ตำนานดาบเกมออนไลน์ - ตอนที่ 385 : เรือถูกทำลาย

ณ สนามบินเมืองปักกิ่ง เย่ฮวาแหงนหน้ามอง
เครื่องบินที่ทะยานขึ้นสู่ท้องนภาพลันกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า
“หลงส่าว กลับไปพวกเราไปปรึกษากับชิงฮว่าซางเกี่ยวกับ
แผนโดยรวมของสงครามกลางเมืองในครั้งต่อไปกันดีกว่า
นะ”
โม่อี้หลงส่าวยิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ดูเหมือนว่า
เซิร์ฟเวอร์อินเดียคงอยากให้พวกเราเข้าไปบุกโจมตีเมือง
หลักของยุโรปให้ได้เลยสินะ”
เย่ฮวายักไหล่ “ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปเถอะ ครั้งก่อนคน
พวกนั้นก็ฆ่าคนของเราไปไม่น้อยเหมือนกัน การเจรจาใน
ครั้งนี้ถ้าเราช่วยเหลือก็เท่ากับเป็นสินน้าใจ แต่ถ้าเราไม่
ช่วยก็ไม่ได้เสียหายอะไร คนพวกนั้นทำอะไรเราไม่ได้
หรอก”
โม่อี้หลงส่าวพยักหน้าและถามต่อไปว่า “คืนนี้นายจะ
พักที่ไหนล่ะ? ฉันช่วยนายหาโรงแรมให้ได้นะ”
เย่ฮวาโบกมือปฏิเสธ “ฉันซื้อตั๋วรอบบ่ายสองไว้แล้ว
ช่วงนี้ค่อนข้างยุ่งคงอยู่ที่นี่นานไม่ได้”
“โอเค ตามที่นายสะดวกเลย”
“อื้อ”
……
เย่ฮวากลับมาถึงที่พักตอนห้าโมงเย็น ตอนมาถึงที่ห้อง
ก็พบว่าเจ้ากวาจื่อยังอยู่ในเกม เขาจึงทำอาหารรอเจ้า
กวาจื่อไปพลางๆ ทว่าตอนที่หมอนั่นออกจากเกมและเห็น
เย่ฮวากลับมาถึงที่พักก็ตกใจราวกับเห็นผี หมอนั่นคงคิด
ว่าเขาจะค้างคืนอยู่ที่ปักกิ่งและไม่ได้กลับมาที่นี่คืนนี้สินะ
หลังจากกินมื้อค่าและอาบน้าแต่งตัวแล้ว พวกเขาก็
แยกย้ายกันกลับเข้าเกมอีกครั้ง เมื่อเข้าสู่ระบบสิ่งแรกที่
เย่ฮวาทำคือติดต่อชางห่ายเกอ เนื่องจากโอสถอายุยืนมี
ความสามารถในการฟื้นฟูชีวิตที่น่าทึ่งมาก และวันมรืนก็
จะเริ่มทำสงครามกลางเมืองขึ้นอีกครั้งแล้ว ดังนั้นช่วงนี้
เขาจึงต้องทุ่มเทกับการผลิตโอสถให้มากที่สุด เพราะสิ่งๆ
นี้คือตัวช่วยที่ดีที่สุดสำหรับผู้เล่นภายในสงครามกลาง
เมือง
ขณะกำลังนั่งหลอมโอสถอยู่ภายในลานกว้างก็มีกลุ่มผู้
เล่นจากกิลด์ว่านเซียนหุ้ยนำสมุนไพรอายุยืนเข้ามาเพิ่มให้
ไม่ขาดสาย หลังจากหลอมโอสถออกมาได้มากถึง 207 ชุด
แล้ว เย่ฮวาก็กระจายให้กับกิลด์พันธมิตรและกิลด์อายฮว่า
เดิมทีชิงฮว่าซางไม่อยากรับโอสถจากเขาเท่าไหร่นัก อีก
ทั้งยังยืนยันที่จะจ่ายค่าโอสถให้อย่างสมเหตุสมผล ทว่า
