ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก: GOURMET OF ANOTHER WORLD - บทที่ 507 พวกที่ก่อปัญหาจะต้องถูกจับแก้ผ้าต่อหน้าประชาชี - novel-lucky

“พะ… พี่หญิงอัน อ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ย่า! อย่าทำเช่นนี้!”

ใบหน้าของต้วนอวิ๋นแดงก่ำ แววตาของเขาเผยให้เห็นถึงความทุกข์ใจและขุ่นเคือง สายตาขบขั‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌นและแปลกประหลาดจากผู้คนรอบข้าง ทำให้เขารู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังถูกย่างบนเปลวเพลิง

ต้วนอวิ๋นรู้สึก‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌หดหู่ใจอย่างมาก

ช่วงเช้าตรู่ ต้วนอวิ๋นวางแผนที่จะไปยังห้องเล่นแร่แปรธาตุในเรือรบ เพื่อฝึกฝนทักษะการควบคุมไฟของตนเอง แต่‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ใครจะคิดเล่าว่าทันทีที่ต้วนอวิ๋นเดินออกจากห้อง เขาจะเจอแม่มดอันเซิงซึ่งกำลังเอนตัวพิงผนังอย่างสบายใจ

ดวงตาของอันเซิงเป็นประกาย นางไม่ได้พูดอะไรสั‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌กคำ ก่อนจะรวบตัวเขาแล้วกระโจนออกมาจากเรือรบ

ชายร่างสูงเจ็ดฉื่อเช่นเขา… กำลัง‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ถูกผู้หญิงคนหนึ่งอุ้มเช่นนั้นหรือ

การที่เขาถูกกระทำเช่นนั้น มันช่างเป็‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌นเรื่องที่น่าอับอายยิ่งนักถูกไหมเล่า

เหตุใดเขาถึงต้องมาเจอเรื่องเช่นนี้ด้วย แล้วในอนาคต เขาจะหาภรรย‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌าได้อย่างไรกัน ต้วนอวิ๋นรู้สึกถึงความน่าอดสูที่ก่อตัวขึ้นในใจ

ขั้นปราณของแม่มดอันเซิงนั้นสูงส่งมาก แถมนางยังเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็ว ต้วนอวิ๋นที่ถูกอันเซิงอุ้มมีสีหน้‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌าที่เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและโกรธเคือง ขณะที่ผมสีเทาของเขาสะบัดไปตามแรงลม มันก็ตีใส่หน้าของเขาไปด้วย

“เงียบเสีย พี่สาวคนนี้ต้องรีบแล้ว ข้าอยากรู้เรื่องเถ้าแก่ปู้ที่เจ้าพูดถึง เพราะฉะนั้นวันนี้ข้าจะลองไป‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌สำรวจดู แต่พวกเจ้าสองคนรู้จักกันไม่ใช่หรือ ใช่แล้ว… พี่สาวคนนี้จะทำให้พวกเจ้าได้เจอหน้ากันอีกครั้ง”

แม่มดอันเซิงเหยียดขาออก ทันใดนั้นก็ดูเหมือนว่านางส‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ามารถย่นระยะทางอันห่างไกลให้เหลือแค่คืบเดียวได้

รูปร่างอวบอัดและสัดส่วนโค้งเว้าของอันเซิงสั่นเทิ้มเล็กน้อยจากการเคลื่อนไหวอันรวดเร็ว หน้าอกห‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌น้าใจขนาดมหึมาของนางกระเพื่อมขึ้นลง และนั่นทำให้ต้วนอวิ๋นทั้งเจ็บปวดและมีความสุขไปพร้อมๆ กัน

ทว่าคำพูดของแม่มดอันเ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ซิงก็ทำให้เขาตะลึงงันไป

นี่พวกเขากำลังจะไ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ปหาเถ้าแก่ปู้หรือ

เขา… เขาย‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ังไม่พร้อม!

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌…

ตู้‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ม!

