ทะลุมิติมาเป็นภรรยาของตัวร้าย - ตอนที่ 486 ข้าโตขึ้นจะช่วยท่านหายาถอนพิษ

ตอนที่ 486 ข้าโตขึ้นจะช่วยท่านหายาถอนพิษ

มือปราบจ้าวกล่าวจบ ในห้องก็พลันมีเสียงร้องไห้โฮเจ็บปวดใจดังขึ้นทันที

ลู่เจียวหันขวับไปมอง พบว่าคนที่ร้องไห้ปวดใจถึงกับเป็นยายเฒ่าชิว

ยายเฒ่าชิวร้องไห้ไปก็กล่าวไปว่า “คุณหนูผู้น่าสงสารของข้า ต้องมาตกเลือดตายตอนคลอดเพราะเรื่องนี้”

คำพูดยายเฒ่าชิวทำให้มือปราบจ้าวปวดใจจนน้ำตาร่วง

ลู่เจียวเห็นพวกเขาสองคนร้องไห้อย่างยากระงับใจ ตนเองก็ปวดหัวมาก มาถึงตอนนี้นางยังไม่เข้าใจว่า มือปราบจ้าวคือผู้ใด ยายเฒ่าชิวเป็นผู้ใดกันอีก คุณหนูที่นางว่านี้คือผู้ใด

ลู่เจียวครุ่นคิดแล้วก็มองไปยังมือปราบจ้าวกับยายเฒ่าชิว ถามน้ำเสียงเคร่งเครียดว่า “พวกเจ้าอย่าเอาแต่ร้องไห้ บอกข้าก่อนว่าพวกเจ้าสองคนคือผู้ใด”

มือปราบจ้าวสะอื้นไห้กล่าวว่า “พวกเราเป็นคนจวนซิงอันโหว เป็นบ่าวติดตามคุณหนูใหญ่จวนซิงอันโหวออกเรือนมา คุณหนูออกเรือนแต่งงานเป็นพระชายาน้อยของซื่อจื่อ[1]จวนอ๋องฉิน นางก็คือมารดาแท้ๆ ของคุณชาย ในปีนั้นคุณหนูไม่รู้ว่าจวนอ๋องฉินให้กำเนิดบุตรชายแฝด นางแต่งกับซื่อจื่อจวนอ๋องฉินแล้วก็ให้กำเนิดทารกหญิงแฝดสาม ต่อมาก็ไม่ได้ตั้งครรภ์อีก จนกระทั้งนางอายุเกือบสี่สิบก็ตั้งครรภ์อีกครั้ง เริ่มแรกคุณหนูไม่คิดอันใดมาก หวังเพียงว่าตนเองจะได้บุตรชาย”

“แต่จากนั้นครรภ์นางก็ใหญ่ขึ้นมาก บรรยากาศในจวนอ๋องฉินก็เริ่มผิดปกติ คุณหนูเริ่มสงสัย ต่อมาสั่งให้ข้าไปสืบสาเหตุ ข้าทุ่มแรงกายแรงใจ ในที่สุดก็สืบได้ว่าจวนอ๋องฉินเคยให้กำเนิดทารกแฝดชายได้”

“ตอนนั้นคุณหนูถึงกับนิ่งอึ้งไปทันที เพราะในปีนั้นที่ฮ่องเต้ทรงฝันแล้วโหรหลวงทำนายเช่นนี้ เชื้อพระวงศ์ในเมืองหลวงต่างรับรู้เรื่องนี้ คุณหนูย่อมเคยได้ยินเรื่องนี้ ดังนั้นนางก็เริ่มเป็นห่วงขึ้นมาแล้ว เพราะนางรู้แล้วว่าตนเองตั้งครรภ์แฝด หากครรภ์นี้เป็นทารกแฝดชาย จะเกิดเรื่องหรือไม่”

“หลังจากคุณหนูตกใจในตอนแรกที่รู้เรื่องนี้แล้วก็ตัดสินใจทันที นางให้ตั๋วแลกเงินข้าก้อนโต ให้ข้าไปจากจวนอ๋องฉิน หาที่ซ่อนตัว หากท่านอ๋องผู้เฒ่าตัดสินใจสังหารบุตรชายของนาง นางก็จะให้ข้าช่วยคุณชายน้อยไว้ แล้วส่งเขาออกจากเมืองหลวง ไม่ว่าไปที่ใด ขอเพียงให้เขามีชีวิตที่สงบราบรื่นก็พอ”

“หากท่านอ๋องผู้เฒ่าไม่ได้คิดสังหาร ปล่อยบุตรชายนางไป ก็ให้หลบซ่อนตัวปิดบังชื่อแซ่คอยปกป้อง คุณชายน้อย หากคุณชายน้อยต้องการสิ่งใดก็ให้นำตั๋วแลกเงินที่นางให้ไว้ซื้อให้คุณชายน้อย คุณหนูยังกำชับข้า หากไม่ถึงยามคับขันจริงๆ อย่าได้รบกวนชีวิตคุณชายน้อยอย่างเด็ดขาด”

