ทรราชตัวน้อย ไม่อยากพบจุดจบแบบ BAD END - บทที่ 533: น้องสาวผู้ถูกกลั่นแกล้ง (1)

ห้องนอนหลักของคฤหาสน์สีกรมท่านี้ถูกตกแต่งอย่างสง่างามและ ดูสูงส่ง มันเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่ทางสถาบันจัดเตรียมไว้สําหรับผู้ถือแหวน

ที่บอกว่ามันเป็นพื้นที่ส่วนตัวนั่นก็เพราะว่าไม่มีคนอื่นนอกจากผู้ ถือแหวนที่เข้าถึงได้ ทว่าคําว่าพื้นที่ส่วนตัวนั้นช่างห่างไกลสําหรับโร เอล

เมื่อมองไปที่ยัยเด็กในชุดนอนที่นอนอยู่บนเตียงแล้ว โรเอลก็ยืนทํา อะไรไม่ถูกอยู่ที่หน้าประตูไปชั่วขณะหนึ่ง ปกติแล้ว เพื่อหนีปัญหา โร เอลจะไปที่ห้องว่างที่ชั้นบน แต่เพราะหอพักได้ขยายตัวมากขึ้น ทําให้ จํานวนนักเรียนฝ่ายในที่อาศัยที่นี่เพิ่มขึ้นตามไปด้วย หูตาจึงเยอะมาก เกินกว่าที่โรเอลจะดอดไปนอนที่อื่นได้โดยไม่ทําให้เกิดความสงสัย

เพราะเช่นนั้นจึงเหลืออยู่เพียงทางเลือกเดียว นั่นคือปลุกอลิเซีย แล้วขอให้เธอกลับไปให้ไว และจะว่าไป เขาก็ต้องตําหนิพฤติกรรมของ เด็กสาวอย่างจริงจังที่เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่นตามอําเภอใจ ด้วย

“ไร้สาระเป็นบ้า ทําไมฉันยัง…”

เด็กหนุ่มผู้แน่วแน่เดินไปที่เตียง ขมวดคิ้วและเตรียมดําเนินการ ตามแผน แต่เมื่อเขาได้เห็นใบหน้าที่หลับสนิทของเด็กสาว ความโกรธ เล็กๆ ของเขาก็ละลายหายไปราวกับเกล็ดหิมะ

ในยามนี้ เด็กสาวผมสีเงินกอดหมอนของโรเอลไว้ในอ้อมแขน นอนตะแคงหันหลังให้กับประตู แม้ว่าโรเอลจะยืนมาอยู่ตรงหน้าแล้ว แต่อลิเซียก็ไม่ได้ขยับ ลมหายใจของเธอยังคงสม�าเสมอและริมฝีปากสี เชอร์รี่นั้นสั่นไหวเล็กน้อย ขนตาก็ยังน่ารักสวยงามราวกับแปรงอันเล็ก แต่แน่นอน ไร้ซึ่งสัญญาณว่าจะตื่น

เด็กสาวผมสีเงินไม่จําเป็นต้องแกล้งหลับ และจากระยะที่ใกล้กัน แบบนี้ อลิเซียก็ไม่ได้สังเกตเลยว่าโรเอลกลับมาแล้ว นั่นหมายความได้ อย่างเดียวคือเด็กสาวไม่ได้อยู่ในสภาพดีพร้อม เธอคงเหนื่อยล้าสะสม เป็นแน่

เป็นไปได้ยังไง? ในเวลากลางคืน ด้วยคุณสมบัติแก่นแท้ต้นกําเนิด ของอลิเซีย ร่างกายของเธอควรจะได้รับการฟื้ นฟูแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ คือ…นี่มีผลมาจากความเหนื่อยล้าทางจิตใจงั้นเหรอ?

