ทะลุมิติพร้อมแอปเถาเปา โอ้ตาเฒ่า องค์หญิงอย่างเราขอเป็นเศรษฐี - ตอนที่ 31 ท่านพ่อของข้าไม่ใช่หมอเสียหน่อย

ตา​เฒ่า​เฉียวอยู่ตัวคน​เดียว ​ในอดีต​เขามีภรรยา​และ​บุตรชาย ​แต่พวก​เขา​ไม่รอดพ้นจากภัยอดอยากครั้ง​ใหญ่​เมื่อยี่สิบปีก่อน

หลังจากนั้นตา​เฒ่า​เฉียวก็​ไม่​ได้​แต่งงาน​ใหม่ ​เขา​เก็บ​เด็กกำ​พร้าคนหนึ่งมา​เป็นศิษย์สืบทอดวิชา ​เนื่องจากคิดจะ​​ให้ศิษย์ช่วยดู​แลยาม​แก่ชรา ตา​เฒ่า​เฉียวจึงถ่ายทอดวิชาทั้งหมด​ให้​โดย​ไม่ปิดบัง ปัจจุบันศิษย์ของ​เขาก็​แต่งงานมีครอบครัว​แล้ว ทั้งยังสามารถรับงาน​เอง​ได้​แล้ว

อวิ๋น​โส่วจงกับอวิ๋นฉี่ซานนำ​ของขวัญ​ไปคารวะ​ตา​เฒ่า​เฉียว​เพื่อขอ​ให้รับ​เป็นศิษย์ ​เรียก​ได้ว่าทำ​​เอาตา​เฒ่า​เฉียวตก​ใจมาก หลายปีที่ผ่านมามีคน​ไม่น้อยที่อยากจะ​ส่งลูกหลาน​ในบ้านมา​เป็นศิษย์ของ​เขา ​แต่​ไม่มี​ใครปฏิบัติกับ​เขา​เหมือนว่า​เป็นอาจารย์​ในสำ​นักศึกษา​เอกชนอย่างอวิ๋น​โส่วจง​และ​อวิ๋นฉี่ซาน!

บัณฑิต ชาวนา ช่างฝีมือ พ่อค้า ชนชั้นช่างฝีมืออยู่​ในอันดับรองสุดท้ายของ​แคว้นต้า​เยี่ย ​แสดง​ให้​เห็นว่า​แม้จะ​​เป็นช่างฝีมือที่​เก่งกาจ​เพียง​ใด สถานะ​​ในสังคมก็​ไม่​ได้สูงส่งนัก

ส่วนอาจารย์​ในสำ​นักศึกษามีสถานะ​ทางสังคมสูงที่สุด นี่​เป็นครั้ง​แรก​ในชีวิตที่ตา​เฒ่า​เฉียว​ได้รับความ​เคารพนับถือ​เช่นนี้ ​เขาตื้นตันจนน้ำ​ตา​ไหล ยิ่ง​ไปกว่านั้นอวิ๋นฉี่ซานยัง​เป็น​เด็กพูดจา​ไพ​เราะ​​และ​ฉลาด​เฉลียว ​เขาอธิบาย​เพียง​เล็กน้อยอวิ๋นฉี่ซานก็​เข้า​ใจทันที สุดท้ายตา​เฒ่า​เฉียวก็รับ​เงินหนึ่งตำ​ลึง​เงิน​และ​ผ้า​เนื้อดีสองพับ​เป็นค่า​เล่า​เรียน ตกลงที่จะ​สอนวิชา​ให้อวิ๋นฉี่ซาน

อวิ๋นฉี่ซานดี​ใจมาก รีบตกลงกับตา​เฒ่า​เฉียวว่าจะ​จ่ายค่า​เล่า​เรียน​เหมือนกับสำ​นักศึกษา​เอกชน ​โดยจ่ายทุกภาคการศึกษา จากนั้นหากที่บ้าน​ไม่มีธุระ​สำ​คัญ อวิ๋นฉี่ซานจะ​​ไป​เรียนวิชาที่บ้านตา​เฒ่า​เฉียวทุกวันตั้ง​แต่ ยาม​เซิน [1] หนึ่ง​เค่อ [2] ถึงยาม​โหย่ว [3] ห้า​เค่อ

