ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 53 อาจจะเป็นฝาแฝดเหรอ?

บทที่ 53 อาจจะเป็นฝาแฝดเหรอ?

จ้าวชิงซงเข้าเมืองไปเดินซื้อของ และใช้โอกาสนี้ส่งของขวัญปีใหม่ให้กับครอบครัวของลี่หรง

คนในหมู่บ้านกำลังฆ่าหมูสำหรับช่วงปีใหม่ แต่ลี่หรงไม่สามารถไปที่นั่นได้เพราะเธอกำลังตั้งครรภ์ อีกทั้งตัวเองก็ไม่มีหน้าที่ที่นั่นอยู่แล้ว

ในวันหยุด ต้าหนิวและเอ้อร์หนิวกลับมาจากที่ไหนสักแห่ง เด็กน้อยวิ่งหน้าแดงมาแต่ไกล พลางสูดจมูกที่มีน้ำมูกไหล

ลี่หรงอุทานว่า “อุ๊ย! ต้าหนิวจะพาน้องชายไปเล่นที่ไหนเหรอ ทำไมไม่ใส่เสื้อหนา ๆ เพิ่มล่ะ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก ระวังพ่อแม่จะดุเอานะ”

ต้าหนิวไม่พอใจเล็กน้อย “น้องชายไม่ตามผมมาเอง แต่ไปเล่นหิมะกับพวกหู่จื่อมา ดูสิครับ ขากางเกงเอ้อร์หนิวเปียกไปหมดแล้ว เดี๋ยวพ่อแม่ต้องดุแน่เลยครับ”

สีหน้าเศร้าของเขาทำให้ลี่หรงยิ้ม “เธอเป็นพี่ชาย แต่คราวนี้เป็นเอ้อร์หนิวที่ทำผิด เล่นหิมะจนเสื้อผ้าเปียกไปหมด ตอนนี้มีอาการน้ำมูกไหล คืนนี้ก็จะเป็นหวัด แล้วพ่อแม่ก็จะส่งน้องชายไปฉีดยาที่โรงพยาบาล!”

เมื่อเอ้อร์หนิวได้ยินว่าเขากำลังจะถูกฉีดยา ก็รีบเช็ดจมูกด้วยหลังมือ สูดจมูกแล้วร้องว่า “ผมไม่อยากฉีดยา!”

ต้าหนิวที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ย่ามใจ “บอกแล้วไงว่าอย่าเล่นหิมะ”

ลี่หรงจับแก้มเย็นของเอ้อร์หนิว แล้วพูดกับต้าหนิวว่า “พาน้องไปเปลี่ยนกางเกงเร็วเข้า เดี๋ยวจะหนาวกว่าเดิม แล้วทำไมพวกย่าของพวกเธอยังไม่กลับมาอีกนะ?”

ต้าหนิวส่ายหน้าบอกลี่หรงว่าเขาไม่รู้ แล้วจูงเอ้อร์หนิวกลับห้องไปเปลี่ยนกางเกง

จ้าวชิงซงกลับมาหลังจากเสร็จธุระที่ที่ว่าการอำเภอ เขาซื้อเนื้อวัวมาทำเนื้อวัวตุ๋นน้ำมันพริกด้วย

เมื่อจ้าวชิงซงอยู่บ้าน ปกติเขาจะรับภาระทำงานบ้านแทน แม้ว่ารสชาติอาหารที่เขาทำจะไม่อร่อยเท่าฝีมือลี่หรง แต่ก็นับว่าไม่ได้แย่อะไรนัก

อาหารบางอย่างเช่นเนื้อวัวตุ๋นน้ำมันพริก ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีปรุงซับซ้อน ด้วยคำแนะนำของลี่หรง เขาก็สามารถทำออกมาได้รสชาติดีจริง ๆ