เกิดเสียงระเบิด‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌กึกก้องดังขึ้น

ทุกคนที่อยู่ในร้านอาหารแทบหายใจสะดุด พวกเขาเงยห‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌น้าขึ้นพลางเบิกตากว้างขณะมองดูเหตุการณ์ตรงหน้า

หีบสัมฤทธิ์ที่อันกู่เหวี่ยงมานั้นถูกร่างใหญ่ร่างหนึ่งขว‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌างแล้วจับเอาไว้ ก่อนที่หีบดังกล่าวจะลอยค้างอยู่กลางอากาศ

ร่างที่ว่านั้นคือหุ่นเชิด มันเป็นหุ่นเชิดที่สวมเกราะเหล็กไว้ ดวงตาสีม่วงของ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌หุ่นเชิดส่องประกายวับวาวอย่างต่อเนื่อง แถมมันยังแผ่พลังรัศมีอันตรายออกจากตัว

หนานกงหวั่นและหนานกงอู๋เชวียต่างสูดลม‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌หายใจเข้าลึก พวกเขารู้สึกสบายใจได้เสียที

พวกเขาถือเป็นลูกค้าประจำของร้านอาหารแห่งนี้ และคุ้นเคยกับเจ้าขาวเป็นอย่างด‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ี พวกเขารู้ว่าปู้ฟางมีหุ่นเชิดที่แข็งแกร่งและน่าหวาดกลัวตัวนี้อยู่ในครอบครอง

แต่ลูกค้าหน้าใหม่ที่เพิ่งมาที่ร้านต่างตกใจ พวกเขาตกตะลึงที่ไ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ด้รู้ว่าไพ่เด็ดที่เถ้าแก่ปู้ซ่อนเอาไว้ก็คือหุ่นเชิดตัวนี้!

ทว่า… เมื่อผู้คนส่วนใหญ่มองดูเจ้าขาว‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ สีหน้าของพวกเขาก็ค่อนข้างแปลกประหลาด

“เถ้าแก่ปู้… ข้าว่ามันจะไม่เหมาะนา ท่านกำ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ลังเชิดหุ่นเชิดต่อหน้าสำนักหุ่นเชิดเลยนะ!”

“แต่ข้ากลับรู้สึกว่าเรื่องนี้น่าตื่นเต้นมากทีเดียว พวกเราไม่รู้เลยว‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌่าหุ่นเชิดของสำนักหุ่นเชิดจะแข็งแกร่งกว่าหุ่นเชิดของเถ้าแก่ปู้หรือไม่”

“ดูเหมือนว่าในหีบสัมฤทธิ์ของอั‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌นกู่จะมีหุ่นเชิดอยู่หนึ่งตัว!”

เมื่อลูกค้าที่อยู่รอบข้างเห็นว่าปู้ฟางยังปลอดภัยดี พวกเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌อนจะเริ่มส่งเสียงโห่ร้องออกมาไม่ขาดสาย พวกเขาทั้งอยากรู้อยากเห็นและตื่นเต้นเป็นอย่างมาก!

ปู้ฟางปัดผมที่ปรกหน้าก่อนจะมองอันกู่ สา‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ยตาของชายหนุ่มค่อยๆ เยือกเย็นขึ้นเรื่อยๆ

“ข้าบอกไปแล้วนะ… ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์สร้างปัญหาในร้า‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌นอาหารแห่งนี้ แต่ดูเหมือนเจ้าจะไม่เข้าใจคำพูดของข้าสักนิด”

อันกู่มองปู้ฟางก่อนจะกลอกตาสีแดงของตน จากนั้นเขาก็ห‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ันไปมองเจ้าขาว ดวงตาคู่นั้นเผยให้เห็นถึงความประหลาดใจ

หุ่นเชิดนั่น… ช่า‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌งพิเศษอะไรอย่างนี้!

หุ่นเชิดตัวนี้แตกต่างจากหุ่นเชิดที่‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌สำนักหุ่นเชิดสร้างขึ้นอย่างสิ้นเชิง

“เจ้านี่ช่างน่าสนใจยิ่ง… หุ่นเชิดเช่นนั้นหรือ เจ้ากล้าเชิดหุ่นเชิดต่อห‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌น้าข้าที่มาจากสำนักหุ่นเชิด เจ้าเป็นคนแรกที่กล้าทำเรื่องเช่นนี้…”

อันกู่หัวเราะด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะยกมือขึ้น ทำให้แขนเสื้อที่บดบังมือของเขาเลิกออก เผ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ยให้เห็นมือที่มีเล็บสีดำสนิท ฝ่ามือของเขาอุ่นราวหยก และมีลายเส้นแปลกๆ จำนวนมากปกคลุมไปทั่ว

หึ่‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ง!