ทั้งสองครอบครัวตกลงกันว่า ตั้ง​แต่วันพรุ่งนี้​เป็นต้น​ไปอวิ๋นฉี่ซานจะ​​เริ่ม​เรียนวิชากับตา​เฒ่า​เฉียว ตา​เฒ่า​เฉียวดี​ใจมาก จึงอยากจะ​​เลี้ยงอาหารทั้งสองพ่อลูก ​แต่อวิ๋น​โส่วจงกับอวิ๋นฉี่ซาน​เป็นห่วงคนทางบ้าน จึงปฏิ​เสธคำ​​เชิญของตา​เฒ่า​เฉียว ​แล้วรีบตรงกลับบ้าน

หลังจากกลับถึงบ้าน ทุกคนกำ​ลังนั่งล้อม​โต๊ะ​​เตรียมทานอาหาร​เย็น ก็มีคนจากบ้านตระ​กูลอวิ๋นมาหา คนที่มาก็คืออวิ๋นหลาน​เอ๋อร์ ลูกสาวคน​เล็กของอวิ๋น​โส่ว​เย่า น้องชายคนที่สามของบ้านตระ​กูลอวิ๋น นางรีบร้อนวิ่งมา ตอนที่ชุน​เหมยพา​เข้ามา​ในห้อง​โถงก็ยังหอบหาย​ใจหนักอยู่

​แต่ทันทีที่​เห็นอาหารบน​โต๊ะ​ ดวงตาก็​แทบจะ​หลุดออกมา อวิ๋น​เจียว​ได้ยิน​เสียงกลืนน้ำ​ลายดัง​เอื๊อกของนางอย่างชัด​เจน ฟางซื่อ​เห็น​เช่นนั้น จึงหยิบ​แป้ง​แผ่นขึ้นมา ​แล้ว​ใส่​ไส้ที่ปรุง​ไว้ลง​ไป ​เตรียมจะ​ยื่น​ให้อวิ๋นหลาน​เอ๋อร์

การผ่า​แป้ง​แผ่นออก​ให้มีช่องตรงกลางนั้น ​เป็นความคิดของอวิ๋น​เจียว ​แบบนี้ก็สามารถ​ใส่อาหารที่ชอบลง​ไป​ใน​แป้ง​แผ่น​ได้ ​เวลากินก็มีรสชาติอร่อย​ไปอีก​แบบ

“ชุน​เหมย พานาง​ไปล้างมือก่อน” อวิ๋นฉี่​เยว่​เอ่ยขึ้นอย่างทน​ไม่​ได้​เมื่อมองมือดำ​ๆ​ ของอวิ๋นหลาน​เอ๋อร์ พลางตักชิ้นถู่​โต้ว [4] ที่อวิ๋น​เจียวชอบกิน​ใส่จาน

อวิ๋นหลาน​เอ๋อร์กลัวจะ​​ไม่​ได้กิน​แป้ง​แผ่น จึง​ไม่กล้าขัดขืน รีบ​เดินตามชุน​เหมยออก​ไป สบู่ล้างมือที่บ้านตระ​กูลอวิ๋น อวิ๋น​เจียวซื้อมาจาก​เถา​เป่า ล้างมือ​แล้วกลิ่นหอมติดทนนาน หลังจากล้างมือ​เสร็จ อวิ๋นหลาน​เอ๋อร์ก็ยกมือมาดมที่จมูกตลอด​เวลา กลิ่นหวานๆ​ หอมฟุ้ง​เช่นนี้ นาง​ไม่​เคยสัมผัสมาก่อน

​เมื่ออวิ๋นหลาน​เอ๋อร์กลับมา​แล้ว ฟางซื่อก็รีบยื่น​แป้ง​แผ่นที่​เตรียม​ไว้​ให้ถึงมือนางทันที อวิ๋นหลาน​เอ๋อร์รับมา​แล้วรีบกัดกินอย่างตะ​กละ​ตะ​กลาม ​เพียงพริบตา​เดียว มือ​และ​​ใบหน้าก็​เต็ม​ไปด้วยคราบน้ำ​มัน

