ทะลุมิติมาเป็นภรรยาของตัวร้าย - ตอนที่ 498 คดีฆ่าคนตาย

ตอนที่ 498 คดีฆ่าคนตาย

หร่วนจู๋ออกไปรวดเร็ว ลู่เจียวหลับไม่ลง เงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวข้างบ้าน

แต่ฝั่งตะวันตกของบ้านตระกูลเซี่ยมีลานฝึกยุทธ์เล็กที่ใกล้กับบ้านตระกูลซูที่สุด แม้ว่านางรู้ว่าข้างบ้านกำลังมีเรื่อง แต่ก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใด

ลู่เจียวสะลึมสะลือเกือบจะหลับไป นอกประตูเฝิงจือก็เดินเข้ามารายงานเบาๆ ว่า “เหนียงจื่อ น้าสวีขอพบ”

ลู่เจียวตื่นตกใจทันที เงยหน้ามองไปยังเฝิงจือกล่าวว่า “ให้นางเข้ามา”

นางพลิกตัวขึ้นนั่ง

นอกประตู พอสวีโต้วรีบเข้ามาถึงก็คุกเข่าลงทันที

“เจียวเจียว น้าสวีรู้ว่าไม่ควรเอ่ยปากเรื่องนี้ แต่น้าสวีก็ไม่อาจทนดูบุตรชายต้องมาตาย ดังนั้นขอเจ้าช่วยน้าสวีด้วยได้หรือไม่”

ลู่เจียวไม่รู้ว่านางพูดถึงอันใด ย่อมไม่รับปาก นางมองสวีโต้วถามว่า “บอกกับข้าก่อนว่าเกิดเรื่องอันใด”

อย่าเป็นเรื่องที่บุตรชายนางฆ่าเฉินเจาตี้ แล้วให้นางไปขอร้องนายอำเภอหูให้ปล่อยบุตรชายนาง

แม้ว่าเฉินเจาตี้น่ารังเกียจ แต่ฆ่าคนผิดกฎหมาย นางช่วยมือสังหารไม่ลง

สวีโต้วหลุดส่งเสียงสะอื้นไห้ออกมา กล่าวว่า “บุตรชายข้าไม่ได้ฆ่า บุตรชายบอกกับข้าว่าเฉินเจาตี้กับท่านพ่อเขามีอะไรกัน หลิวเซียงเอาเรื่อง คืนนี้เฉินเจาตี้ก็มานอนกับท่านพ่อเขาอีก หลิวเซียงจึงวิ่งไปเอาเรื่อง”

“พวกเขามีเรื่องกันยกใหญ่ บุตรชายข้าตกใจวิ่งไปดู ปรากฏเห็นเฉินเจาตี้ล้มอยู่บนพื้นตายไปแล้ว บุตรชายข้าไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น หลิวเซียงพลันชี้เขาแล้วก็ร้องตะโกนว่าเขาคิดจะล่วงเกินอาสะใภ้ตนเอง นางไม่ยอม เขาจึงฆ่าอาสะใภ้ตนเองตาย”

สวีเหนียงจื่อเล่าจนสุดท้ายก็ร่ำไห้อย่างไม่อาจระงับ “บุตรชายข้า ข้ารู้ว่าเขาเป็นเหมือนท่อนไม้ จะไปคิดทำอันใดเฉินเจาตี้ได้ เห็นชัดว่าพวกหลิวเซียงฆ่าคนแล้วก็โยนความผิดให้บุตรชายข้า”

ลู่เจียวได้ฟังก็มีสีหน้าแทบไม่อยากจะเชื่อ “เช่นนั้นซูต้าไห่เล่า เขาก็ปล่อยให้หลิวเซียงชี้ตัวบุตรชายเจ้าฆ่าคนหรือ”

“เจ้าเดรัจฉาน ตั้งแต่จนจบก็ไม่พูดสักคำ เขามันไม่ใช่คน ไม่ใช่คน”

สวีโต้วแทบจะถือมีดไปฆ่าซูต้าไห่ระบายแค้น

ลู่เจียวเดาว่า “เกรงว่าเรื่องนี้เกี่ยวพันถึงซูต้าไห่กระมัง หรือว่าเขาพลั้งมือฆ่าคน หรือเขากับหลิวเซียงพลั้งมือฆ่าเฉินเจาตี้ ดังนั้นซูต้าไห่จึงไม่กล้ายุ่งเรื่องนี้ กลัวตนเองโชคร้ายไปด้วย ดังนั้นจึงให้บุตรชายตนเองแบกรับความผิดนี้ คนผู้นี้ไม่ใช่คนจริงๆ”

ลู่เจียวกล่าวจบ มองไปยังสวีโต้วกล่าวว่า “เจ้าอยากให้ข้าทำอันใด”

