ทะลุมิติมาเป็นภรรยาของตัวร้าย - ตอนที่ 634 ต้องการหย่า

ตอนที่ 634 ต้องการหย่า

ตั้งแต่ฮูหยินหูได้เป็นฮูหยินนายอำเภอ ก็ได้รับความเคารพจากคนในอำเภอชิงเหอมาตลอด ยังไม่เคยถูกตบเช่นนี้ ยังตบต่อหน้าผู้คนตั้งสองฉาด ฮูหยินหูรู้สึกเพียงแค่เสียหน้าอย่างที่สุด

แต่นางไม่กล้าโต้กลับ อีกฝ่ายเป็นถึงท่านหญิง

นางจะทำเช่นไรได้

ฮูหยินหูรู้สึกเพียงแค่ปวดแก้ม หูอื้อไปหมด ยามนี้นางยังตั้งสติต่อคำพูดท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่ก่อนหน้านี้ไม่ทัน

หูซ่านกลับฟังเข้าใจ เขามองท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่กับซื่อจื่อจวนอู่กั๋วกงด้วยสีหน้าตกใจสุดขีด จากนั้นก็คิดอย่างปวดหัว เรื่องที่เกิดในวันนี้ เขารู้สึกเพียงแค่ว่าแย่แล้ว ตระกูลพวกเขาน่าจะยุ่งยากแล้ว

หลี่อวี้เหยาด้านหลังลู่เจียวย่อมได้ยินคำพูดท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่ นางจ้องมองท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่ พบว่าตนเองหน้าตาเหมือนกับท่านหญิงจริง

หรือว่านางก็คือมารดาแท้ๆ ของนางจริง

หลี่อวี้เหยานิ่งเงียบไปนาน ท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่หันหน้าไปมองนาง

พอมองหลี่อวี้เหยาที่เหมือนกับตนเองมาก น้ำตานางก็พรั่งพรูออกมา นางก้าวเข้าไปตรงหน้าหลี่อวี้เหยา ยื่นมือไปดึงมือหลี่อวี้เหยามากุม “หลิงตัง ท่านแม่มารับเจ้าแล้ว หลายปีมานี้ลำบากเจ้าแล้ว”

หลี่อวี้เหยารีบส่ายหน้า “ท่านหญิง ข้าอาจไม่ใช่บุตรีท่าน”

ท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่กลับส่ายหน้ามั่นใจว่า “เจ้าก็คือหลิงตัง บุตรีข้า ข้าเห็นเจ้าก็รู้สึกได้ถึงสายสัมพันธ์”

ท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่กล่าวจบ ยื่นมือไปลูบศีรษะหลี่อวี้เหยา ลูบรอยแผลเป็นเล็ก ๆ ที่คิ้วนาง “รอยแผลนี้ เจ้าชนประตูตอนยังเด็ก อีกอย่างหลังใบหูซ้ายด้านในผมเจ้ายังมีไฝดำเม็ดหนึ่ง”

หลี่อวี้เหยาขมวดคิ้วสงสัย “หลังใบหูซ้ายข้า ด้านในผมไม่มีไฝดำ”

นางไม่เคยได้สังเกตเรื่องเหล่านี้

ลู่เจียวเข้าไปช่วยตรวจสอบให้นาง ปรากฏตรวจพบไฝดำหลังใบหูซ้ายด้านในเส้นผมจริงดังคาด แต่เพราะอยู่ด้านในผม ดังนั้นปกติไม่มีคนสังเกตเห็น

ลู่เจียวกล่าวอย่างดีใจว่า “พี่อวี้เหยาข้า ด้านในผมพี่มีไฝดำจริงด้วย กล่าวเช่นนี้ พี่ก็เป็นหลิงตัง บุตรีท่านหญิงจริง”

ลู่เจียวกล่าวจบ ท่านหญิงยื่นมือไปกอดหลี่อวี้เหยาร่ำไห้ขึ้นมา

หลี่อวี้เหยาเห็นท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่ปวดใจเช่นนี้ ก็ไม่รู้ว่าเหตุใดน้ำตาจึงไหลตาม