คิดแล้วใบหน้าของโรเอลก็เปลี่ยนสีไป ความกระวนกระวาย ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เด็กหนุ่มถอนหายใจ เขาประมาทเกินไป คิดๆ ดูแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่อลิเซียจะต้องรับมือกับคนจํานวนมากติดๆ

กันทุกวัน เธอไม่ได้วุ่นวายขนาดนี้มาก่อนไม่ว่าเธอจะอยู่ที่บ้านแอส คาร์ดหรือที่กองทัพก็ตาม

กอปรกับความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ในมิติแยกและการเปลี่ยนไป เปลี่ยนมาของสภาพแวดล้อม มันก็ธรรมดาถ้าการเปลี่ยนแปลงเหล่านั้น จะทําให้เด็กสาวรู้สึกอ่อนเพลีย และเมื่อเขาคิดถึงเรื่องเหล่านี้ การ ตัดสินใจของโรเอลก็เปลี่ยนไป

เด็กหนุ่มผู้ทอดถอนใจเดินไปอีกฟากของเตียงเพื่อเตรียมที่จะนอน ทว่าทันทีที่เขาล้มตัวลงนอนบนที่นอน ความเคลื่อนไหวบนเตียงพลัน กระตุ้นความสนใจของอลิเซียทันที เด็กสาวผมสีเงินลืมตาของเธออย่าง เชื่องช้าก่อนที่ดวงตากลมโตสีแดงของเธอจะมองมาที่โรเอลอย่างฉงน

“…ท่านพี่โรเอล?”

“อ๊ะ ตื่นแล้วเหรอ ฉันเพิ่งกลับมา ไม่ได้คิดว่าเธอจะมา ตอนนี้ไม่ เหมือนแต่ก่อนแล้ว เธอเองก็เป็นผู้ถือแหวน จะทําอะไรโง่ๆ…”

“ท่านพี่โรเอล กอดหนูที…”

“เฮ้?”

ได้ยินเสียงกระซิบของอลิเซีย การว่ากล่าวตักเตือนของเด็กหนุ่ม ผมดําก็จําต้องชะงักไป ผ่านไปสองสามวินาที โรเอลจึงสังเกตเด็กสาว

ตรงหน้าอย่างรอบคอบก็พบว่าดวงตาสีแดงของอลิเซียปรือเปิดเพียง ครึ่งเดียว เธออยู่ในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่นเท่านั้น

ยังเพลียอยู่เหรอ?

โรเอลกะพริบตาปริบๆ เมื่อนึกขึ้นมาได้ ไม่รู้ว่าเขาควรปลุกเธอ ขึ้นมาดีไหม แต่ในอีกฝั่ งหนึ่ง อลิเซียก็ไม่รอช้า เด็กสาวผมสีเงินลุกขึ้น แล้วคลานยุกยิกไปบนเตียงสองสามก้าว แล้วก็โถมร่างเข้าไปในอ้อม แขนของโรเอลโดยตรง

“น้องรัก? อลิเซีย?”

“ง่วง…ง่วงจังค่ะ”

“ง่วงก็นอนสิ แต่ว่าหอพักของเธอล่ะ? เธอไม่อยู่เดี๋ยวก็วุ่นวาย หรอก?”

“ตรงโน้น…จูเลียน่า…”

หลังจากเธอพูดเช่นนั้น ดวงตาสีแดงของอลิเซียก็ปิดลงอีกครั้ง เธอ ซุกเข้าไปในอ้อมแขนของโรเอลแล้วหลับสนิท และเมื่อได้ยินชื่อล่าสุด ที่อลิเซียพูดออกมา เด็กหนุ่มก็นิ่งไปพักหนึ่ง

กลายเป็นว่าความวุ่นวายทั้งหมดถูกส่งไปให้จูเลียน่าเก็บกวาด แบบนี้ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

