ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 647 ก่อนการประลองรอบแรก ถูกผู้คนหัวเราะเพราะอ่อนแอเกินไป!

บทที่ 647 ก่อนการประลองรอบแรก ถูกผู้คนหัวเราะเพราะอ่อนแอเกินไป!

“ข้ามักจะรู้สึกว่า เจ้าหนุ่มผู้นี้มีปัญหาบางอย่าง ดังนั้นจึงให้เจ้าคอยจับตาดูเขาไว้ หากเขามีปัญหาใด จงรีบบอกข้าทันที” จิ่วคูพูดด้วยท่าทางครุ่นคิด

“ขอรับ อาจารย์” เมื่อเฉียนหลัวพูดจบก็กล่าวขอตัว

อย่างไรจิ่วคูก็คิดไม่ถึงว่าเฉียนหลัวจะถูกลู่เฉินจับตัวไปก่อนหน้านี้แล้ว ดังนั้นไม่ว่าจิ่วคูจะให้เฉียนหลัวจัดการเรื่องใด ลู่เฉินก็ย่อมรู้ดีทุกอย่าง

แต่จิ่วคูกลับยังคงกลับไปยังกระท่อมไม้ของตนอย่างโง่เขลา และเฝ้ารอให้ลู่เฉิน ‘เปิดเผย’

ชายหนุ่มรู้สึกสงสัยมาโดยตลอดว่าสตรีเมื่อครู่นั้นคือผู้ใดกัน เหตุใดจึงทำให้ทั้งสองหวาดกลัวและไม่กล้าขัดขืนอีก

อย่างไรก็ตาม ไม่มีผู้ใดสามารถอธิบายได้ เขาจึงทำได้เพียงสลักอักขระยันต์บางอย่างบนศิลาวิญญาณต่อไป

…

วันนี้ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ไป๋หลี่ซานจึงมาเชิญลู่เฉิน จากนั้นก็นำทางไปยังด้านนอกตำหนักหุบเขาลึกด้วยกัน

ขณะนั้นเอง ด้านนอกตำหนักนี้มีผู้คนมารวมตัวกันอยู่เป็นจำนวนมาก

คนเหล่านี้จับกลุ่มกันอยู่สามถึงห้าคน และเมื่อมองไปแล้วมีประมาณร้อยกว่ากลุ่มได้

สิ่งนี้จึงทำให้ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ “หุบเขาลึกนี้มีภูเขานับร้อยลูกเลยหรือ?”

“ภูเขามีจำนวนมาก แต่ก็ไม่ถึงร้อย” ไป๋หลี่ซานตอบกลับ

“โอ้? เช่นนั้นบางกลุ่มคือ?”

“บางส่วนเป็นกลุ่มของผู้อาวุโสและศิษย์ของหุบเขาลึกรวมตัวกันเป็นกลุ่ม” ไป๋หลี่ซานอธิบาย

ลู่เฉินกวาดสายตามองอยู่ครู่หนึ่งก็พบว่ามีผู้อาวุโสและศิษย์มาเป็นจำนวนมาก อย่างเช่นเฮยหลวน จูเก๋อหลิงเฟิง ฉีเจี้ยน รวมถึงเฉียนหลัว และคนอื่น ๆ

แต่ถึงแม้จะตัดผู้อาวุโสเหล่านี้ออกไปก็ยังมีหลายกลุ่ม ดังนั้นลู่เฉินจึงนึกแปลกใจ “ศิษย์ของพวกผู้อาวุโสนั่นก็ไม่เกินสิบกลุ่มเท่านั้น”

“ใช่ ผู้อาวุโสสิบท่าน มีเพียงแค่สิบกลุ่ม แต่นอกจากคนเหล่านี้แล้ว ยังมีคนพิเศษบางส่วนของหุบเขาลึก” ไป๋หลี่ซานยังคงอธิบายแก่ลู่เฉิน

“คนพิเศษ?” ชายหนุ่มอยากรู้ว่าคนพิเศษเหล่านี้คือผู้ใดกัน

ไป๋หลี่ซานตอบกลับไปว่า “แท้จริงแล้ว หุบเขาลึกนอกจากผู้อาวุโสและศิษย์แล้ว ยังมีคนพิเศษอยู่เป็นจำนวนมาก และคนเหล่านี้ได้รับการคัดเลือกจากตำหนักหุบเขาลึก แต่ก็ไม่ใช่ศิษย์ของผู้อาวุโสเหล่านั้น”

“โอ้? อย่างเช่นหลงซวงหรือ?”