จนกระทั่งจ้าวชิงซงเตรียมเนื้อเสร็จแล้ว แม่จ้าวและคนอื่น ๆ ก็เพิ่งกลับถึงบ้าน

ลี่หรงโผล่หน้าไปตะโกนบอกแม่จ้าว “พวกหนูกำลังทำกับข้าวใกล้เสร็จแล้วค่ะ ทุกคนมากินข้าวด้วยกันก่อนนะคะ”

แม่จ้าวตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “งั้นก็ได้จ้ะ แม่กับสะใภ้ใหญ่จะได้เก็บหมูไว้จัดการทีหลัง”

ความจริงแล้วการจัดการที่ว่าก็คือการล้างเนื้อหมู รวมไปถึงเตรียมเครื่องในบางส่วน ใส่ลงในกะละมังหรือหม้อ แล้วสุดท้ายก็นำไปแช่ไว้ในหิมะ เพื่อเก็บไว้ทำอาหารในช่วงปีใหม่

เมื่อเห็นว่าจ้าวชิงซงกำลังทำอาหารอยู่ คุณแม่จ้าวจึงคิดจะใส่ผักลงไปเพิ่ม พร้อมกับนำเลือดหมูมาให้จ้าวชิงซงด้วย

เมื่อลี่หรงเห็นว่าทั้งพ่อจ้าวและพี่ใหญ่จ้าวยังไม่กลับมา จึงถามว่า “ทำไมคุณพ่อกับพี่ใหญ่จ้าวยังไม่กลับมาอีกล่ะคะ หรือว่าจะไปกินข้าวกับคนในหมู่บ้านแล้ว?”

เมื่อมีการเชือดหมูในหมู่บ้าน จะมีการแบ่งเนื้อหมูมาปรุงอาหารให้กับคนขายหมู และสมาชิกในหมู่บ้านที่มาช่วยเหลือ

พ่อจ้าวและจ้าวชิงหยางต่างก็ไปช่วยเชือดหมู

“ใช่แล้วล่ะ พวกเรากินข้าวกันได้เลย ไม่ต้องรอพวกเขา พวกผู้ชายกลุ่มนั้นอยากกินเหล้าขาวกันน่ะ”

แม่จ้าวใส่ใบกะหล่ำปลีและเลือดหมูจำนวนมากลงในเนื้อวัวตุ๋นน้ำมันพริก จนดูเหมือนซุปหมาล่า

ลี่หรงกินอย่างเอร็ดอร่อย ถ้าใส่ลูกชิ้นกับเห็ดด้วยก็จะยิ่งอร่อยกว่านี้อีก

กว่าจะรู้ตัว เธอก็เผลอพูดในสิ่งที่กำลังคิดออกมาโดยไม่ตั้งใจ

คุณแม่จ้าวยิ้ม แล้วพูดว่า “ฤดูหนาวมีเห็ดที่ไหนกันล่ะจ๊ะ ต้องรอฝนตกชุกในฤดูร้อน เห็ดถึงจะขึ้นบนภูเขา”

ลี่หรงยิ้ม ใช่แล้ว ในฤดูหนาวที่นี่จะไปเอาเห็ดมาจากไหน คงจะดีมากหากสามารถเพาะมันในเรือนกระจกแบบยุคสมัยใหม่ได้ ต่อให้หิมะจะตกก็ยังมีเห็ดให้กิน

อาหารจานนี้อร่อยเผ็ดจัดจ้าน จนแม้แต่ต้าหนิวก็ก้มหน้าก้มตากิน โดยถือชามข้าวไม่ยอมปล่อย

เหอซิ่งบอกให้เขากินช้าลงหน่อย ขณะกำลังจะบอกเขาว่าอย่ากินเร็วนัก ต้าหนิวก็สำลักจนไอเสียงดัง

แค่ก แค่ก…

“ฮู่ว… เผ็ดมาก”

เหอซิ่งลูบหลังให้เขา “แม่บอกแล้วว่าให้กินช้า ๆ”

“สดชื่นจังเลย กินแล้วไม่รู้สึกหนาวเลย”

