ตื่นขึ้นในโลกแห่งการสังหารด้วยความสามารถระดับ SSS! [นิยายแปล] - ตอนที่ 105 แช่แข็งพันลี้ กวาดล้างกองทัพนับพัน
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่รู้ตัวเวลาก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว
ในที่สุดฉินเฟิงก็เดินทางมาถึงส่วนลึกที่สุดของหุบเขาร้อยบุปผา ระหว่างทางเขาได้พบกับสัตว์อสูรระดับสิบห้าหลายชนิด ทั้งพืชอสูร แมลงอสูร และสัตว์ป่าอสูร หุบเขาร้อยบุปผานี้เปรียบดั่งระบบนิเวศขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง
ฉินเฟิงได้สังหารสัตว์อสูรไปหลายสิบตัว ทำให้เขาได้รับพลังงานมามากกว่าสามหมื่นหน่วย และสกัดค่าสถานะมาได้อีกกว่ายี่สิบหน่วย พลังการต่อสู้ของเขาเพิ่มขึ้นจนถึงแปดสิบเจ็ดดาว ความคืบหน้าในการเลื่อนระดับอยู่ที่ระดับ 12 (323700/1000000) ถือว่าพัฒนาขึ้นไม่น้อย
ตอนนี้ฉินเฟิงทอดสายตาไปยังเบื้องหน้าห่างออกไปหลายลี้ ณ ทิศทางนั้นมีต้นไม้โบราณขนาดมหึมาต้นหนึ่ง สูงตระหง่านนับหมื่นจ้าง เรือนยอดกว้างใหญ่กินพื้นที่หลายลี้ ดูยิ่งใหญ่และอลังการ เพียงแต่กิ่งก้านเหล่านั้นกลับมีใบไม้สีเหลืองซีดร่วงโรยอยู่ประปราย บ่งบอกถึงความร่วงโรยและใกล้ตาย นั่นคือเป้าหมายของเขาในครั้งนี้… อสูรต้นไม้เฒ่า
[พืชอสูร] : อสูรต้นไม้เฒ่า (ระดับราชัน)
[ระดับ] : 16
[การประเมินพลังการต่อสู้] : 53 ดาว
[คุณสมบัติ] : ควบคุม ไม่ตาย แก่ชรา
[พรสวรรค์] :??
[ทักษะ] :????
[อัตราการดรอป] : 100%
หืม อสูรต้นไม้เฒ่าตนนี้เป็นอสูรระดับราชันระดับสิบหก… ตามหลักแล้วมันไม่ควรเป็นสัตว์อสูรระดับราชันระดับ สิบห้าหรอกหรือ?
เมื่อครู่ราชาเต่าเขาเกลียวที่เขาสังหารไปก็เป็นเพียงสัตว์อสูรระดับราชันระดับสิบสี่เท่านั้น แต่ทำไมอสูรต้นไม้จึงข้ามระดับไปหนึ่งขั้นได้ล่ะ ฉินเฟิงรู้สึกสับสนเล็กน้อย
เมื่อมองดูคุณสมบัติของอสูรต้นไม้เฒ่าอีกครั้ง ก็พบว่ามี ‘ไม่ตาย’ อีกทั้งยังมีสถานะ ‘ควบคุม’ และ ‘แก่ชรา’ ซึ่งค่อนข้างพิเศษ
จากนั้นฉินเฟิงก็เลื่อนสายตาไปยังบริเวณด้านหน้าของอสูรต้นไม้เฒ่า พลันเห็นว่าทิศทางนั้นกลับมีดอกไม้กินคนมายากว่าพันต้นบานสะพรั่ง ก่อตัวเป็นทะเลดอกไม้สีม่วงแดงขนาดใหญ่
เมื่อเห็นดังนั้น ฉินเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น ดอกไม้กินคนมายากว่าพันดอก นั่นหมายถึงแก่นพฤกษากว่าหนึ่งร้อยก้าน และพลังงานอีกกว่าแปดแสนหน่วย เมื่อเขาสังหารดอกอสูรเหล่านี้เสร็จสิ้น ก็น่าจะสามารถเลื่อนระดับไปสู่ระดับสิบสามได้แล้ว
ทว่า ฉินเฟิงไม่ได้ลงมือในทันที เขายกศีรษะขึ้นมองไปยังกิ่งไม้บางส่วนของอสูรต้นไม้เฒ่า ซึ่งมีรังผึ้งขนาดใหญ่สามรังแขวนอยู่ แต่ละรังผึ้งมีความยาวกว่าสามสิบเมตร ผึ้งยักษ์แต่ละตัวมีความยาวลำตัวสองฉื่อ มีวงแหวนสีเหลืองขาวพาดผ่านลำตัว
พวกมันบินเข้าออกรังผึ้ง บินว่อนอยู่เหนือทะเลดอกไม้และเก็บละอองเกสรดอกไม้พิษเหล่านั้น ด้วยสายตาอันเฉียบคมของฉินเฟิง เขามองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าหางของผึ้งยักษ์เหล่านั้นต่างก็มีเหล็กในพิษสีเงินแวววาว
[สัตว์อสูร] : ผึ้งพิษกระหายเลือด
[ระดับ] : 15
[การประเมินพลังการต่อสู้] : 26 ดาว
[คุณสมบัติ] : มีพิษร้าย กระหายเลือด ความเร็วสูง
[พรสวรรค์] :??
[ทักษะ] :????