ท้ายที่สุดเย่ฮวาก็ปฏิเสธกลับไปอย่างไม่ลังเล ชิงฮว่าซาง
เคยช่วยเหลือกิลด์หานเยว่เหมิงไว้หลายต่อหลายครั้ง ไม่
ว่าอย่างไรเขาก็ยังรู้สึกว่าตัวเองติดหนี้บุญคุณกิลด์อายฮว่า
อยู่ดี
หลังจากหลอมโอสถเสร็จแล้วเขาก็นำมงกุฎอสนีบาต
และอสนีบาตสังหารให้เยว่เอ๋อร์และเสี่ยวตูฉงตามที่ตั้งใจ
ไว้ตั้งแต่แรก คืนนี้ไม่ค่อยมีอะไรให้เขาทำเท่าไหร่นัก อีก
อย่างตอนนี้เลเวลของเจ้าอสูรบรรพกาลก็ยังไม่ถึง 40
ดังนั้นเขาจึงตั้งใจเก็บเลเวลให้กับมันให้ถึง 103 ก่อนที่
สงครามกลางเมืองจะเริ่มต้นขึ้น สงครามกลางเมืองเช่นนี้
หากมีมันคอยช่วยเหลือคงจะผ่อนกำลังได้อย่างมาก สัตว์
เลี้ยงที่มีพลังการโจมตี 34 ดาวไม่ใช่เรื่องตลกเลย
เย่ฮวาตัดสินพามันมาเก็บเลเวลที่แผนที่ระดับสูงใกล้ๆ
เมือง ในเวลาเดียวกันก็คอยจัดการเรื่องต่างๆ ภายในกิลด์
ไปพลางๆ ด้วยทั้งเรื่องการแบ่งสมาชิกภายในกิลด์รวมถึง
ไอเท็มต่างๆ ภายในโกดัง
ช่วงหลายวันที่ผ่านมาเขาไม่ค่อยได้เก็บเลเวลเท่าไหร่
นัก ดังนั้นเลเวลและค่าประสบการณ์จึงไม่ค่อยขยับเขยื้อน
ถ้าหากไม่ใช่เพราะเขาได้รับสัตว์เลี้ยงอย่างเจ้าอสูรบรรพ
กาลมาก็คงเรียกว่าเป็นหนึ่งอาทิตย์ที่หมดไปโดยเปล่า
ประโยชน์ แต่เป็นเพราะรางวัล MVP ที่เย่ฮวาได้รับก่อน
หน้านี้ จึงทำให้เขาครองอันดับหนึ่งได้อย่างมั่นคง ช่างเป็น
รางวัลที่ยอดเยี่ยมไร้ที่ติจริงๆ
ช่วงค่าเวลาประมาณห้าทุ่ม ในที่สุดเลเวลของเจ้าอสูร
บรรพกาลก็แตะถึง 70 ตอนที่เย่ฮวากำลังจะออกจาก
ระบบจู่ๆ ชางห่ายเกอก็ส่งข้อความมาหาเขา และมันก็ทำ
ให้เขาหมดอารมณ์ที่จะไปนอนทันที!
เรือรบจำนวน 132 ลำที่จอดอยู่ข้างริมฝั่งเมืองว่านต่าว
ของพวกเขาถูกลอบโจมตี ตอนนี้ชางห่ายเกอกำลังนำผู้
เล่นของเมืองว่านต่าวเข้าไปแย่งเรือกลับคืนมา!
เรื่องนี้ทำให้เย่ฮวารู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เรือ
เหล่านี้เป็นเรือที่ได้มาจากเซิร์ฟเวอร์อเมริกา อีกทั้งยังเป็น
เรื่อที่จะใช้เพื่อโจมตีเซิร์ฟเวอร์ญี่ปุ่นเกาหลีในสงครามครั้ง
ต่อไป เรื่องนี้ไม่มีทางที่ผู้เล่นภายในเซิร์ฟเวอร์จีนจะเป็น
คนทำแน่นอน!
เขารีบเปิดใช้วาร์ปเพื่อเดินทางไปที่เมืองว่านต่าวทันที
ภาพตรงหน้าที่เขาเห็นเป็นสิ่งแรกคือเปลวเพลิงและควัน
ไฟที่ลอยสูงเสียดฟ้า ไม่ว่าจะหันไปมองทางไหนก็เต็มไป
ด้วยควันหนาสีดำจนแทบจะบดบังการมองเห็นทั้งหมด!