จ้าวชิงซงกล่าว “อาหารคืนนี้ค่อนข้างเผ็ดไปหน่อย ช่วงนี้หรงหรงชอบกินอาหารรสเผ็ดครับ”

คุณแม่จ้าวมองท้องของลี่หรง “เมื่อก่อนชอบกินอาหารรสเปรี้ยว แต่ตอนนี้หันมาชอบอาหารรสเผ็ดแล้วเหรอ แม่ชอบกินเปรี้ยวจะได้ลูกชาย ชอบกินเผ็ดจะได้ลูกสาว สรุปจะเป็นลูกชายหรือลูกสาวกันแน่ละเนี่ย?”

ลี่หรงกล่าวว่า “จะเป็นลูกชายหรือลูกสาวก็ไม่สำคัญหรอกค่ะ”

ต้าหนิวพูดเสริมว่า “ถ้าอย่างนั้นก็มีสองคนไปเลยสิครับ น้องชายหนึ่งคน น้องสาวหนึ่งคน”

จ้าวชิงซงตักเนื้อให้ต้าหนิว “พูดได้ดี อารองให้เนื้อเป็นรางวัล”

“เย้ ๆ”

ลี่หรงหัวเราะคิกคัก ตนรู้ว่าไม่ได้ท้องฝาแฝดแน่ ๆ เพราะเธอไปตรวจครรภ์มาหลายครั้งแล้ว หากเป็นแฝดจริงก็ต้องตรวจเจอก่อนหน้านี้แล้ว และขนาดท้องก็ไม่เท่าคนที่ตั้งครรภ์แฝดด้วย

หลังอาหารเย็น คุณแม่จ้าวกับเหอซิ่งก็เก็บจานไปล้าง แล้วบอกจ้าวชิงซงให้พาลี่หรงออกไปเดินเล่น

ตอนนี้ลี่หรงท้องใหญ่ เธอจึงต้องเคลื่อนไหวให้มากขึ้น เพื่อให้คลอดได้ง่าย

จ้าวชิงซงรับคำ แล้วพาภรรยาออกไปเดินเล่นข้างนอก

อากาศภายนอกหนาวเหน็บ ลี่หรงไม่อยากออกไปไกล จ้าวชิงซงจึงพาเธอเดินไปมาในลานบ้านแทน

หลังจากนั้นไม่นาน ลี่หรงก็จามออกมา

จ้าวชิงซงกลัวว่าหญิงสาวจะหนาวเกินไป จึงรีบพาเข้าบ้าน

“ฉันอยากอาบน้ำแล้วค่ะ” ลี่หรงสูดจมูก “รีบอาบน้ำให้เสร็จแล้วเราค่อยมาคุยกันเถอะค่ะ ว่าแต่พ่อกับพี่ใหญ่ยังไม่กลับมาอีกเหรอคะ?”

“ยังไม่ได้ยินเสียงเลยนะครับ” จ้าวชิงซงเติมถ่านลงในเตียงเตา แล้วจุดไฟ “จุดไฟเสร็จแล้ว ผมจะไปเอาน้ำอุ่นมาให้คุณอาบนะครับ”

“ได้ค่ะ” ลี่หรงยิ้มอ่อน นั่งพยุงท้องอยู่บนตัวเตียง จากนั้นหยิบปากกาและกระดาษบนโต๊ะขึ้นมา พลางครุ่นคิด

หลังจากที่จ้าวชิงซงจุดไฟเตียงเตาเสร็จ เขาก็ลุกมาเห็นลี่หรงกำลังครุ่นคิดเรื่องชื่อลูกอีกครั้ง จึงโน้มตัวเข้าไปดู “ตัดสินใจเลือกชื่อแล้วหรือยังครับ ผมเห็นคุณคิดเรื่องนี้มานานแล้ว”

“ชื่อเป็นเรื่องใหญ่ในชีวิตของลูกเลยนะคะ” ลี่หรงเหลือบมองเขา “แน่นอนว่าต้องคิดให้รอบคอบค่ะ”