สวีโต้วโขกศีรษะตึงๆ “ข้าไม่สนิทกับนายอำเภอหู ข้าอยากขอให้เจียวเจียวไปขอให้นายอำเภอหูตรวจสอบเรื่องนี้ให้กระจ่าง หากบุตรชายข้าฆ่าคนจริง ข้าสวีโต้วจะไม่ปกป้องเขาอย่างเด็ดขาด แต่หากไม่ใช่เขา ก็ไม่อาจให้เขามาตายเปล่าเช่นนี้ อย่างไรเขาก็เป็นก้อนเนื้อจากท้องของข้า”

สวีโต้วร้องไห้ฟูมฟายอย่างไม่อาจระงับ

ลู่เจียวเองก็เข้าใจหัวอกคนเป็นแม่ แม้เจ้าหนูน้อยทั้งสี่ไม่ใช่ลูกที่นางให้กำเนิด แต่นางเลี้ยงดูมาจนโตขนาดนี้ ก็ไม่อาจทนเห็นพวกเขาทนทุกข์ได้

“ได้ ข้าจะให้พ่อบ้านเซียวไปบอกนายอำเภอหูด้วยตนเอง”

“ขอบคุณเจียวเจียว ขอบคุณ”

สวีเหนียงจื่อกล่าวจบก็หันหลังวิ่งออกไป

ในห้อง ลู่เจียวมองไปยังเฝิงจือกับหร่วนจู๋ “นี่มันเกิดเรื่องอันใดกัน แต่ขอให้ครั้งนี้บุตรชายน้าสวีได้มีสติตื่นรู้ อย่าได้ทำร้ายจิตใจมารดาตนเองอีก”

ลู่เจียวกล่าวจบสั่งการเฝิงจือ “ให้พ่อบ้านเซียวไปจวนตระกูลหู ขอให้นายอำเภอหูตรวจสอบเรื่องนี้ให้กระจ่าง”

“เจ้าค่ะ เหนียงจื่อ”

ข้างบ้านมีแต่เสียงโวยวายดังไม่หยุด ทำเอาลู่เจียวนอนต่อไม่ได้ หร่วนจู๋วิ่งไปปีนกำแพงข้างบ้านดูได้ครู่หนึ่ง ก็มารายงานเรื่องราวจากนั้น “เหนียงจื่อ ทุกคนในบ้านตระกูลซูพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าซูเหลียงเฉินคิดล่วงเกินอาสะใภ้ตนเองไม่สำเร็จ จึงได้ฆ่านาง”

“เหนียงจื่อ นายอำเภอหูพาเจ้าหน้าที่พิสูจน์ศพมาตรวจคดีแล้ว”

“เจ้าหน้าที่พิสูจน์ศพตรวจไม่พบ ตรวจอีกรอบแล้วหรือ”

“เหนียงจื่อ เหนียงจื่อ นายอำเภอหูให้คนมาเชิญท่านไปตรวจสอบสักหน่อย”

หร่วนจู๋เพิ่งมารายงาน นอกประตูเฝิงจือก็เดินเข้ามา “นายอำเภอหูให้มือปราบมาเชิญเหนียงจื่อไปดูหน่อย ว่าจะค้นพบอันใดหรือไม่”

ลู่เจียวถอนหายใจลุกขึ้น นี่มันเรื่องอันใดกัน ดึกๆ ดื่นๆ ก็มีเรื่องวุ่นวายกันเพียงนี้

“ได้ ข้าสวมเสื้อผ้าก่อน”

ในเมื่อไปขอให้นายอำเภอหูมาช่วยแล้ว คนเขามาขอให้นางไปดูสักหน่อย สาเหตุหลักก็เพื่อช่วยพี่ชายน้องสะใภ้นาง ไม่ว่าอย่างไรซูเหลียงเฉินก็เป็นพี่ชายจิ่นซิ่ว

ลู่เจียวสวมเสื้อผ้าเสร็จก็พาเฝิงจือ หร่วนจู๋และพ่อบ้านเซียวซานไปบ้านตระกูลซูข้างบ้าน

เดิมนางคิดพาแค่เฝิงจือกับหร่วนจู๋ไป แต่พ่อบ้านไม่วางใจ ยืนยันจะตามลู่เจียวไป นางก็ปล่อยตามใจเขา

พอทุกคนบ้านตระกูลซูเห็นลู่เจียว แต่ละคนก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที หญิงผู้นี้อยู่ข้างบ้านพวกเขา พวกเขาไม่เคยเอาชนะนางได้เลยสักครั้ง ประเด็นคือหญิงผู้นี้รู้จักแต่คนมีหน้ามีตา