เกิดคลื่นพลังบางอย่า‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌งพัดผ่านไปทั่วบริเวณ

อึดใจต่อมา หีบสัมฤทธิ์ที่อยู่ใ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌นมือของเจ้าขาวก็เริ่มสั่นไหว

เกิดเสียงดังขึ้นไปทั่วร้านอาหาร เสียงนั้นดูเหมือนมาจากอดีตอันห่างไกล ห‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ีบสัมฤทธิ์เริ่มสั่นสะเทือนแรงขึ้นกว่าเดิม ทำให้ฝาหีบค่อยๆ เปิดออก...

ดวงตาของอันกู่ในชุดคลุมดำแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ ดูเหม‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ือนว่าจะมีเสียงหัวเราะอันแผ่วเบาดังขึ้นไปทั่วบริเวณ

ชั่วพริบตานั้นทุกคนก็รู้สึกรา‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌วกับว่าหัวใจของพวกตนสั่นระรัว

แม้แต่หนานกงอู๋เชวียก็ยังรู้สึกว่าหั‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌วใจของตนสั่นสะท้านรุนแรง เขาหรี่ตาลง

ร่างร่างหนึ่งปรากฏตั‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌วขึ้นจากหีบสัมฤทธิ์

เหตุการณ์ตรงหน้าพวกเขาใน‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ตอนนี้ช่างแปลกประหลาดยิ่ง

ในขณะที่ร่างนั้นกำลังคืบคลานออกมาจากหีบ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌สัมฤทธิ์ เจ้าขาวก็ยังแบกถือหีบนั้นอยู่

ร่างที่คืบคลานออกมา ทำให้ผู้คนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของความเยือกเย็น‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌และน่าขนลุกที่แผ่ออกมาจากตัวมัน พวกเขาสูดลมหายใจเย็นเยือกเข้าปอด

หุ่นเชิดตัวนั้นมีสีดำสนิท เหตุผลเดียวที่มันถูกเรียกว่าหุ่นเช‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ิด เพราะไม่มีใครมองว่ามันมีความคล้ายคลึงกับมนุษย์เลยแม้แต่น้อย

นี่คือศพโบราณซึ่งอยู่ในค‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌วามครอบครองของอันกู่หรือ

หุ่นเชิดซากศพที่ถือว่าเป็นสมบัติของเขาตัวนี้มีสีดำสนิท จนไม่มีใครมองเห็นใบหน้าของมันได้ มันมีศีรษะโล้น ม‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ีลายเส้นปรากฏอยู่บนศีรษะของมัน ผิวของหุ่นเชิดตัวนี้มันวาว ทำให้มันดูราวกับสร้างมาจากโลหะอย่างไรอย่างนั้น

หุ่นเชิดตัวนี้มีแววตาสีแดงก่ำน่ากลัว เมื่อดวงตาสีแดงของหุ่นเชิด‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ซากศพปะทะกับดวงตาสีม่วงของเจ้าขาว ก็ราวกับว่ามีการระเบิดเกิดขึ้น

โฮ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ก!

หุ่นเชิดซากศพอ้าปากส่งเสียงร้องคำรามที่‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ฟังดูเหมือนเสียงของอสูรเวทดุร้ายออกมา

ดวงตาสีม่วงของเจ้าขาวส่องประกาย และเปลี่ยน‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌เป็นสีเทาล้วน เจ้าขาวดูไร้เทียมทานยิ่งนัก

“คนที่ก่อปัญหา…จะต้องถู‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌กจับแก้ผ้าต่อหน้าประชาชี!”

หุ่นเชิดซากศพพุ่งออกจากหีบสัมฤทธิ์แล้วหายตัวไปทันที เมื่อมันปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง มันก็มาอยู่ด้านข้างเจ้าขาวแล้วฟาดขา‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ใส่ศีรษะของอีกฝ่ายเต็มแรง แรงเตะเพียงหนึ่งครั้งนั้นก่อให้เกิดลมแรงอันน่าสะพรึงราวกับว่าสามารถฉีกอากาศออกเป็นริ้วๆ ได้

เปรี้ยง! เปรี‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌้ยง! เปรี้ยง!

