ตำนานจักรพรรดิเทพยุทธ - ตอนที่ 54 ระหว่างความดีและความชั่ว
ในพริบตาเดียว เวทีประลองทั้งแห่งก็ราวกับกลายเป็นภูเขาไฟนรก เพลิงพลังพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า เผาไหม้อากาศจนเกิดเสียงปะทุเปรี๊ยะ ๆ
“ตายซะ!”
ฉินเฟินโฉบลงมาราวกับพญาวิหค ไม่มีสิ่งใดต้านทานได้ หมัดสามกระบวนท่าสุดท้ายของหมัดคลื่นซ้อนสิบสามชั้นรวมเป็นหนึ่งเดียว เปิดฉากโจมตีสังหารใส่ฉินเฉิน
“ก็แค่นี้แหละ”
ฉินเฉินไม่มีความตั้งใจจะพัวพันกับฉินเฟินต่อไป เขาสูดลมหายใจลึก มือทั้งสองวางไขว้ตรงหน้าอก กระตุ้นเคล็ดวิชาเก้าดาราจักรพรรดิเทพภายในร่างเพียงเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยฝ่ามือออกไปอย่างรุนแรง
ปัง
เมื่อเผชิญกับหมัดสิบสามกระบวนท่าติดต่อกันของฉินเฟิน ฉินเฉินกลับใช้เพียงฝ่ามือเดียว ฝ่ามือที่ดูเหมือนไม่มีที่มาที่ไป กดเข้าไปในหมัดเพลิงอันบ้าคลั่งอย่างแรง เกิดเสียงระเบิดสะเทือนฟ้าดิน
วินาทีต่อมา เปลวเพลิงสลายหายไป ฉินเฟินผู้ดุดันและทรงพลัง ราวกับว่าวที่สายขาด ลอยกระเด็นขึ้นฟ้า กระอักเลือดออกมาเต็มปาก
“ข้าไม่ได้แพ้!”
ฉินเฟินไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ เขาบิดร่างกลางอากาศอย่างฝืน ๆ แล้วพุ่งลงมาอีกครั้ง ราวกับเหยี่ยวโฉบเหยื่อ ปล่อยการโจมตีสิ้นหวังครั้งสุดท้าย
“ฮึ่ม!”
ฉินเฉินแค่นเสียงเย็น มือทั้งสองเปลี่ยนเป็นคมฝ่ามือ ฟันออกสามครั้งกลางอากาศ
กร๊อบ กร๊อบ กร๊อบ
คมฝ่ามือทั้งสามครั้งนี้—ครั้งหนึ่งฟันใส่แขนซ้ายของฉินเฟิน ครั้งหนึ่งฟันใส่แขนขวา และอีกครั้งฟันใส่หน้าอก—แทบจะเหมือนกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่ฉินเฟินโจมตีจางอิง
ท่ามกลางเสียงกระดูกแตกอันคมชัด ฉินเฟินกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง ร่างลอยกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร ก่อนจะตกกระแทกลงบนเวทีประลองอย่างแรง
“เราชนะแล้ว!”
ฉินเยว่ฉือที่ตึงเครียดมาตลอดพลันลุกขึ้นยืน ความหนักอึ้งในใจคลายลง รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า
“เป็นไปได้อย่างไร เฟินเอ๋อร์แพ้จริงหรือ”
จ้าวเฟิงลุกขึ้นยืนทันที พร้อมเสียงกร๊อบ มุมเก้าอี้อีกด้านถูกนางบดเป็นผง เศษไม้ร่วงกระจายลงพื้น
“ฮูหยิน…” ฉินหยงเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็นเช่นกัน
อีกด้านหนึ่ง
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าฉินเฉินจะชนะ”
เว่ยเจิ้นมองด้วยความหวาดกลัว จ้องฉินเฉินไม่กะพริบ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นไม่สิ้นสุด
ข้างกายเขา หลี่ชิงเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย มองฉินเฉินตรง ๆ เป็นครั้งแรก
บนเวทีประลอง
โก่วซวี่จ้องภาพตรงหน้าด้วยความสยดสยอง จนลืมประกาศผลการแข่งขัน
เรื่องราวไม่เป็นไปตามบทเลย
คนที่ควรชนะไม่ใช่ฉินเฟินหรือ เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงตั้งสติได้ ก่อนจะประกาศอย่างขมขื่น
“ฉินเฉินชนะ”