สองแม่ลูกสองคนกอดกันร้องไห้ระงม

สองแม่ลูกตระกูลหูไม่ไกลนักมองกันจนตาค้าง

ยามนี้ในสมองฮูหยินหูมีแต่ความคิดว่า จบสิ้นกันแล้ว ตระกูลหูโชคร้ายแน่แล้ว

เดิมพวกนางมีไข่ทองคำ ปรากฏถูกนางทำแตกแล้ว

ฮูหยินหูรู้สึกเพียงแค่ทั่วร่างเย็นเยียบ ร่างกายสั่นเทาอย่างไม่อาจระงับ

สีหน้าหูซ่านเองก็ย่ำแย่ยากบรรยาย ซีดขาวไปหมด

เนี่ยเยี่ยหลิงซื่อจื่อจวนอู่กั๋วกงสีหน้าดุดัน มองหูซ่านสองแม่ลูกแล้วก็ก้าวไปตรงหน้าท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่ ปลอบใจว่า “ท่านแม่หาน้องเจอแล้วเป็นเรื่องดี ท่านแม่อย่าได้ทำให้น้องตกใจ ดูเหมือนน้องจะสุขภาพไม่ดี ท่านแม่อย่าทำให้น้องเสียใจมากเกินไป”

พอเนี่ยเยี่ยหลิงเอ่ย ท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่ก็รีบระงับเสียงร้องไห้ นางควักผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน้ำตาให้หลี่อวี้เหยา กล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “หลิงตัง เจ้าไม่ต้องกลัว แม่กับพี่ชายเจ้าออกหน้าให้เจ้าเอง”

ซื่อจื่อจวนอู่กั๋วกงเนี่ยเยี่ยหลิงรีบรับคำ “ใช่ เจ้าต้องการเช่นไร ก็บอกท่านแม่กับพี่ชายมาได้ พวกเราจะออกหน้าให้เจ้าเอง”

หลี่อวี้เหยาเห็นท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่กับเนี่ยเยี่ยหลิง ก็อดยิ้มไม่ได้ ในใจพลันเข้มแข็งขึ้นมา นี่สินะที่เรียกว่ามีคนหนุนหลังสร้างความมั่นใจเพิ่มมากขึ้น

นางยิ้มเรียกท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่กับซื่อจื่อ “ท่านแม่ ท่านพี่”

ท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่ได้ยินนางเอ่ยเรียกอ่อนโยน น้ำตาก็ไหลออกมาอีก บุตรสาวนางจิตใจดีเช่นนี้ เห็นชัดว่านางได้รับความทุกข์ทรมาน แต่ไม่ได้ตำหนิพวกนางแม้สักนิด ถึงกับยังยอมรับพวกนางเช่นนี้

ในใจท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่ทั้งสงสารทั้งอบอุ่นใจ นางยื่นมือไปดึงมือหลี่อวี้เหยาเดินไปยังเรือนบุปผาด้านหลัง

“เจ้าบอกแม่ เจ้าคิดเช่นไร แม่จะออกหน้าให้เจ้าเอง”

เนี่ยเยี่ยหลิงด้านหลังก็มองหลี่อวี้เหยาด้วยแววตาอ่อนโยน ไม่เสียทีที่เป็นน้องสาวเขา จิตใจดีงามเช่นนี้

เนี่ยเยี่ยหลิงก้าวตามเข้าไป ลู่เจียวเองก็ตามไป

สองแม่ลูกตระกูลหูกำลังตกใจหวาดกลัวภาพตรงหน้า ยามนี้เท้าทั้งสองราวกับถูกตะปูตอกตรึงเอาไว้ จนขยับไม่ได้

ตอนนี้สองแม่ลูกต่างไม่รู้ควรทำเช่นไร

ดีที่นายอำเภอหูเร่งเดินทางกลับมา พอเข้ามาเห็นฮูหยินตนแก้มบวม ใบหน้านี้เห็นชัดว่าโดนตบมา ผู้ใดกล้าตบหน้าฮูหยินเขากัน

นายอำเภอหูเดินเข้ามาอย่างแปลกใจ ถามว่า “ผู้ใดตบหน้าเจ้า”

หรือว่าเป็นสะใภ้ สะใภ้กล้าเกินไปแล้วกระมัง

นายอำเภอหูรู้ว่าฮูหยินตนขัดแย้งกับสะใภ้ แต่คิดไม่ถึงว่าจะขัดแย้งรุนแรงเพียงนี้

ฮูหยินหูเห็นนายอำเภอหูมา ก็คล้ายเห็นดวงดาวช่วยชีวิต คว้าเขาไว้แน่น กล่าวว่า “ท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่ ท่านหญิงตบข้า นาง นางเป็นท่านแม่อวี้เหยา ยังมีซื่อจื่อจวนอู่กั๋วกง พวกเราทำเช่นไรดี”