นึกถึงเด็กสาวเผ่าเลือดในกุหลาบอรุณแล้ว โรเอลก็วางใจได้บ้าง ในยามรัตติกาลนั้นไม่เพียงแต่เป็นช่วงเวลาของอลิเซีย แต่ยังเป็นเวลา อันเหมาะสมสําหรับเผ่าเลือดผู้เชี่ยวชาญในคาถามืดและคาถาเวทลวง ตาด้วย

มือลูบไปบนเส้นผมของเด็กสาวที่หลับใหลอยู่ในอ้อมกอด แววตาสี ทองของโรเอลก็ทอประกายอ่อนโยน ความต้องการที่จะปกป้องเพิ่ม สูงขึ้นในใจเขา แล้วเขาก็หลับไปกับอลิเซีย

——————————

ไม่สิ เขาหลับไปคนเดียว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น อลิเซียซึ่งหลับไปก่อนตื่นขึ้นจากฝัน เด็กสาวผมสี เงินสังเกตเห็นความผิดพลาดที่เธอไม่ได้รู้ตัวเต็มที่เมื่อคืนที่ผ่านมา และ ยิ่งเธอมีสติมากเท่าไหร่ เด็กสาวก็ยิ่งนึกเสียใจเท่านั้น

หลังจากการสอบเข้าเกิดความวุ่นวายและเธอกลายมาเป็นผู้ถือ แหวน คนที่ให้ความสนใจกับอลิเซียก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ทําให้เวลาที่เธอ ใช้ร่วมกันกับโรเอลก็ลดลงตามคาด ซึ่งเด็กสาวไม่ถูกใจสิ่งนี้อย่างมาก แต่เธอก็ไม่มีทางเลือก

ถ้าเธอไม่กลายมาเป็นผู้ถือแหวน ฐานะของเธอก็คงไม่ต่างอะไรกับ เด็กสาวคนอื่นๆ ในสถาบัน เรื่องนี้เป็นเรื่องที่รับไม่ได้สําหรับเด็กสาวผม

สีเงิน โดยเฉพาะเมื่อเธอมีความคิดต่อต้านลิเลียนเป็นพิเศษ เพราะฉะนั้นเมื่อตอนต่อสู้กับเงาของผู้พิทักษ์แหวน จึงเป็นช่วงที่เธอลง แรงและพยายามมากเป็นพิเศษ

เมื่อคืนนี้ หลังจากที่เธอพบกับจูเลียน่า เด็กสาวผมสีเงินพรางตัว ของเธอแล้วย่องเข้ามาในห้องของโรเอล ที่ผิดจากที่คาดคือเธอถูก ล่อลวงโดยผ้าห่มอุ่นๆ ที่ทําให้เธอรู้สึกผ่อนคลายจนเผลอผล็อยหลับไป

หลังจากโรเอลกลับมา เธอก็คงจะโดนไล่กลับหอพักหรือ ห้องรับแขกไปอีกเหมือนเดิม อลิเซียเสียดายที่โอกาสอันหาได้ยากนี้ถูก ปล่อยให้เสียเปล่าไปแบบนี้ แต่เธอยังไม่ทันได้ลืมตาขึ้น ก็สัมผัสได้ถึง ความอบอุ่นรอบๆ ตัวเธอ

“เดี๋ยวนะ นี่คือ…ท่านพี่โรเอล?”

เด็กสาวผู้กําลังพึมพําค่อยๆ เปิดดวงตาสีแดงของเธอ และตะลึงไป ที่เห็นว่าโรเอลนอนกอดเธอแล้วหลับอยู่ แต่เซอร์ไพรส์นี้ทําให้เด็กสาว ควบคุมตัวเองไม่ได้ ทําให้เสียงที่หลุดออกไปปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น

เมื่อรู้สึกว่ามีการเคลื่อนไหว โรเอลก็ขมวดคิ้วแล้วปรือตาขึ้น เล็กน้อย ซึ่งก็สบเข้ากับเด็กสาวที่หน้าแดงแปร๊ด เด็กหนุ่มตื่นเต็มตา อย่างรวดเร็วแล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้ม