เจ้าขาวใช้แรงมหาศาลผลักหีบสัมฤทธิ์ออกไป ก่อนจะยกกำป‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ั้นขนาดใหญ่ของตนขึ้นมาชกขาของหุ่นเชิดซากศพตัวนั้น

เสียงกระทบกระทั่งของโลหะดังก้องไปในอากาศ หลังจากปะทะกัน เจ้าขาวก็ถอยห่างออ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌กมาหลายก้าว ในขณะที่หุ่นเชิดซากศพตีลังกากลับหลัง ก่อนจะไปอยู่ข้างๆ อันกู่

หีบสัมฤทธิ์ตกลงมากระแทกพื้นเสียงดังป‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ัง พลังรัศมีทะมึนยังคงแผ่ออกมาไม่หยุด

“น่าสนใจดี… น่าสนใจจริงๆ! มันสามารถต้านทานการโจมตีจากหุ่นเชิดซากศพของข้าได้! ช่างเป็นหุ่นเชิดที่น‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌่าสนใจจริงๆ!” แสงสีแดงในดวงตาของชายชุดดำนามว่าอันกู่เริ่มส่องประกายออกมาขณะที่เขาอุทานเสียงดัง

เจ้าขาวปลดปล่อยพลังรัศมีอันดุร้ายออกมา ก่อนจะเริ่มเคลื่‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌อนไหว มันดูราวกับเป็นลำแสงที่พุ่งเข้าใส่หุ่นเชิดซากศพ (<a href=”https://novel-lucky.com/”>อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky</a>)

หุ่นเชิดซากศพคำรามดังลั่นขณะบิดตั‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ว มันพร้อมจะต่อสู้กับเจ้าขาวแล้ว

เจ้าดำที่นอนอยู่ใต้ต้นตื่นรู้ทางห้าสายซึ่งอยู่ไกลออกไป ลืมตาขึ้นมองหุ่นเชิดซากศพสีดำสนิทด้วยสายตาเกียจคร้‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌าน ก่อนจะหาวหนึ่งครั้ง หลังจากที่เจ้าดำกลับมาอยู่ในท่วงท่าสบายๆ มันก็ไม่ได้ใส่ใจการต่อสู้นั้นแล้วหลับต่อไป

ตู้ม! ตู้‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ม! ตู้ม!

เจ้าขาวปะทะกับหุ่นเชิดซากศพจนเกิด‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌เสียงระเบิดดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณ

กลุ่มลูกค้าที่อยู่รอบข้างต่างตกต‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ะลึงกับเหตุการณ์ตรงหน้าไม่รู้จบ

อันกู่ตื่นเต้นมากจนเนื้อ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ตัวของเขาเริ่มสั่นสะท้าน

“ช่างน่าประหลาดจริงๆ! หากข้านำหุ่นเชิดตัวนี้กลับไปศึกษาต่อไ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ด้… ความสามารถของข้าก็จะต้องเพิ่มขึ้นอีกระดับอย่างแน่นอน!”

อันกู่คำรามด้วยน้ำเสียงแหบห้าว เขารู้สึกตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ ลมหายใจหนักหน่วงขึ้น‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ พลังปราณเที่ยงแท้ในตัวเริ่มไหลเวียนไปทั่วร่าง โซ่ตรวนสามเส้นปรากฏขึ้นที่ด้านหลัง

ปู้ฟางมองเหตุการณ์ทุกอย่างด้วยแววตาเฉยเมย เม‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ื่อเห็นว่าอันกู่กำลังจะลงมือเขาก็ขมวดคิ้ว

ปู้ฟางหันหน้ามองเสี่ยวโยวผู้มีใบหน้าเรียบเฉยที่ยืนห่างออกไป ก่อนจะโบกมือให้นาง เมื่อเสี่ยวโยวเห็นการกระทำของชายหนุ่ม นาง‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ก็ตะลึงงันไปครู่หนึ่ง จากนั้นถึงค่อยได้สติ แล้วก้าวเรียวขายาวงามดั่งหยกมาหาปู้ฟาง ผมสีดำของนางยาวสยายอยู่ด้านหลังขณะเดิน

“เสี่ยวโยว จับไอ้คนที่ก่อปัญหานั่นโยนออกจากร้านไปซะ แล้วคืนนี้ข้าจะเพิ่มปริมาณ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ข้าวหน้าโลหิตมังกรให้เจ้า” ปู้ฟางกระซิบข้างหูของเสี่ยวโยวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

คืนนี้เขาจะเพิ่มปริมาณข้าวหน‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌้าโลหิตมังกรให้เช่นนั้นหรือ

ในที่สุดใบหน้าไร้อารมณ์ของเสี่ยวโยวก็เปลี่ยนไป นางยกริมฝ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ีปากขึ้น ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความตื่นเต้นขณะมองปู้ฟาง

“เพิ่มเป็น‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌สองเท่า!”

“ไม่มีปัญหา” ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ปู้ฟางพยักหน้า

หลังได้รับคำยืนยันจากปู้ฟาง ดว‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌งตาของเสี่ยวโยวก็เปล่งประกาย

ปู้ฟางรู้สึกราวกับมีลมพัดผ่านตัว เสี่ยวโยวที่ยืน‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌อยู่ข้างเขาเมื่อครู่นี้หายตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

เจ้าขาวและหุ่นเชิดซาก‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ศพยังคงต่อสู้กันอยู่

ทันใดนั้นการเคลื่อนไหวของหุ่นเชิดซากศพก็หยุดน‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ิ่ง ส่วนเจ้าขาวเองก็ตกตะลึงไปชั่วขณะเช่นกัน

ทั้งสองหยุดต่อสู้กันเมื่อเห็นหญิงรูปงามคนหนึ่งมายืนข‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌วางพวกมันทั้งคู่ ผมดำยาวของนางปลิวไสวไปตามสายลม…

เสี่ยวโยวมองหุ่นเชิดซากศพ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ที่กำลังต่อสู้กับเจ้าขาว

สายตาของนางค‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ืออะไรกันแน่

หุ่นเชิดซากศพอ้าปากพลาง‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ร้องคำรามใส่เสี่ยวโยว

ทว่าอึดใจต่อมา เสี่ยวโยวก็เดินเข้าไปอีกหนึ่งก้าว และจู่ๆ ก็ไปปรากฏตัวอยู่เหนือศีรษะของหุ่นเชิดซากศพ ฝ่าม‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ือขาวนวลของนางจับศีรษะมันไว้ และไม่ว่ามันจะดิ้นรนเพียงใด ก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากเงื้อมมือของเสี่ยวโยวได้

หนึ่ง สอง ส‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌าม…ออกไป!

หลังจากที่เขย่าหุ่นเชิดซากศพอยู่หลายครั้ง เสี่ยวโยวก็สะบัดข้อมือแล้วเหวี่ยงหุ่นเชิดซากศพตัวนั้นไปนอกร้าน‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ราวกับเป็นกระสุนปืนใหญ่ที่ยิงไปสู่ท้องถนน เมื่อหุ่นเชิดซากศพตกลงกระแทกพื้น พื้นด้านล่างก็แตกเป็นเสี่ยงๆ

ชายชุดน้ำเงินและชายที่ถือกระบี่ขนาดใหญ่รีบวิ่งมาที่ร้านอาหารของปู้ฟาง ขณะที่พวก‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌เขาเข้ามาใกล้ร้าน ทั้งคู่ก็เห็นร่างหนึ่งกระเด็นออกมาซึ่งทำให้พวกเขาตกใจอย่างมาก

จริงๆ แล้วชายคนที่ถือกระบี่ขนาดใหญ่คือซีเหมินเซวียน เขาเป็นอัจฉริยะอันดับสามจากในบรรดายอดอัจฉริยะทั้งส‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ิบคนของสำนักมหาพิภพ และเป็นคนที่รับหน้าที่สืบสวนการเสียชีวิตของเยี่ยเฉิง หนึ่งในสิบผู้สืบทอดแห่งสวรรค์

ส่วนชายชุดน้ำเงินนั้นไม่ใช่ใครอื่น นอกจากเซ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ียวเหอยอดฝีมือจากสำนักพลับพลาวายุและอสนี

ตอนที่พวกเขามาถึงหน้าร้าน ทั้งสองคนไม่คิดว่าจะ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ได้เห็นเหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้นและดุเดือดเช่นนี้

ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคน‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌มาถึงที่นี่ก่อนพวกเขา

ทุกคนที่อยู่ในร้านต่าง‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌อ้าปากค้างและตื่นตะลึง

อันกู่เริ่มหายใจช้าลงและดูสับส‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌น... นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น

เจ้าขาวยังคงยืนอยู่ที่เดิม และดูเหมือนว่ามันจะงุนงงเช่นกัน มันยกฝ่ามือรูปพัดขึ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌้นมาเกาศีรษะกลมๆ ของตนเอง พลางมองเสี่ยวโยวที่ลอยตัวอยู่บนอากาศด้วยสายตาอึ้งๆ