“ใช่ คนเหล่านี้ก็ใช่ และคนพิเศษพวกนี้ก็สามารถรวมกลุ่มสามคนขึ้นมาได้เองโดยไม่แบ่งแยกภูเขา” ไป๋หลี่ซานอธิบาย

ลู่เฉินเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายอธิบายแล้ว “เช่นนั้น คนพิเศษพวกนี้ก็นับว่ามีจำนวนมากจริง ๆ”

“คนเหล่านี้มักจะทำเรื่องพิเศษบางอย่างให้หุบเขาลึก ดังนั้นในเรื่องของจำนวนจึงนับว่าไม่น้อย” ไป๋หลี่ซานตอบกลับ

เมื่อชายหนุ่มพยักหน้าแล้วก็ไม่ได้เอ่ยถามใด ๆ อีก กานจิ่วเม่ยกลับเพิ่งเคยเห็นภาพเช่นนี้เป็นครั้งแรก จึงรู้สึกอดที่จะตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้ และได้หันไปพูดกับกู่ซานฉงว่า “ศิษย์พี่ ดูนั่น มีผู้คนเยอะมาก”

กู่ซานฉงกลับรู้สึกกดดัน “เป็นยอดฝีมือกันทั้งสิ้น”

กานจิ่วเม่ยกลับพูดขึ้นมาอย่างไม่หวาดหวั่น “ถึงจะพ่ายแพ้ก็ไม่เสียดาย”

แต่กู่ซานฉงไม่คิดเช่นนั้น โดยเฉพาะจูเก๋อหลิงเฟิงผู้นั้น เพียงเห็นลู่เฉินก็เต็มไปด้วยความไม่เป็นมิตร และยังยั่วยุให้บางคนสร้างความวุ่นวายขึ้นมาอีก

ดังนั้น เมื่อลู่เฉินและคนอื่นไปถึงก็มีคนจำนวนไม่น้อยตะโกนขึ้น

“ดูนั่น ภูเขาเดียวดายได้ส่งขั้นหลอมแก่นแท้มาเข้าร่วม”

คำพูดดังกล่าวดึงดูดความสนใจของผู้คนได้เป็นจำนวนมาก

คนจากภูเขาจำนวนไม่น้อยต่างก็หัวเราะเยาะ บางคนยังพูดเยาะเย้ยว่า “ภูเขาเดียวดายเป็นภูเขายอดฝีมือ เหตุใดจึงส่งขั้นหลอมแก่นแท้มากัน?”

“ภูเขายอดฝีมือ? นั่นก็เป็นเพียงแค่สิ่งที่คนทั่วไปพูดกัน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อาวุโสและศิษย์แล้ว พวกเจ้าก็คือขยะเท่านั้น”

“ก็จริง ยอดฝีมือเหล่านี้ เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อาวุโสก็ไม่ได้โดดเด่นอะไรมากนัก”

เมื่อคนพวกนี้พูดก็ยิ่งไม่น่าฟังนัก กานจิ่วเม่ยอนุญาตให้ผู้อื่นพูดว่าแข็งแกร่งกว่าตนได้ แต่ไม่อนุญาตให้ผู้ใดมาพูดว่าตนไม่โดดเด่น โดยเฉพาะคนบนภูเขาเหล่านั้น

ดังนั้นกานจิ่วเม่ยจึงพูดขึ้นมาด้วยความโมโห “แม้จะไม่โดดเด่น แต่ก็แข็งแกร่งกว่าพวกเจ้า”

“โอ้ สาวน้อยผู้นี้โมโหเสียแล้ว”