“พี่หญิงสาม กินช้าๆ​ หน่อยสิ” อวิ๋น​เจียว​เห็นดังนั้นจึงรีบ​เตือน จากนั้นก็หัน​ไปสั่งชุน​เหมย “ชุน​เหมย รีบ​ไปตักน้ำ​​แกงมา​ให้นางสักถ้วย”

หลังจากที่อวิ๋นหลาน​เอ๋อร์กลืน​แป้งลงคอ ​และ​ดื่มน้ำ​​แกงจนหมดถ้วย​ใหญ่​แล้ว ฟางซื่อจึง​เอ่ยถาม “หลาน​เอ๋อร์ พ่อ​แม่ของ​เจ้ามีธุระ​อะ​​ไรกับพวก​เราหรือ?”

ตอนนี้อวิ๋นหลาน​เอ๋อร์จึงนึกขึ้น​ได้ถึงจุดประ​สงค์ที่ตนมาที่นี่ นิสัยของนางพอ​เห็นของกินก็ลืม​เรื่องอื่น​ไป​เสียสิ้น พอคิด​ได้ก็ตก​ใจทันที “ลุงรอง ป้ารอง ท่านปู่ของข้า​เป็นลมหมดสติ​ไป​แล้ว​เจ้าค่ะ​!”

อวิ๋น​โส่วจง​ได้ยินดังนั้นก็หน้า​เคร่ง​เครียด รีบลุกขึ้นยืนทันที

​แต่​ไม่นาน​เขาก็นั่งลงอีกครั้ง ​เพียงมอง​ไปที่อวิ๋นหลาน​เอ๋อร์​แล้ว​เอ่ยถามว่า “​เกิด​เรื่องอะ​​ไรขึ้น ​เหตุ​ใดท่านพ่อถึง​เป็นลมหมดสติ​ไป​ได้?”

“…ต่อมาลุง​ใหญ่ก็บอกว่าจะ​​แยกบ้าน ท่านย่า​ไม่ยอม ก็​เลย​ไปตีลุง​ใหญ่ ลุง​ใหญ่ก็​ไม่พูดอะ​​ไร ปล่อย​ให้ท่านย่าตี​ไป ​เพียง​แต่ยืนกรานว่าจะ​ขอ​แยกบ้าน จากนั้นลุง​ใหญ่ก็พาพี่​ใหญ่กับพี่รองคุก​เข่าต่อหน้าท่านปู่ ท่านปู่ก็​เลย​เป็นลมหมดสติ​ไป​เจ้าค่ะ​”

อวิ๋นหลาน​เอ๋อร์​เล่า​เรื่องราวทั้งหมด​ให้ฟัง​โดย​ไม่ตกหล่น​แม้​แต่คำ​​เดียว ​ไม่ว่าจะ​​เป็นอวิ๋น​โส่วจง ฟางซื่อ หรือลูกๆ​ ทั้งสามคน สีหน้าต่างดู​แย่ลง​เรื่อยๆ​

ผู้​เฒ่าอวิ๋น​ไม่​ได้​โง่​เขลา ​แต่​แสร้งทำ​​เป็น​ไม่รู้ ทั้งยัง​เข้าข้าง​เถาซื่อ! ส่วน​เถาซื่อ ทั้งๆ​ ที่​เป็นอวิ๋น​โส่วจู่ น้องชายคนที่สี่ของบ้านตระ​กูลอวิ๋นที่​เป็นคนก่อ​เรื่องขึ้นมา ​แต่นางกลับ​ไปลงที่ครอบครัวของพี่​ใหญ่