“แต่ตอนนั้นคุณหนูบอกว่า หากนางให้กำเนิดชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ก็คงไม่มีเรื่องราวต่อมา”

มือปราบจ้าวกล่าวถึงตรงนี้ก็สะอื้นเล่าต่อไปไม่ออก ยายเฒ่าชิวเล่าต่อว่า “แต่ผู้ใดจะรู้ว่าโชคชะตาช่างไม่ยุติธรรมกับคุณหนู นางอุ้มครรภ์แปดเดือนคลอดบุตรชายแฝด ท่านอ๋องผู้เฒ่าก็ให้คนอุ้มไปคนหนึ่งทันที คุณหนูไม่รู้ว่าบุตรชายต้องเผชิญกับภัยเช่นไร กระวนกระวายใจมากเกินไปจนตกเลือดสิ้นใจในห้องคลอด ก่อนตาย นางให้ข้าถือโอกาสนี้ออกจากจวนอ๋องฉิน เพราะหากข้าอยู่ต่อ ท่านอ๋องผู้เฒ่าคงไม่ปล่อยข้าไป”

“คุณหนูบอกกับข้าว่า หากมีโอกาสได้พบคุณชายน้อย เขามีชีวิตที่ดีแล้วก็แล้วไป หากมีชีวิตที่ไม่ดีก็ให้ดูแลเขาแทนนางด้วย”

ยายเฒ่าชิวพูดแล้วก็คิดถึงคุณหนูวาสนาน้อยของนางขึ้นมา ก็อดร้องไห้ออกมาอีกไม่ได้ “คุณหนูข้าช่างวาสนาน้อย”

ในห้องทุกคนต่างร่ำไห้ แต่ลู่เจียวนับว่าเข้าใจเรื่องราวกระจ่างแล้ว

เดิมทีเซี่ยอวิ๋นจิ่นเป็นท่านชายจวนอ๋องฉินในเมืองหลวง แต่เพราะความฝันของอดีตฮ่องเต้ ทำให้จวนอ๋องฉินทอดทิ้งเขา และที่ตอนนี้เขาถูกปองร้าย ก็เพราะเขามีความสามารถ องครักษ์ที่จับตาดูเขาอยู่กลัวเขาจะเข้าเมืองหลวง จึงได้ออกมาลงมือกับเขา

ลู่เจียวคิดถึงเรื่องนี้ ก็มองไปยังมือปราบจ้าวทันที “ท่านรู้ไหมว่าองครักษ์ลับผู้นั้นอยู่ที่ไหน เป็นผู้ใด”

มือปราบจ้าวส่ายหน้า “คนผู้นั้นฝีมือร้ายกาจมาก ในปีนั้นข้าตามเขามาถึงอำเภอชิงเหอ เขากลับรู้ตัว ต่อมาเขาหลบข้านำคุณชายไปหมู่บ้านตระกูลเซี่ย ข้ารู้ว่าคุณชายอยู่อำเภอชิงเหอแต่กลับไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ใด”

ต่อมาพอได้เห็นคุณชาย เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นบุตรชายคุณหนู เพราะคุณชายหน้าตาและกิริยาท่าทางเหมือนกับคุณหนูมาก

ลู่เจียวมองมือปราบจ้าวกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้ท่านไล่ตามเขาไปไม่ใช่หรือ พบอะไรหรือไม่”

ตอนนี้ลู่เจียวนับว่าพอจะเข้าใจเป้าหมายแท้จริงขององครักษ์ลับแล้ว เขาคิดวางยาเซี่ยอวิ๋นจิ่นให้สุขภาพเขาอ่อนแอ ไม่มีทางไปสอบเซียงซื่อ เดิมเขาคิดอาศัยมือผู้อื่นจัดการเรื่องนี้ สุดท้ายพบว่าเรื่องนี้ควรเป็นเขาลงมือด้วยตนเองจะดีกว่า ดังนั้นเขาจึงออกหน้าลงมือด้วยตนเอง

เพียงแต่ลู่เจียวคิดไม่ถึงว่าคนมากมายเช่นนี้ กลับจับตัวองครักษ์ลับผู้นี้ไม่ได้ ดูท่าคนกลุ่มนี้ฝืมือร้ายกาจมาก

แต่ตอนนี้ที่สำคัญที่สุดก็คือพิษในตัวเซี่ยอวิ๋นจิ่น

ลู่เจียวหันหลังเดินไปข้างเตียงเซี่ยอวิ๋นจิ่น ยื่นมือไปกุมมือเขาไว้

ในห้องเซียวซาน มือปราบจ้าวและยายเฒ่าชิวต่างพากันเข้ามาล้อมถามลู่เจียวว่า “เหนียงจื่อถอนพิษคุณชายได้หรือไม่”

เจ้าหนูน้อยทั้งสี่ก็จ้องมองลู่เจียวด้วยสีหน้าเคร่งเครียดทันที กับเรื่องที่ท่านปู่จ้าวและยายเฒ่าชิวเล่าก่อนหน้านี้ พวกเขารับรู้แต่ก็ไม่ค่อยเข้าใจ ที่พวกเขาเป็นห่วงก็คือบิดาจะเป็นอันใดหรือไม่