เพราะตื่นกลัว ฮูหยินหูจึงพูดจาสลับไปมา นายอำเภอหูได้ฟังก็ยังไม่เข้าใจ

หูซ่านสงบใจลงได้แล้วก็เอ่ยเสริมว่า “เหยาเอ๋อร์เป็นบุตรีจวนอู่กั๋วกง ท่านแม่นางคือท่านหญิงเหวินอันเซี่ยนจู่ ท่านหญิงมาตามหาบุตรีจนเจอ”

นายอำเภอหูได้ฟังหูซ่านก็ตกใจ เป็นนานกว่าจะได้สติคืนมา สีหน้ากลับมีแต่ความยินดี สะใภ้ตนเองเป็นบุตรีจวนอู่กั๋วกง ยังเป็นบุตรีท่านหญิง เป็นเรื่องดียิ่งกับตระกูลพวกเขา

มีสายสัมพันธ์แต่งงานที่ดีเช่นนี้ ตำแหน่งขุนนางก็ย่อมก้าวขึ้นไปรวดเร็ว

นายอำเภอหูสีหน้าดีใจ หันไปคิดจะก้าวเข้าไปทักทายต้อนรับแขกในเรือนบุปผา

ไม่คิดว่า หูซ่านยื่นมือไปดึงบิดาตนไว้ กระซิบว่า“ท่านพ่อ ก่อนหน้านี้ท่านแม่จะยัดเยียดนางอุ่นเตียงให้ข้า ปรากฏว่าเหยาเอ๋อร์เอาเรื่องขึ้นมา พอดีท่านหญิงกับซื่อจื่อมาได้ยินเข้า ดังนั้นตอนนี้ท่านหญิงกับซื่อจื่อโมโหมาก”

นายอำเภอหูพอได้ฟังก็นิ่งอึ้งไป จากนั้นก็ขมวดคิ้วแน่นมองไปยังฮูหยินหู ตอนนี้เขานับว่ารู้แล้วว่าผู้ใดตบฮูหยิน เจ้าทำกับบุตรีท่านหญิงเช่นนี้ นางจะไม่ตบเจ้าได้หรือ

นายอำเภอหูโมโหมองฮูหยินหูกล่าวว่า “ข้าบอกเจ้านานแล้วว่าอย่าได้ยุ่งกับเรื่องส่วนตัวของบุตรชาย เหตุใดเจ้าไม่จดจำ ยังต้องเข้าไปยุ่งให้ได้”

นายอำเภอหูกล่าวกับฮูหยินหูจบ ก็หันไปมองบุตรชาย กล่าวว่า “ท่านแม่เจ้าเป็นสตรีเลอะเลือน เจ้าเองก็เลอะเลือนไปด้วย ไม่รู้จักรั้งนางไว้หรือ”

นายอำเภอหูสีหน้าเอาจริง หูซ่านเบื้อใบ้ทันที

อย่างไรนายอำเภอหูก็เป็นถึงนายอำเภอชิงเหอ เทียบกับหูซ่านแล้วก็หนักแน่นกว่ามาก ดังนั้นเขาหันหน้าไปสั่งหูซ่าน “ยังไม่ตามข้าเข้าไปขอขมาเหยาเอ๋อร์กับท่านหญิง”

หูซ่านได้แต่ตามหลังนายอำเภอหูเข้าไปในเรือนบุปผา ฮูหยินหูยังคงยืนนิ่งไม่ขยับ นายอำเภอหูโมโหตวาดว่า “ยังไม่ตามมาอีก”

ฮูหยินหูได้แต่ตามไป

ทั้งครอบครัวเพิ่งจะเดินถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงหลี่อวี้เหยาดังมาจากในเรือนบุปผา “ข้าจะหย่ากับหูซ่าน พาเสวี่ยเอ๋อร์และผิงอันไปด้วย”

ครอบครัวตระกูลหูสีหน้าแปรเปลี่ยน นายอำเภอหูก้าวเข้าไปกล่าวกับหลี่อวี้เหยาว่า “เหยาเอ๋อร์ ไม่ได้นะๆ”