ฉินเฉินมองฉินเฟินที่นอนอยู่บนพื้นอย่างดูแคลน แววตาฉายประกายเวทนาเล็กน้อย ก่อนกล่าวเย็นชา
“ฝ่ามือสามครั้งเมื่อครู่นี้ เป็นการล้างแค้นแทนจางอิง ฉินเฟิน คนที่เป็นขยะจริง ๆ คือเจ้า หากไม่มีตระกูลฉิน เจ้าไม่ใช่อะไรเลย”
คำพูดของฉินเฉินราวกับมีดคม แทงทะลุหัวใจของฉินเฟิน ทำให้เลือดไหลไม่หยุด
“ไม่ ข้าไม่ได้แพ้ ข้าจะแพ้ได้อย่างไร คนที่ควรแพ้คือเจ้า”
เมื่อเห็นฉินเฉินกำลังเดินลงจากเวที ความแค้นในดวงตาของฉินเฟินก็พุ่งพล่าน
ทันใดนั้นเขาคำรามลั่น ขาทั้งสองเปลี่ยนเป็นมังกรพิษสองตัว เตะใส่แผ่นหลังของฉินเฉินอย่างดุร้าย
ฉินเฉินทำลายแขนของฉินเฟิน แต่ไม่ได้ทำลายขา ดังนั้นขาของเขายังคงมีพลังมหาศาล
ผู้ฝึกยุทธ์บนเวทีที่เห็นเหตุการณ์นี้ต่างเปลี่ยนสีหน้า
ต้องรู้ว่าการแข่งขันจบลงแล้ว และฉินเฉินกำลังเดินลงจากเวทีโดยหันหลังให้ฉินเฟิน
การโจมตีของฉินเฟินจึงเป็นการลอบโจมตีจากด้านหลัง
ดูจากตำแหน่งและพลังของการเตะครั้งนี้
หากเตะโดน ฉินเฉินต้องตายแน่นอน
เขาตั้งใจจะสังหารฉินเฉิน
“หยุด!”
“บังอาจ!”
ในขณะนั้น เกอหงและคนอื่น ๆ เปลี่ยนสีหน้าทันที
แม้แต่ฉินเยว่ฉือก็ลุกขึ้นพรวด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เตรียมจะพุ่งออกไป
แต่ทุกอย่างสายเกินไป
เมื่อทุกคนมองเห็น ฉินเฟินก็เตะมาถึงแผ่นหลังของฉินเฉินแล้ว
ไม่มีใครคาดคิดว่าหลังจบการแข่งขัน ฉินเฟินจะลอบโจมตีจากด้านหลังและสังหารคู่ต่อสู้
คนเดียวที่สามารถหยุดเขาได้คือกรรมการโก่วซวี่ที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุด
แต่ในขณะนี้ โก่วซวี่กลับดูเหมือนตกตะลึง ไม่ได้ตอบสนองใด ๆ
ทุกคนจึงทำได้เพียงมองดูอย่างช่วยไม่ได้ ขณะที่ฉินเฟินเตะใส่แผ่นหลังของฉินเฉิน
ในช่วงเวลาวิกฤตนั้น
“หมัดไท่จู่ฉางเฉวียน!”
ฉินเฉินดูเหมือนจะคาดการณ์เหตุการณ์นี้ไว้แล้ว เขาหมุนตัวอย่างฉับพลัน แล้วปล่อยหมัดโจมตีใส่ท้องของฉินเฟิน ตำแหน่งตรงกับตันเถียนพอดี
ปัง
ดวงตาของฉินเฟินเบิกกว้าง ร่างของเขาราวกับตุ๊กตาผ้าที่ถูกโยนทิ้ง กระเด็นออกไปด้วยความเร็วมากกว่าตอนที่พุ่งเข้ามา ก่อนจะตกกระแทกพื้นอย่างหนัก
“ข้า…ตันเถียนของข้า…ตันเถียนของข้า…ไม่…”
ฉินเฟินพยายามลุกขึ้นจากพื้น แต่ทันทีที่ตรวจดูร่างกาย เขาก็ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว กระอักเลือดสีดำออกมาเต็มปาก
ร่างของเขาเหมือนลูกโป่งที่ลมรั่ว ยุบลงในทันที ทรุดตัวลงกับพื้น
ตันเถียนของเขาถูกฉินเฉินทำลายด้วยหมัดเมื่อครู่นี้ กลายเป็นคนพิการไปแล้ว
ฉินเฉินมองฉินเฟินที่กำลังเศร้าโศก แล้วส่ายหัวพร้อมรอยยิ้มเย็นชา
การสอบใหญ่ของสำนักเทียนซิงห้ามทำให้ผู้อื่นพิการโดยเด็ดขาด
ดังนั้นฉินเฉินจึงตั้งใจไม่ทำลายขาของฉินเฟิน และเฝ้ารอดูว่าเขาจะลอบโจมตีหรือไม่
หากฉินเฟินไม่ลอบโจมตี การต่อสู้ก็จะจบลงเพียงเท่านั้น
แต่หากเขากล้าลอบโจมตี ฉินเฉินก็สามารถทำให้เขาพิการได้โดยไม่ทำให้ใครโกรธแค้น
กล่าวได้ว่า ฉินเฉินให้โอกาสฉินเฟิน
โอกาสที่จะเลือกความดีหรือความชั่ว
แต่
ฉินเฟินเลือกความชั่ว
เขาได้เลือกนรกด้วยตนเอง
“เฟินเอ๋อร์!”