ดังนั้นยายเฒ่าซู ซูต้าไห่และหลิวเซียงต่างเคร่งเครียดอย่างมาก ยายเฒ่าซูเสียงแข็งว่า “เจ้าเดรัจฉาน ถึงกับทำเรื่องไม่อาจเงยหน้าสบตาผู้คนได้เช่นนี้ นี่เป็นอาสะใภ้เขา แม้แต่อาสะใภ้เขาถึงกับไม่ยอมไว้ชีวิต”

ลู่เจียวมองไปยังยายเฒ่าซู กล่าวเนิบนาบว่า “แม้เขาตาบอดอีก ก็คงไม่ไปต้องตาต้องใจอาสะใภ้ตนเอง อายุขนาดนี้หรอก ข้าจำได้ว่า ปีนี้เหมือนเขาจะแค่สิบเจ็ดกระมัง”

ลู่เจียวเพิ่งกล่าวจบ หลิวเซียงก็ออกอาการเสียงดังขึ้นมาว่า “เป็นเขา พวกเราเห็นกับตา พวกเราได้ยินเสียงก็วิ่งมา เห็นเฉินเจาตี้ล้มจมกองเลือดแล้ว”

ลู่เจียวมองหลิวเซียงกล่าวว่า “เจ้าช่างพูดเรื่องที่ไม่เห็นด้วยตาได้คล่องแคล่วเช่นนี้ เจ้าว่าวาจานี้ของเจ้า นายอำเภอหูเชื่อหรือไม่ ข้าไม่เชื่อ ข้านอนอยู่ดีๆ ถูกเสียงเจ้าปลุกตื่น ยังได้ยินเสียงร้องและวิ่งหนีด้วย”

หลิวเซียงสีหน้าย่ำแย่ทันที นางเอาเรื่องก็เพราะซูต้าไห่ไม่ยอมให้นางขึ้นตำแหน่งภรรยาเอก ยังหลับนอนกับเฉินเจาตี้น้องสะใภ้ตนเอง

“เมื่อก่อนข้าเคยมีเรื่อง แต่คืนนี้เขาเป็นคนคิดทำมิดีมิร้ายกับอาสะใภ้ตนเองจริงๆ พอไม่สำเร็จจึงได้ฆ่าทิ้ง ไม่เชื่อเจ้าถามซูต้าไห่ ซูเหลียงเฉินเป็นบุตรชายเขา หากเขาไม่ทำเรื่องเช่นนี้ ในฐานะบิดา ย่อมไม่ใส่ร้ายบุตรชายตนเองกระมัง”

ลู่เจียวรับคำเสียงยาวก่อนหันไปมองซูต้าไห่

ซูต้าไห่หลบตา ไม่กล้ามองตอบ แต่กลับไม่ได้ปฏิเสธคำพูดหลิวเซียง

ในห้อง ลู่เจียวอดแค่นหัวเราะไม่ได้ นายอำเภอหูเดินเข้ามากล่าวกับลู่เจียวว่า “พวกเขาว่าซูเหลียงเฉินคิดทำมิดีมิร้ายอาสะใภ้ตนเอง นางไม่ยอม เขาไล่ตามออกจากห้องมา พลั้งมือผลักนางล้มทำให้นางตาย”

ลู่เจียวก้าวเข้าไปมองลงไปดูเฉินเจาตี้ที่นอนหงายหน้า ถูกคนผลักล้มท้ายทอยกระแทกพื้นเสียเลือดมากไปจนตายจริง

แต่แม้ว่าสาเหตุการตายตรงกัน แต่ปริมาณเลือดคนตายไม่ตรง เลือดนี้เหมือนผ่านการทำความสะอาดมาก่อน หรือว่าย้ายตำแหน่งมา เช็ดคราบเลือดในที่เกิดเหตุทิ้ง?

ลู่เจียวไม่อยากจะไว้ใจในความสามารถของนายอำเภอหู ความจริงก็เป็นรายละเอียดเล็กน้อย ในฐานะนายอำเภอ แม้แต่เรื่องแค่นี้ถึงกับก็มองไม่ออก มิน่าจ้าวหลิงเฟิงบอกว่าเขาไร้สามารถ

ลู่เจียวหันไปมองหลิวเซียง ถามว่า “เจ้าว่าซูเหลียงเฉินทำมิดีมิร้ายอาสะใภ้ไม่สำเร็จ ไล่ตามนางออกมา พลั้งมือผลักนางล้มกระแทกพื้นตายหรือ”

หลิวเซียงเป็นคนรอบคอบพอสมควร พอได้ฟังคำพูดลู่เจียวก็คิดละเอียดแล้วก็พยักหน้า

ลู่เจียวถามนางอีก “เจ้าเห็น?”

หลิวเซียงคิดแล้วก็พยักหน้า “ใช่ ซูต้าไห่เองก็เห็น”