“อรุณสวัสดิ์อลิเซีย เกิดอะไรขึ้น? ถึงได้มองพี่อย่างตกใจแบบนั้น”

“ท่านพี่โรเอล ท่านพี่โรเอลจริงๆ ด้วย…หนูไม่ได้ไปผิดห้อง แอบ กลัวอยู่นิดหน่อยเหมือนกันค่ะ…”

“เธอหลับสนิทมากเมื่อคืนนี้ ตราบใดที่เธอไม่ได้ก่อเรื่องอะไร จริงๆ ฉันก็ไม่ได้อยากย้ายไปไหนหรอก แล้วช่วงนี้นักเรียนในหอนี้ก็เพิ่มขึ้นอีก เยอะ มันคงไม่ใช่เรื่องดีหรอกถ้าเธอถูกเข้าใจผิด”

“น นั่นสินะคะ”

เด็กหนุ่มผมดําตอบไปเช่นนั้น พลางมองไปยังเด็กสาวที่หน้าแดง แล้วหลบสายตาอย่างหาได้ยาก คาดไม่ถึงว่าอลิเซียนั้นจะรับมือกับ สถานการณ์ฉุกเฉินไม่ดีเท่าไหร่ โรเอลรู้สึกว่าเด็กสาวนั้นขี้อาย คงไม่ ค่อยสนใจเรื่องแกล้งคนเท่าไหร่นัก เขาจึงเอื้อมมือไปจะลูบหัวของอลิ เซีย ทว่าเด็กสาวกลับหลบมือเขา

“หือ? เป็นอะไรไป? ผมยุ่งตอนตื่นนอนก็เป็นกันทุกคนนี่นา”

“ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกค่ะ แต่ ม มันไม่ดีต่อหัวใจเลย…”

นึกถึงว่าทั้งสองนอนใกล้ชิดกันตลอดทั้งคืน หัวใจของเด็กสาวก็บีบ ตัวอย่างแรง เสียงหัวใจของเธอดังชัดกว่าทุกที เด็กสาวทําอะไรไม่ถูกจึง รีบลุกออกจากอ้อมแขนของโรเอล ทว่าโรเอลไม่ได้หยุดแค่นั้น

“เมื่อคืนนี้เธอพุ่งเข้ามาเองแท้ๆ”

“ห หนูเหรอคะ เป็นไปได้ยังไงกัน…”

“จริงๆ นะ แล้วเธอก็พูดว่าจูเลียน่าจัดการเรื่องให้แล้ว แล้วก็หลับ ปุ๋ยไปต่อหน้าฉันเลย จําไม่ได้เหรอ?”

“…”

ได้ยินเด็กหนุ่มผมดําสาธยายพฤติกรรมของเธอเป็นฉากๆ เด็กสาว ผมสีเงินก็พูดไม่ออกไปพักหนึ่ง เธอก้มลงมองชุดนอนที่เธอเปลี่ยนมา ก่อนแล้ว ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วก็แดงเข้มขึ้น

หลังจากฤดูใบไม้ผลิผ่านไป เมืองเลนสเตอร์ซึ่งสถาบันเซนต์เฟรย่า ตั้งอยู่ก็ค่อยๆ ร้อนขึ้น ทั้งสองคนนอนกอดกันทั้งคืนทําให้เด็กสาวเหงื่อ ออกเล็กน้อยแล้วชุดของเธอก็โปร่งใสขึ้น ในอดีตอลิเซียอาจจะคิดว่า มันไม่เป็นไร แต่ตอนนี้เธอรู้สึกน่าอายอย่างมาก

“ห หนูจะไปอาบน�านะคะ”

“หือ? ไม่อยู่ด้วยกันอีกสักพักเหรอ? หรือหลังจากกลายเป็นผู้ถือ แหวน คุณกุหลาบขาวก็ไม่ค่อยเหลือเวลาให้พี่เลยเนอะ?”