“ท่านแม่ ท่านพ่อไม่เป็นอันใดกระมัง”

ลู่เจียวมองท่าทางเคร่งเครียดเป็นห่วงของเจ้าหนูน้อยทั้งสี่ ก็ยื่นมือไปลูบศีรษะพวกเขา กล่าวว่า “ไม่เป็นอันใด แม่จะต้องคิดหนทางหายามาถอนพิษให้ท่านพ่อเจ้า”

ก่อนหน้านี้นางใช้เข็มเงินสกัดจุดชีพจรไว้แล้ว ยังป้อนน้ำพุจิตวิญญาณให้เขา ตอนนี้เขาจะไม่เป็นอะไรชั่วคราว แต่ต้องรีบหาหญ้าหลิงซีให้ได้

ลู่เจียวครุ่นคิดหันไปมองเซียวซาน กล่าวว่า “เขาโดนพิษกุหลาบหิน ต้องใช้หญ้าหลิงซีมาถอนพิษ หญ้าชนิดนี้เติบโตในหุบเขาลึก ดังนั้นข้าตัดสินใจนำคนขึ้นเขาสักครั้ง และยังต้องไปหุบเขาลึกที่คนปกติไม่กล้าไปกัน”

ลู่เจียวกล่าวจบก็หันไปมองเซียวซานกล่าวว่า “เจ้าปล่อยข่าวออกไปว่าข้าหาวิธีถอนพิษให้ท่านพี่ได้แล้ว อีกอย่างปล่อยข่าวไปด้วยว่าข้าตัดสินใจขึ้นเขาไปหายาถอนพิษ”

เช่นนั้นองครักษ์ลับจะต้องปรากฏตัวมาขัดขวางนาง นางก็จะได้ฉวยโอกาสนี้จับตัวเขา ดูว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นเทพเจ้าองค์ใดกันแน่

ลู่เจียวกล่าวจบ เซียวซานและมือปราบจ้าวก็เป็นห่วงขึ้นมา “อันตรายเกินไป หากเจ้าเกิดเรื่องอันใด อวิ๋นจิ่นกับเจ้าหนูน้อยทั้งสี่จะทำเช่นไร”

พอเซียวซานกับมือปราบจ้าวเอ่ย เจ้าหนูน้อยทั้งสี่ก็ตกใจกันจริงๆ แล้ว ได้ยินว่าท่านพ่อเกิดเรื่องแล้ว หากท่านแม่เกิดเรื่องไปอีกคน จะทำเช่นไร

ต้าเป่า เอ้อร์เป่า ซานเป่า ซื่อเป่าต่างพากันยื่นมือออกมารั้งเสื้อลู่เจียวเอาไว้

“ท่านแม่ อย่าไป อย่าไป หากมีคนทำร้ายท่านจะทำอย่างไร”

กล่าวจบเจ้าหนูน้อยทั้งสี่ก็แผดเสียงร้องไห้อย่างหวาดกลัวขึ้นมาอีกครั้ง

ลู่เจียวยื่นมือไปกอดพวกเขาไว้ ปลอบใจว่า “แม่ขอรับรองกับพวกเจ้าว่าจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัย พวกเจ้าดู ครั้งไหนที่แม่พูดแล้วไม่ทำบ้าง แม่ร้ายกาจมากนะ ข้าจะต้องปกป้องตนเอง และจะหายาถอนพิษให้ท่านพ่อเจ้าให้ได้ เชื่อแม่ได้หรือไม่”

เจ้าหนูน้อยทั้งสี่น้ำตานองหน้า จ้องมองลู่เจียว ต้าเป่ามองลู่เจียวแล้วก็มองเซี่ยอวิ๋นจิ่นบนเตียง สุดท้ายก็ฝืนใจพยักหน้าเห็นด้วย “ตกลง ท่านแม่ต้องดูแลตนเองให้ดี”

แววตาเอ้อร์เป่าและซานเป่าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความจริงพวกเขาไม่อยากให้มารดาไป

แต่ต้าเป่าพูดแล้ว พวกเขาก็ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธอย่างไร

ซื่อเป่ากลับไม่สนใจ เขายื่นมือไปกอดลู่เจียวกล่าวว่า “ท่านแม่อย่าไป หากท่านเกิดเรื่อง ท่านพ่อจะเสียใจมาก พวกเราเองก็จะเสียใจมาก”

ก่อนหน้านี้เขาฟังเข้าใจแล้วว่า ท่านพ่อไม่ถอนพิษก็แค่สุขภาพไม่ดี แต่หากท่านแม่ไปแล้วไม่รอดกลับมา จะทำอย่างไร

ซื่อเป่ายิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจ ร้องไห้ดังกล่าวว่า “ท่านแม่วางใจ รอให้ซื่อเป่าโต ซื่อเป่าจะไปหายาถอนพิษให้ท่านพ่อ ท่านแม่อย่าไป”

[1] คำเรียกขานบุตรชายคนโตที่จะได้รับบรรดาศักดิ์สืบทอดจากบิดา