“ดูเหมือนว่าคนของภูเขาเดียวดายไม่เพียงแค่ขั้นพลังต่ำ แต่ยังอารมณ์ไม่ดีเสียด้วย”

“ฮ่าฮ่า”

กานจิ่วเม่ยเริ่มรู้สึกโมโห จนกู่ซานฉงต้องเอ่ยเตือนนาง “อย่าไปสนใจพวกเขา”

เวลานี้กานจิ่วเม่ยรู้สึกหดหู่เป็นอย่างมาก

ขณะนั้นเอง ข้างกายจูเก๋อหลิงเฟิงก็มีชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินออกมา

ในมือของชายหนุ่มผู้นั้นถือค้อนทองขนาดใหญ่ไว้ ก่อนจะชี้มายังลู่เฉินและคนอื่น ๆ “ข้าขอแนะนำพวกเจ้า ยอมแพ้เสียเถิดในตอนนี้ มิเช่นนั้น ในการแข่งขันรอบแรก คนกลุ่มแรกที่ข้าจะทุบให้ตายก็คือพวกเจ้า!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ภายในลานก็ยิ่งดูคึกคัก

บางคนยังพูดออกมาว่า “ดูนั่น ศิษย์ของผู้อาวุโส จินอีฉุย”

“เขาก็คือจอมพลังผู้นั้น?”

“ใช่ ในบรรดาศิษย์ของผู้อาวุโสแปด เขาเป็นผู้ที่มีพลังแข็งแกร่งที่สุด”

“ช่างอยากดูเสียจริงว่าเขามีพลังมากเพียงใด” มีคนตั้งความหวังว่าอยากจะเห็นชายคนนั้นใช้พลัง

กานจิ่วเม่ยไม่ใช่คนขี้ขลาด นางจึงเบิกตากว้างพลางมองไปยังจินอีฉุย “เจ้าคิดว่าพวกเราจะกลัวหรือ?”

“สาวน้อย เกรงว่าเจ้าจะไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของจินอีฉุยเสียแล้ว!” จินอีฉุยกวัดแกว่งค้อนใหญ่ไปมาก่อนจะยิ้มประหลาด

“จะเข้ามาก็มา ใครจะกลัวใครกันแน่!” กานจิ่วเม่ยพูดด้วยความโมโห

จินอีฉุยเผยรอยยิ้มเย็นชา “อย่ารีบร้อนไป รอให้ถึงการแข่งการรอบแรกเสียก่อน ข้าจะต้องให้เจ้าได้ลิ้มลองแน่”

กานจิ่วเม่ยแสดงออกถึงความไม่กลัว แต่จินอีฉุยกลับมองไปยังลู่เฉินพลางยิ้มประหลาด “เจ้าหนุ่ม กลัวแล้วหรือ?”

ทุกคนมุ่งความสนใจไปยังลู่เฉินทันที

แต่ชายหนุ่มกลับตอบกลับเพียงสั้น ๆ “ทางที่ดีอย่ามายุ่งกับข้า มิเช่นนั้นหากถูกคัดออก อย่ามาโทษข้าก็แล้วกัน!”

คำพูดของลู่เฉินทำให้คนในลานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะดังลั่น

แต่ท่ามกลางผู้คน เฮยหลวนรู้ดีว่าหากลู่เฉินคิดจะจัดการกับจินอีฉุยและคนอื่น ๆ นับว่าง่ายมาก ดังนั้นนางจึงไม่หัวเราะ แต่กลับพึมพำออกมา “เจ้าหนุ่มผู้นี้ ช่างแสร้งเป็นหมูเพื่อรอเวลากินเสือจริง ๆ!”

แต่จินอีฉุยกลับตั้งใจปล่อยกลิ่นอายที่แข็งแกร่งออกมา คิดใช้มวลพลังนี้มากดดันลู่เฉิน คิดจะทำให้ชายหนุ่มอับอายต่อหน้าผู้คน

จากนั้นฉีเจี้ยนก็เดินมาพร้อมกับมวลพลังที่ไปคลายพลังของจินอีฉุยผู้นั้น

จินอีฉุยจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “หัวหน้าฉี เจ้าจะเข้ามายุ่งเรื่องนี้หรือ?”