“…ท่านพี่โรเอล อย่าแกล้งหนูแบบนี้สิคะ”

เมื่อได้ยินคําหลอกล้อจากโรเอล อลิเซียก็มุดเข้าไปในผ้าห่ม โดยไร้ เรี่ยวแรงจะตอบโต้ เธอดูเหมือนจะกลับไปเป็นเหมือนเมื่อไม่กี่ปีก่อน โร เอลจึงอดเผยรอยยิ้มให้ท่าทางน่ารักที่หายไปนานนี้อย่างรู้สึกดีไม่ได้

ในเวลาต่อมา อลิเซียและโรเอลผลัดกันใช้ห้องน�า แล้วทั้งคู่ก็กิน อาหารเช้าด้วยกันอย่างหาได้ยาก สําหรับการปรากฏตัวของอลิเซียนั้น คนในหอซึ่งคุ้นชินแล้ว จึงไม่มีปฏิกิริยาใดๆ พอลและเกอรัลเองก็ไม่อยู่ เนื่องจากเหตุการณ์ในเร็วๆ นี้ ดังนั้นจึงเหลือเพียงโรเอลและอลิเซีย

ความเขินอายของเด็กสาวเริ่มจากตอนตื่นนอนตอนเช้าไปจนถึง เมื่อเธอมาถึงโต๊ะกินข้าว แต่ก็ไม่ได้หายไปแต่อย่างใด ส่วนที่ว่าโรเอลรู้ ได้อย่างไรนั้นหลักๆ ก็เพราะว่าสีหน้าของเด็กสาวนั่นแหละ

เพราะเธอผิวขาว อากัปกิริยาหน้าแดงของอลิเซียจึงชัดเจน โดยเฉพาะใบหูที่เหมือนกับเปลือกหอยของเธอ โรเอลมักมองเพื่อ อ้างอิงเวลาประเมินอารมณ์ของอลิเซีย เหมือนเช่นครั้งนี้ก็ด้วย

“อลิเซีย อ้าปากสิ”

“นี่…ท่านพี่โรเอล ท่านพี่บอกว่าจะไม่ทําแบบนี้แล้วในอนาคตไม่ใช่ เหรอคะ?”

“มันกลายเป็นโมฆะไปแล้ว และจู่ๆ ฉันก็รู้สึกอยากป้อนเธอ ทําไม เหรอ? มันเป็นแบบนี้มาหลายปีตั้งแต่เรายังเด็กๆ แต่เธอเพิ่งจะมาเขิน เหรอ?”

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ”

เด็กสาวโต้แย้ง หน้าแดง แล้วจับช้อนของโรเอล ก่อนจะเบนสายตา ขึ้นจ้องไปที่โรเอลแล้วเบ้ปาก เธอพึมพําอย่างอ่อนแรงหลังจากกลืน อาหารลงไปแล้ว

“…ท่านพี่โรเอลขี้แกล้ง”

“หือ? พูดเรื่องอะไรน่ะอลิเซีย ฉันจะไปทําอย่างนั้นได้ยังไง”

“ชัดๆ เลย…”

มองไปยังโรเอลที่กําลังยิ้ม เด็กสาวผมสีเงินจึงพองแก้มอย่างโมโห แต่ว่าเด็กหนุ่มผมดํากลับไม่สะทกสะท้าน เขาเพลิดเพลินไปกับความไม่ พอใจและความเก้อเขินของอลิเซียซึ่งหาได้ยาก

เมื่อมื้ออาหารเช้าสิ้นสุดลง ใบหน้าของอลิเซียก็ยังแดงก�า เด็กสาว ไปจากคฤหาสน์สีกรมท่าด้วยท่าทางราวกับกําลังหนี และด้วยการเติม พลังในลักษณะนี้ โรเอลจึงมีความกระตือรือร้นที่จะทํางานต่อ