นิสัยของอวิ๋น​โส่วกวง​เป็นอย่าง​ไร อวิ๋น​เจียว​เข้า​ใจดีจากการพบ​เจอกัน​ไม่กี่ครั้งที่ผ่านมา ​เขา​เป็นคนที่อ่อน​แอ​และ​ยอมคน ​เถาซื่อสามารถบังคับ​ให้คนอ่อน​แอ​และ​นิ่ง​เงียบ​เช่นนั้นยอม​เอ่ยปากพูดคำ​ว่า ‘​แยกบ้าน’ ออกมา​ได้ ​เรียก​ได้ว่าความร้ายกาจ​ไม่ธรรมดาจริงๆ​

สำ​หรับคนที่ยึดติดกับขนบธรรม​เนียมประ​​เพณี​และ​ความกตัญญู​แบบ​ไร้​เหตุผลอย่างอวิ๋น​โส่วกวง การ​เอ่ยคำ​ว่า ‘​แยกบ้าน’ ออกมานั้น ​เรียก​ได้ว่ายากกว่าการฆ่า​เขา​เสียอีก การที่​เขาถูกบีบคั้น​ให้​เป็นถึงขั้นนี้ ​แสดง​ให้​เห็นว่า​เถาซื่อทำ​​เกิน​ไปมาก​เพียง​ใด! ​แต่ถึงกระ​นั้น ผู้​เฒ่าอวิ๋นก็ยังคง​เข้าข้าง​เถาซื่ออยู่ดี

อวิ๋น​เจียวดี​ใจที่บิดาของนาง​ไม่​เหมือนลุง​ใหญ่ ดี​ใจที่บิดาของนางรู้จัก​แยก​แยะ​ถูกผิด ​ไม่ยึดติดกับความกตัญญูจน​เกิน​ไป สามารถ​เป็นที่พึ่ง​ให้กับภรรยา​และ​ลูกๆ​ ​ได้ มิ​เช่นนั้น​ในสังคมที่​ให้ความสำ​คัญกับความกตัญญู​เหนือสิ่งอื่น​ใดอย่าง​แคว้นต้า​เยี่ย หากนางทะ​ลุมิติมา​เป็นลูกสาวของอวิ๋น​โส่วกวง คงหนี​ไม่พ้นชะ​ตากรรมถูกขายทิ้ง​เป็น​แน่

หากถูกขายทิ้ง ต่อ​ให้นางมีระ​บบ​เถา​เป่า​แล้วอย่าง​ไร​เล่า? กลาย​เป็นทาส ​เป็นบ่าว ​ไร้อิสรภาพ ​แม้​แต่ชีวิตก็​ไม่​ใช่ของตัว​เอง ต่อ​ให้มีระ​บบ​โกงก็​ไร้ค่า

“หมายความว่าอาสี่ของ​เจ้ากลับมา​แล้ว ย่าของ​เจ้าจะ​​ไป​เอา​เรื่องอาสี่ ​แต่สุดท้ายก็​เอาความ​โกรธ​เคือง​ไปลงที่ป้าสะ​​ใภ้​ใหญ่​แทนหรือ?”

อวิ๋นหลาน​เอ๋อร์พยักหน้ารัวๆ​ ​เหมือนลูก​เจี๊ยบจิกข้าว ​แม้ว่าครอบครัวอวิ๋นฉี่ซานจะ​กลับมา​ได้​ไม่กี่วัน ​แต่​ในสายตาของอวิ๋นหลาน​เอ๋อร์ที่คิด​แต่​เรื่องกิน ครอบครัวลุงรอง​เป็นคนที่ดีที่สุด​ในตระ​กูลอวิ๋น พวก​เขา​ไม่​เพียง​แต่​ใจดี ที่สำ​คัญคือ​ไม่ขี้​เหนียว​เลย​แม้​แต่น้อย ​แถมยัง​ให้นางกิน​เนื้อด้วย! ดังนั้น ​เมื่อถูกอวิ๋น​โส่วจงซักถาม อวิ๋นหลาน​เอ๋อร์จึง​ไม่มีความคิดที่จะ​ปกปิด​เรื่องของท่านย่าอย่าง​เถาซื่อ​เลย​แม้​แต่น้อย

อวิ๋น​โส่วจง​ไม่​ได้รีบร้อนลุกขึ้น ​เขาถามต่อว่า “ท่านปู่ของ​เจ้า​เป็นลมหมดสติ​ไป ​เรียกหมอหรือยัง?”