เย่ฮวาเรียกม้าจ้านหยินออกมาและรีบเดินทางไปที่
ท่าเรือที่เป็นแหล่งจอดเรือรบอย่างไม่รีรอ ตอนที่ไปถึงก็
พบว่ามีเรือขนาดใหญ่กำลังเข้ามาจอดอยู่ริมฝั่งของเมือง
ว่านต่าวและห้อมล้อมเมืองว่านต่าวไว้ อีกทั้งยังมีความ
ยาวมากกว่าพันหลา ผู้บุกรุกเลือกที่จะโจมตีและลงมือกับ
เรือรบขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างจากเกาะว่านต่าวมากที่สุด นี่
เป็นสิ่งที่ทางฝั่งเย่ฮวาไม่ได้วางแผนรับมือไว้
ตอนที่เย่ฮวาเดินทางมาถึงจุดจอดเรือริมฝั่งเขาก็รู้สึก
เสียใจเป็นอย่างมาก เพราะมีเรือได้รับความเสียหายไป
กว่า 30 ลำแล้ว!
เย่ฮวากระตุกบังเหียนม้าเพื่อหยุดม้าจ้านหยินไว้ ตอน
ที่เขาหันไปมองเรือรบที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลก็พบว่าไม่มี
ใครอยู่บนนั้นแม้แต่คนเดียว ทว่าหลังจากพินิจพิเคราะห์
อย่างละเอียดถี่ถ้วนก็พบว่าบนตัวเรือมีคราบน้าหลายจุดที่
ดูผิดปกติราวกับมีอะไรบางอย่างที่เปียกชุ่มไปด้วยน้าปีน
ขึ้นไปด้านบนเรือลำนั้น
เย่ฮวามั่นใจได้ในทันทีว่าต้องเป็นคราบน้าที่ติดมากับ
ตัวของผู้เล่นอย่างแน่นอน!
คิดเช่นนี้เขาก็ดึงใบมีดมังกรอเวจีออกมาจากฝักอย่าง
รวดเร็ว จากนั้นจะขว้างดาบออกไปที่เรือรบลำนั้นจนเกิด
ค่าดาเมจขึ้นหนึ่งครั้ง ทันใดนั้นเขาก็พบว่าด้านบนตัวเรือมี
ศพของผู้เล่นปรากฏขึ้น 4 ศพ นอกจากนี้หนึ่งในนั้นยังมีถุง
สีแดงอยู่ในมือด้วย
ตอนที่เขากำลังสงสัยว่าในถุงนั้นมีอะไร จู่ๆ ก็เกิดเสียง
ดัง “ตูม” ขึ้น เรือลำนั้นระเบิดออกอย่างฉับพลัน พร้อมกับ
แสงสีแดงที่ปะทุขึ้นจนสูงเสียดฟ้า ระลอกคลื่นความร้อน
ปะทะเข้ากับร่างของเย่ฮวาโดยที่เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว
เย่ฮวาตะโกนเสียงดัง “นักธนูทุกคนใช้ศรตรวจจับไปที่
เรือเหล่านั้น!”
ผู้เล่นที่อยู่รอบๆ ต่างพากันชะงักไปเล็กน้อยด้วยความ
งุนงง แต่เมื่อเห็นว่าเป็นคำสั่งจากเขา พวกเขาก็รีบระดม
ยิงลูกธนูไปที่เหลือเหล่านั้นทันที แสงสว่างสีขาวจากศร
ตรวจจับสว่างวาบขึ้นขณะถูกยิงออกไป ในเวลาเดียวกันก็
พบว่าด้านบนเรือมีกลุ่มผู้เล่นนักฆ่าปรากฏตัวอยู่!
ด้านบนศีรษะของผู้เล่นเหล่านั้นมีชื่อไอดีสีแดงปรากฏ
อยู่ ถ้าหากไม่ใช่ผู้เล่นติดแบลกลิสต์เพราะสังหารผู้เล่นใน
ประเทศของตนเองก็คงเป็นผู้เล่นจากต่างเซิร์ฟเวอร์ แต่
หลังจากที่เห็นหน้าคนเหล่านั้นทุกคนก็ได้ข้อสรุปว่าน่าจะ
เป็นอย่างหลังมากกว่า!