[อัตราการดรอป] : 15%
ผึ้งยักษ์เหล่านี้เป็นแมลงอสูรระดับสิบห้า ทั้งยังมีพลังโจมตีไม่น้อย ที่สำคัญคือพวกมันมีจำนวนมากเกินไป รังผึ้งแต่ละรังมีผึ้งยักษ์อย่างน้อยพันตัว ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือพวกมันล้วนมีพิษร้ายแรง หากถูกพวกมันรุมโจมตี แม้จะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ยากที่จะป้องกันได้ทั่วถึง และสุดท้ายก็ต้องโดนเหล็กในพิษของพวกมันแทง
ในช่วงเริ่มต้นนี้ ระบบยาเม็ดยังไม่เปิดทำการ มนุษย์จึงกลัวพิษมากที่สุด หากได้รับพิษและไม่มียาเม็ดที่เหมาะสมสำหรับแก้พิษ ก็ทำได้เพียงพึ่งพาร่างกายของตนเองต่อต้านเท่านั้น ซึ่งรวมถึงฉินเฟิงด้วย
แต่เขาก็ไม่ได้ลังเล หลังจากพิจารณาสถานการณ์อย่างรอบคอบแล้ว เขาก็เดินตรงไปยังทะเลดอกไม้ เมื่อเขาอยู่ห่างจากทะเลดอกไม้เพียงไม่กี่ร้อยเมตร กลุ่มดอกไม้และกลุ่มผึ้งก็ตรวจพบการมาถึงของเขา อสูรต้นไม้เฒ่าก็สัมผัสได้ถึงการมาของเขาเช่นกัน
เป็นเวลานานแล้วที่ไม่มีมนุษย์มาที่นี่ แต่ตอนนี้มีมนุษย์ก้าวเข้ามาในเขตหวงห้ามของมันอีกครั้ง อสูรต้นไม้เฒ่ารู้สึกหวนรำลึก มันคิดถึงรสชาติของเลือดมนุษย์ ในเมื่อมีมนุษย์ส่งตัวเองมาให้ถึงที่ ช่างเป็นเรื่องที่ดีจริงๆ เช่นนั้นก็ฆ่ามนุษย์ผู้นี้เสีย แล้วเปลี่ยนเขาให้เป็นสารอาหารของมัน
ครืนนน… ต้นไม้อสูรดูเหมือนจะตื่นเต้น มันเริ่มสั่นไหวโดยไม่มีลมพัด รังผึ้งสามรังที่แขวนอยู่บนกิ่งไม้ดูเหมือนจะได้รับคำสั่ง ผึ้งยักษ์ตัวแล้วตัวเล่าบินออกจากรังอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นกลุ่มผึ้งขนาดใหญ่สามกลุ่ม บินว่อนไปทั่วท้องฟ้า
ต้นไม้อสูรสั่นไหวอีกครั้ง กลุ่มผึ้งทั้งสามกลุ่มพุ่งเข้าหาฉินเฟิงในทันที กลุ่มผึ้งแต่ละกลุ่มมีผึ้งกว่าพันตัว ครอบคลุมพื้นที่กว้างใหญ่หลายลี้ กลุ่มผึ้งที่เคลื่อนที่ไปนั้นราวกับก้อนเมฆทมิฬสามก้อนที่กำลังม้วนตัวเข้ามา บดบังท้องฟ้าและผืนดิน บรรยากาศดูน่าสะพรึงกลัว
ฉินเฟิงรู้สึกขนลุกเล็กน้อย ผึ้งยักษ์กว่าสามพันตัวที่เต็มไปด้วยพิษ หากพวกมันรุมล้อมเขา คงทำให้เขาโดนเหล็กในพิษไปหลายสิบหรือแม้กระทั่งหลายร้อยเล่ม ผลลัพธ์คงไม่ดีนัก อย่างไรก็ตาม เขาได้วางแผนไว้ล่วงหน้าแล้ว จึงยืนอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อน และไม่มีท่าทีจะหลบหนีแต่อย่างใด
ในพริบตา กลุ่มผึ้งก็บินเข้ามาใกล้ ห่างจากฉินเฟิงไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร เสียงปีกที่สั่นสะเทือนฟ้าดินดังราวกับฟ้าร้องคำรามไม่หยุด ผึ้งยักษ์เหล่านั้นพุ่งเข้ามาอย่างดุร้าย ดวงตาเปล่งประกายสีแดงด้วยความตื่นเต้น ราวกับต้องการแทงฉินเฟิงให้พรุนไปทั้งร่าง
กลุ่มผึ้งก็เข้ามาใกล้มากขึ้น เหลือระยะห่างจากฉินเฟิงไม่ถึงหนึ่งร้อยเมตร และในเวลานั้นเอง ฉินเฟิงก็ได้ลงมือแล้ว
ฟู่ววว… เขากวาดมือไปครั้งหนึ่ง ทันใดนั้น ภายในรัศมีสิบลี้ ลมและเมฆแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ท้องฟ้าและผืนดินเปลี่ยนสี วินาทีต่อมา เมฆดำบดบังท้องฟ้า ลมหนาวคำราม ลูกศรน้ำแข็งนับไม่ถ้วนและคมมีดหิมะโปรยปรายลงมาจากฟ้า พุ่งเข้าใส่ฝูงผึ้ง
ทักษะระดับสี่ พายุหิมะ ถูกเปิดใช้งานในทันที!
แกร่ก! ลูกศรน้ำแข็งแต่ละลูกก็เจาะทะลุร่างของผึ้งยักษ์ทีละตัว และใบมีดหิมะอีกกลุ่มหนึ่งตัดร่างผึ้งยักษ์เป็นชิ้นๆ
ในชั่วพริบตา ซากศพผึ้งยักษ์นับร้อยนับพันก็ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าดุจสายฝน
YOU MAY ALSO LIKE