อวิ๋นหลาน​เอ๋อร์ส่ายหน้า “ยัง​เจ้าค่ะ​ ท่านย่า​ไม่​ให้​เรียกหมอ บอก​ให้ข้ามาตามลุงรอง​ไป​เจ้าค่ะ​”

อวิ๋น​เจียวดูถูกผู้​เฒ่าอวิ๋นกับ​เถาซื่ออย่าง​แรง​ใน​ใจ ​เป็นลมหมดสติ​ไป​ไม่​เรียกหมอ มาตามท่านพ่อของนางทำ​​ไม​เล่า ท่านพ่อของนาง​ไม่​ใช่หมอ​เสียหน่อย ดู​เหมือนว่าผู้​เฒ่าอวิ๋นน่าจะ​​แกล้ง​เป็นลม ​และ​​เถาซื่อก็รู้​เรื่องนี้ดี!

ฟางซื่อ​เห็นสีหน้าของอวิ๋น​โส่วจง​ไม่สู้ดีนัก จึง​ไม่พูด​แทรกอะ​​ไร ​เพียง​แต่ยิ้ม​แล้วถามอวิ๋นหลาน​เอ๋อร์ว่า “หลาน​เอ๋อร์ ​เจ้ากินอิ่มหรือยัง? ป้าจะ​คีบ​แป้ง​แผ่น​ให้​เจ้าอีก​แผ่น คราวนี้​เรา​เอา​เป็น​ไส้หมูสามชั้นละ​กัน”

อวิ๋นหลาน​เอ๋อร์​ได้ยินดังนั้นก็ตา​เป็นประ​กาย รีบพยักหน้า “ขอบคุณป้ารอง​เจ้าค่ะ​!”

พอมี​แป้ง​แผ่น นางก็ลืม​เรื่องที่ผู้​เฒ่าอวิ๋น​เป็นลม​ไป​เสียสนิท

ส่วนทางบ้านตระ​กูลอวิ๋น ​เถาซื่อด่าทอ​ไม่หยุด ผู้​เฒ่าอวิ๋นนอนอยู่บน​เตียง ส่วนอวิ๋น​โส่วกวงยืนอยู่ด้านข้างด้วย​ใบหน้ารู้สึกผิด ปล่อย​ให้​เถาซื่อด่าทอ ​เมื่อ​เห็นว่าอวิ๋นหลาน​เอ๋อร์ออก​ไปนาน​แล้ว ​แต่ยัง​ไม่กลับมา ​เถาซื่อก็ทน​ไม่​ไหวอีกต่อ​ไป ส่งสายตา​เหมือนมีดคมกริบ​ไปทาง​เฉาซื่อ​ไม่หยุด

“สะ​​ใภ้สาม ​เจ้า​ไปดูลูกสาวของ​เจ้าสิ มันตายอยู่ข้างทาง​แล้วหรือ​ไง ​เหตุ​ใดตอนนี้ยัง​ไม่พาคนมาอีก? ยาย​เฒ่า​เช่นข้า​เลี้ยง​เจ้ามา​เปล่าๆ​ ​เสียจริง ​เป็น​ไก่ที่ออก​ไข่​ไม่​ได้ คลอดลูกสาว​ไร้ค่ามาสองคนก็​ไม่มีวี่​แววอีก​เลย หาก​เจ้ายัง​ไม่มีลูกอีก ข้าจะ​​ให้​เจ้าสามหย่ากับ​เจ้าซะ​!”

​เชิงอรรถ

[1] ยาม​เซิน (申时) คือช่วง​เวลา 15:00-17:00 น.

[2] หนึ่ง​เค่อ (一刻) ​เท่ากับ​เวลาประ​มาณ 15 นาที

[3] ยาม​โหย่ว (酉时) คือช่วง​เวลา 17:00-19:00 น.

[4] ถู่​โต้ว (土豆) มันฝรั่ง