เย่ฮวาเรียกเม่ยเอ๋อร์ออกมาอย่างไม่ลังเล ร่างของเม่ย
เอ๋อร์เปลี่ยนเป็นแมววิญญาณเก้าหางขณะพุ่งตัวเข้าใส่เรือ
ที่อยู่ตรงหน้า ส่วนเย่ฮวาก็เปิดใช้ย่านภาเพื่อพุ่งตัวไปยัง
เรืออีกลำที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล
นักฆ่าเหล่านี้หยิบถุงออกมาและโยนถุงเหล่านั้นอย่าง
สุดแรง จากนั้นก็กระโดดลงจากเรืออย่างไม่คิดชีวิต ตอนที่
พวกเขาวิ่งมาถึงเรือก็พบว่าคนเหล่านั้นได้หายไปกับทะเล
แล้ว อาจเป็นเพราะพวกเขามีสกิลบางอย่างที่ทำให้หายไป
จากที่นี่ได้ หรือบางทีคนเหล่านั้นอาจจะกลายเป็นอาหาร
ของอสูรยักษ์ที่อยู่ใต้ทะเลลึกไปแล้ว…
ถุงระเบิดเหล่านั้นทำให้เรือรบของฝั่งเซิร์ฟเวอร์จีน
ระเบิดจนเป็นผุยผงลำแล้วลำเล่า หลังจากผ่านไปหนึ่ง
ชั่วโมงกว่าชางห่ายเกอก็วิ่งเข้ามาข้างเย่ฮวาและหอบ
หายใจอย่างหนัก “ไอ้พวกผีเซิร์ฟเวอร์ญี่ปุ่นเกาหลีมัน
ระเบิดเรือของเราไป 97 ลำ ส่วนเรือที่เหลืออยู่ได้รับความ
เสียหายไปไม่น้อย คงไม่สามารถใช้เรือพวกนี้เพื่อออกไป
ทำสงครามได้แล้ว ที่ยังเหลือแบบสมบูรณ์มีแค่ 6 ลำ
เท่านั้น”
เย่ฮวากำหมัดแน่นเมื่อได้ยินความเสียหายที่เกิดขึ้น
“พวกมันเข้ามาได้ยังไง?”
ชางห่ายเกอส่ายหน้า “ด้านบนกำแพงเมืองมีผู้เล่น
คอยสังเกตการณ์อยู่ทางริมฝั่งทะเล แต่เราไม่เห็นการ
เคลื่อนไหวของเรือรบพวกนั้นเลยว่าเข้ามาตอนไหน ผู้เล่น
ญี่ปุ่นเกาหลีเหล่านั้นน่าจะอ้อมจากทิศตะวันออกและโผล่
มาจากดินแดนอันเดธทางทิศเหนือของเรา จากนั้นก็ใช้วิธี
พรางตัวเพื่อระเบิดเรือของเราโดยที่เราไม่รู้ตัว”
ชางห่ายเกอพูดด้วยสีหน้าราวกับจนปัญญา อันที่จริง
พวกเขาวางแผนที่จะบุกโจมตีเซิร์ฟเวอร์ญี่ปุ่นเกาหลีไว้
อย่างดีแล้ว และความหวังทั้งหมดในการบุกโจมตีทาง
ทะเลก็คือเรือรบจำนวน 132 ลำเหล่านี้ ทว่าจำนวนเรือที่
เหลืออยู่เพียง 6 ลำไม่มีทางที่จะขนกองทัพไปโจมตีเมือง
ของคนเหล่านั้นได้อีกแล้ว
เย่ฮวาตบบ่าชางห่ายเกอและพูดเสียงขรึม “ไม่เป็นไร
ฉันยังมีวิธีอื่นนอกจากใช้เรือเหล่านี้ รอให้สงครามกลาง
เมืองเริ่มต้นขึ้นก่อนแล้วเราค่อยมาว่ากันใหม่”
ชางห่ายเกอได้ยินเช่นนั้นดวงตาก็เป็นประกายด้วย
ความหวัง แต่เขารู้ดีว่าเรื่องแบบนี้ไม่ควรดีใจเกินเหตุ จึง
ทำได้เพียงแค่พยักหน้าตอบรับกลับมาอย่างเงียบๆ
หลังจากนี้คงต้องหาคนที่สามารถซ่อมเรือเหล่านี้ได้
และทำให้เรือที่กลายเป็นซากปรักหักพังกลับมาใช้งานได้
อีกครั้ง แต่ผู้เล่นคงไม่มีปัญญาทำเรื่องพวกนี้ได้แน่ๆ และ
เขาก็ไม่รู้เลยว่าผู้เล่นเซิร์ฟเวอร์ญี่ปุ่นเกาหลีและ
เซิร์ฟเวอร์อเมริกาไปเอาเรือเหล่านี้มาจากไหน
หลังจากยุ่งวุ่นวายกับปัญหาที่เกิดขึ้นจนถึงช่วงตีหนึ่ง
เขาก็ออกจากระบบ เมื่อหัวถึงหมอนเพียงแค่ชั่วครู่เขาก็
หลับลึกทันที
คงเป็นเพราะเหนื่อยสะสมมาทั้งวันเขาจึงหลับสนิท
จนถึงเช้า…