ที่นี่อากาศหนาวจัดในฤดูหนาว ยิ่งอากาศหนาว ก็ยิ่งนอนบนเตียงเตาได้สบายมากขึ้น

ปีที่แล้วลี่หรงก็นอนซุกตัวอยู่บนเตียงเตา แม้ว่าจะไม่ได้ตั้งครรภ์ก็ตาม ทว่าในปีนี้เธอตั้งครรภ์แล้ว ก็ยิ่งอยากจะนอนอ้อยอิ่งบนเตียงมากขึ้น

นอนจนถึงเที่ยง

แม่จ้าวเห็นเธอตื่นแล้ว จึงบอกว่า “ในหม้อมีโจ๊กหมูร้อน ๆ อยู่ เจ้ารองบอกว่าถ้าลูกตื่นแล้ว ให้ไปกินได้เลยนะ”

ลี่หรงพยักหน้า ก่อนล้างหน้าและแปรงฟันด้วยน้ำอุ่นในถัง แล้วถามแม่จ้าวว่า “จ้าวชิงซงออกไปไหนเหรอคะ?”

แม่จ้าวกล่าวว่า “แม่น้ำยังไม่เป็นน้ำแข็งใช่ไหมล่ะ ปีนี้มีคนในหมู่บ้านบอกว่าจะไปขุดหลุมจับปลากัน เจ้าใหญ่กับเจ้ารองก็เลยไปดูด้วยน่ะ”

ลี่หรงคลี่ยิ้มและกำลังจะพูดต่อ แต่แม่จ้าวกลับบ่นขึ้นมาว่า “ตอนนี้หนาวมากแท้ ๆ ไม่รู้ว่าจะไปหาปลามาจากไหนกัน”

หลังจากที่ลี่หรงกินโจ๊กเสร็จ พลันรู้สึกอบอุ่นท้องขึ้น ข้างนอกไม่มีหิมะตกหรือลมแรง มีเพียงแสงแดดจ้าอบอุ่นอยู่ ทำให้ไม่หนาวจนเกินไป

เธอเบื่อการอยู่บ้านแล้ว บังเอิญว่าต้าหนิวเพิ่งกลับมาถึงบ้าน ก่อนบอกว่าตนอยากจะออกไปดูคนจับปลาอีกครั้ง ลี่หรงจึงตามเขาออกไปด้วย

เดินออกจากหมู่บ้านไปสักพัก ก็ถึงจุดที่ทุกคนกำลังจับปลากัน

มีคนอยู่แถวนั้นมากมาย ก่อนที่ตัวจะเดินไปถึง ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนว่า “เอาปลาขึ้นมาได้!”

ต้าหนิวกระตือรือร้น อยากจะรีบวิ่งไป แต่ก็ได้แต่เดินข้าง ๆ หญิงสาว ลี่หรงจึงตบไหล่เด็กชาย “เธอไปก่อนเลย อาจะค่อย ๆ เดินตามไป”

ต้าหนิวจึงรีบวิ่งไปทันที แล้วแทรกตัวเข้าไปในฝูงชนเพื่อดูการจับปลา

ลี่หรงเดินช้า ๆ เม้มปากแน่นขณะมองแม่น้ำที่กำลังจะกลายเป็นลานน้ำแข็งกว้างใหญ่ ไม่กล้าคิดที่จะเดินเข้าไปเหยียบพื้นกว้างนั้น

มีคนในฝูงชนสะกิดจ้าวชิงซง “จ้าวชิงซง นั่นภรรยาของนายหรือเปล่า?”

จ้าวชิงซงหันไปมอง แล้วเห็นว่าเป็นภรรยาที่กำลังตั้งท้องของเขาจริง ๆ เมื่อเห็นเธอกำลังยืนมองแผ่นน้ำแข็ง หางตาเขาก็กระตุกทันที พลันละสายตาจากอวนจับปลา แล้วรีบเดินไปหาภรรยา