่อยให้เจ้าอยู่ในโลกนี้อย่างมีชีวิตที่เลวร้ายกว่าความตาย!”
หลังจากพูดจบ ร่างแยกของราชันย์กระดูกภูตก็ไหม้เป็นจุณ
ลู่เฉินไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะเผาร่างอวตารของตนเช่นนี้ จึงพึมพำว่า “น่าเสียดายจริง ๆ!”
ดังนั้นชายหนุ่มจึงได้สติสัมปชัญญะกลับมาและมองออกไปข้างนอก
วิญญาณศาสตราวุธที่กุ่ยเจี๋ยยังตามพัวพันอยู่เห็นเพียงลู่เฉินยิ้มให้กับวิญญาณศาสตราวุธม้วนวิญญาณกระดูก
“เจ้านายของเจ้าหนีไปแล้ว เจ้ายังดิ้นรนอยู่อีกหรือ?”
เมื่อเห็นว่าลู่เฉินสบายดี วิญญาณศาสตราวุธก็กระวนกระวาย “เป็นไปไม่ได้ เจ้านายของข้าคือราชันย์กระดูกภูต เจ้าไม่สามารถเอาชนะเขาได้!”
“แต่ความจริงก็เป็นเช่นนี้!” หลังจากพูดจบ เขาก็ร่ายคำสาปแห่งภูตผีทันที จากนั้นจึงเข้าไปพัวพันกับวิญญาณศาสตราวุธของมัน
วิญญาณอาวุธนี้ต้องการหลบหนีอีกครั้ง แต่คราวนี้ลู่เฉินรวดเร็วมาก เขามาถึงหน้าวิญญาณศาสตราวุธนี้ในคราวเดียว จากนั้นไอ ‘ศาสตราวุธ’ ของเขาก็พุ่งออกมาจากร่างกายของเขา
วิญญาณศาสราวุธสัมผัสได้ถึงการมาถึงของ ‘ราชา’ จึงตัวสั่นด้วยความตกใจ “เจ้า เจ้าเป็นมนุษย์หรือวิญญาณศาสตราวุธ?”
ลู่เฉินย่อมเป็นมนุษย์ แต่เขาเคยเป็นอาวุธในชาติหนึ่งเท่านั้น ทว่าเขาไม่คิดอธิบายสิ่งใดมาก เพียงแต่ยิ้มให้อีกฝ่าย “เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้!”
“เจ้าต้องการอันใด?” อีกฝ่ายโวยวายทันที
“บอกทุกสิ่งที่เจ้ารู้มา!” ลู่เฉินพูดในขณะที่ปล่อยตราประทับภูตออกไป
วิญญาณศาสตราวุธเห็นตนกำลังจะตกลงหลุมก็ทำได้เพียงพูดอย่างหดหู่ว่า “เจ้าอยากรู้อันใด?”
“เจ้านายของเจ้า ให้เจ้ามาทำอันใดที่นี่?”
“ข้ามีหน้าที่รวบรวมวิญญาณอ้างว้างแล้วส่งพวกเขาไปยังแดนชุมนุมภูตผีผ่านการส่งตัวนี้ ส่วนคนอื่น ๆ ข้าไม่รู้จริง ๆ” วิญญาณศาสตราวุธของม้วนวิญญาณกระดูกกล่าวด้วยความหวาดกลัว กลัวว่าลู่เฉินจะลงไม้ลงมือ
ลู่เฉินเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ดังนั้นเขาจึงจ้องเขม็งไปที่อีกฝ่ายและพูดว่า “เจ้าควรรู้ว่าข้ามีความคิดเดียว และเจ้าจะถูกฆ่า”
“จริง ๆ ข้าบอกเจ้าทุกอย่างแล้ว”
ชายหนุ่มไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดว่า “ตอนนี้ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า”
“ขอบคุณ!” วิญญาณศาสตราวุธของม้วนวิญญาณกระดูกกล่าวพร้อมกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“แต่เจ้าต้องจับตาดูการเคลื่อนไหวของราชันย์กระดูกภูต เพราะเจ้าเองก็ได้รับการหลอมจากเขา ดังนั้นเจ้าน่าจะรู้ว่าเขาปรากฏตัวที่ใดเป็นที่แรก” ลู่เฉินออกคำสั่งกับวิญญาณศาสตราวุธม้วนวิญญาณกระดูก
“แน่นอน ๆ!” วิญญาณศาสตราวุธม้วนวิญญาณกระดูกพยักหน้ารัว
จากนั้นลู่เฉินก็เดินไปที่ประตู แต่แล้วฉากมหัศจรรย์ก็ปรากฏขึ้น
YOU MAY ALSO LIKE