“รังแกคนเช่นนี้ น่าสนุกหรือ?” ฉีเจี้ยนย้อนถาม

ทุกคนคิดไม่ถึงว่าฉีเจี้ยนจะออกหน้าแทนลู่เฉินเช่นนี้

ผู้ที่มีอคติกับกลุ่มผู้พิทักษ์ก้าวเท้าขึ้นมาข้างหน้า และหันไปพูดกับฉีเจี้ยนว่า “หัวหน้าฉี เหตุใดเจ้าจึงปกป้องคนอ่อนแอเช่นนี้กัน?”

“หากการประลองยังไม่เริ่มขึ้น ข้ามีหน้าที่ขัดขวางทุกการโจมตี!” ฉีเจี้ยนตอบกลับ

ทุกคนรู้สึกว่าน่าตลก จินอีฉุยจึงแบกค้อนขึ้นมาพลางยิ้มและมองไปยังฉีเจี้ยน “หัวหน้าฉี วันนี้เป็นการแข่งขัน ดังนั้นจงเก็บหน้าที่นั้นของเจ้ากลับไป มิเช่นนั้น ตัวเจ้าจะตายอย่างไรก็ยังไม่รู้ได้!”

ฉีเจี้ยนมองไปยังจินอีฉุยพลางเอ่ยเตือน “ในการแข่งขัน พวกเจ้าคิดจะทำสิ่งใด ข้าไม่สนใจ แต่ถ้าหากลงมือนอกการแข่งขันนั้น เช่นนั้นย่อมไม่ได้”

ทุกคนคิดไม่ถึงว่าฉีเจี้ยนจะยึดมั่นในกฎเช่นนี้

จินอีฉุยรู้ดีว่าฉีเจี้ยนมีคุณสมบัติที่จะขัดขวางตนได้ ดังนั้นเขาจึงยิ้มเย็นชาพลางพูดขึ้นว่า “ได้ รอให้ถึงการแข่งขัน ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นดีแน่”

“ข้าจะรอดู!” ฉีเจี้ยนตอบกลับ

จินอีฉุยโมโหจนเบิกตากว้าง แต่ฉีเจี้ยนกลับไม่สนใจใด ๆ

จินอีฉุยจึงทำได้เพียงถอยกลับไป แต่ก่อนจะเดินออกไปนั้น ยังนำค้อนชี้ไปยังอีกฝ่าย “เจ้าหนุ่ม คอยดูเถิด เมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะทุบพวกเจ้าคนของภูเขาเดียวดายให้ตายไปทีละคน”

ชายหนุ่มไม่สนใจ ฉีเจี้ยนจึงเดินมายังลู่เฉินและคนอื่น ๆ ก่อนจะกวาดสายตามอง จนไปหยุดอยู่ที่ลู่เฉิน “ทางที่ดี เตรียมสมบัติวิญญาณป้องกันไว้ มิเช่นนั้นอาจจะถูกเขาทุบจนแตกกระจายจริง ๆ ก็ได้”

“ขอบใจที่เตือนข้า” ลู่เฉินรู้สึกว่าคนผู้นี้ไม่เลวเลยทีเดียว โดยเฉพาะก่อนหน้านี้ที่มีท่าทางกล้าหาญไม่สนใจจิ่วคู มันช่างคุ้มค่าแก่การชื่นชมของลู่เฉิน

และในมุมมองของคนเหล่านั้นนับว่าเป็นเรื่องตลก บางคนยังหัวเราะพลางพูดขึ้นว่า “หัวหน้าฉี ถึงแม้เขาจะนำสมบัติวิญญาณการป้องกันมามากมายเพียงใด อย่างไรก็ต้องถูกบดขยี้เป็นชิ้นอยู่ดี”

“ใช่”

ทุกคนต่างก็หัวเราะเยาะ จนกระทั่งผู้อาวุโสสิบปรากฏตัวออกมา