ในที่นั่งผู้ชม จ้าวเฟิงลุกขึ้นทันที แล้วพุ่งเข้าหาเวทีประลอง
“ฮูหยิน”
ฉินหยงอุทานด้วยความตกใจ ร่างไหววูบ แล้วตามขึ้นไปบนเวที
ขณะนี้ จ้าวเฟิงได้ประคองฉินเฟินขึ้นมาแล้ว
นางรีบหยิบโอสถรักษาบาดแผลขนาดเท่าลำไยออกมาหลายเม็ดจากร่างกาย ป้อนให้ฉินเฟินทันที
เมื่อเห็นฉินเฟินที่เต็มไปด้วยเลือด จ้าวเฟิงรู้สึกราวกับหัวใจถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ
“ท่านแม่ ตันเถียนของข้าถูกทำลายแล้ว…ข้ากลายเป็นคนพิการ…”
ฉินเฟินร้องไห้อย่างสิ้นหวังเมื่อเห็นจ้าวเฟิง
“อ๊าก!”
จ้าวเฟิงกรีดร้องอย่างเจ็บปวด หัวใจราวกับมีเลือดไหลออกมา ปิ่นปักผมยุ่งเหยิง นางจ้องฉินเฉินด้วยสายตาอาฆาต แล้วคำราม
“ฉินหยง ฆ่าเขา ฆ่าไอ้สารเลวนี่ซะ!”
“รับคำสั่ง ฮูหยิน!”
ฉินหยงคำราม ร่างพร่าเลือน มาปรากฏตรงหน้าฉินเฉินทันที ก่อนจะตบฝ่ามือลงใส่ศีรษะของฉินเฉิน
ตูม
พลังระดับขอบเขตปฐพีขั้นปลายถูกปลดปล่อยออกมาเต็มที่ ฉินเฉินถูกพลังมหาศาลถาโถมราวมหาสมุทร
การโจมตีนี้รุนแรงถึงขั้นที่ แม้จะเป็นเหล็กก็ต้องถูกบดเป็นผงแน่นอน
เหตุการณ์ต่อเนื่องบนเวทีทำให้ทุกคนตกตะลึงไปชั่วขณะ
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
บนแท่นสูง ฉู่เว่ยเฉิน เจ้าสำนักสำนักเทียนซิงเดือดดาลอย่างยิ่ง
กลิ่นอายทรงพลังพุ่งทะยานออกจากร่างของเขาทันที ก่อนจะพุ่งลงมาพร้อมกัน
โกรธ
โกรธจัด
ฉู่เว่ยเฉินไม่เคยคาดคิดเลยว่า ในการสอบใหญ่ปีนี้จะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น
ไม่เพียงแต่ศิษย์ลอบโจมตีหลังการแข่งขัน
ยังมีคนนอกที่มีพลังสูงมาสังหารศิษย์ของสำนักเทียนซิงต่อหน้าผู้คนมากมาย
พฤติกรรมอุกอาจเช่นนี้จุดประกายความโกรธของฉู่เว่ยเฉินอย่างสิ้นเชิง
หากไม่ลงโทษอย่างสาสม คนเหล่านี้คงคิดว่าการสอบใหญ่ของสำนักเทียนซิงเป็นที่ให้พวกเขาอวดอำนาจได้จริง ๆ
YOU MAY ALSO LIKE