มุมปากของปู้ฟางคลี่ออกเป็นรอยยิ้มน‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌้อยๆ…เขาเองก็หมดสิ้นถ้อยคำจะพูด

เขาอยากจะบอกเสี่ยวโยวเหลือเกินว่า‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌… แม่นางเอ๋ย… เจ้าโยนผิดคนแล้ว

ปู้ฟางต้องการให้เสี่ยวโยวโยนอันกู่ที่ทำตัวเป็นอันธพาลออกไปจาก‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ร้าน แต่ชายหนุ่มไม่คาดคิดว่านางจะโยนหุ่นเชิดของอีกฝ่ายออกไปแทน

นี่เสี่ยวโยวกลายคนเป็นซื่อบื้‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌อเพราะถูกอาหารครอบงำไปแล้วหรือ

มันเป็นความผิดพลาดที่นางไม่ได้ตั้งใจ อย่างไรก‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌็ตามมันก็เป็นเรื่องดีที่นางทำผิดพลาดเช่นนี้

หลังจากที่เสี่ยวโยวโยนหุ่นเชิดซากศพออกไปแล้ว นางก็ห‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ันหน้ามามองอันกู่ที่สวมชุดคลุมสีดำด้วยแววตาดำสนิท

ผมสีดำยาวของนางสะบัดแล้วพุ่‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌งไปทางอันกู่ราวกับเป็นน้ำตก

อันกู่ตกใจมาก ก่อนจะตะโกนร้องเสียงดังลั่น พลังปราณเที่ยงแท้ของเขา‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌เริ่มไหลเวียนไปทั่วร่างกาย เขาต้องการขัดขวางการจู่โจมของเสี่ยวโยว

แต่อึดใจต่อมาเขาก็ต้องสิ้นหวัง อันกู่ตระหนักแล้ว‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ว่าตนเองไม่สามารถป้องกันการโจมตีของเสี่ยวโยวได้

ทันใดนั้นมือและขาของเขาก็ถูกมัดเข้าด้วยกัน โ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ซ่สามเส้นที่อยู่ด้านหลังเขาแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ

เขาไม่สามารถขยับ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ตัวได้แม้แต่น้อย

เสี่ยวโยวก้าวเท้าสั้นๆ มาทางอันกู่… เมื่อนางมาอยู่ตรงหน้า ดวงตาสีดำสนิทขอ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌งนางก็จับจ้องอันกู่ไม่วางตา ดวงตานั้นดูเหมือนจะส่งปราณมรณะหนาแน่นออกมาไม่หยุด

ปราณมรณะทำให้อันกู‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌่สั่นสะท้านไปทั้งตัว

น่ากลัว! ช่างน่า‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌กลัวเกินไปแล้ว!

ผู้หญิงคนนี้‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌เป็นใครกัน

ขวั‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌บ!

“ผู้ที่ก่อปัญหาจะต้องถูก‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌จับแก้ผ้าต่อหน้าประชาชี!”

ทันใดนั้นเสียงจักรกลก็ดังขึ้น ไม่มีใครรู้ว่าเจ้า‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ขาวโผล่มาจากด้านหลังของเสี่ยวโยวตั้งแต่เมื่อไหร่

เสี่ยวโยวอึ้งไปชั่วขณะ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌… เช่นเดียวกับอันกู่

แก้ผ้าต่อหน้าประ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ชาชีเช่นนั้นหรือ

แก้ผ้า… แก้ผ้าบ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌้าบออะไรกันเล่า

“ไอ้หุ่นเชิดโง่เง่า…อย‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌่าเข้ามานะ! อย่าเข้ามา!”

อันกู่เห็นแววตาของเจ้าขาวทอประกายแล้วหัวใจของ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌เขาก็หล่นวูบ เขาตะโกนร้องลั่นด้วยเสียงแหบพร่า

อึดใจ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ต่อมา

แควก!‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ แควก!

นอกจากเสียงกรีดร้องของอันกู่แล้ว‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ยังมีเสียงเสื้อผ้าถูกฉีกขาดด้วย

ชุดคลุมสีดำบนร่างของอันกู่ถูกฉีก เผยให้เห็น‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ใบหน้าและเรือนร่างที่ปกปิดอยู่ใต้ชุดคลุมสีดำ

และ… เมื่อทุกคนเห็นรูปร่างของอันกู่‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ พวกเขาก็ต่างสูดอากาศเย็นเยือกเข้าปอด