ทะลุมิติเป็นเศรษฐีนีรวยทรัพย์ พร้อมมิติลับในยุค 70 - ตอนที่ 103 ลากเธอไปตายตกตามกัน!
สายตาทุกคนต่างจับจ้องไปที่เจียงตั่ว เขาชี้นิ้วไปยังบาดแผลของผู้เสียชีวิต “รุ่นกระสุนที่ทำให้เกิดบาดแผลนี้ ไม่ตรงกับกระสุนที่ทางอำเภอแจกให้ผมเลย แต่ดูคล้าย… กระสุนของปืนในมือของหัวหน้าหมู่บ้าน”
ในหมู่บ้านนี้ มีเพียงหัวหน้าหน่วยทหารอาสาและเจ้าหน้าที่ป่าไม้เท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้พกปืน
และบังเอิญเหลือเกินที่หมิงต้าโหย่ว หัวหน้าหมู่บ้านเสี่ยวจิ่ง ทำหน้าที่ควบตำแหน่งเจ้าหน้าที่ป่าไม้อยู่ด้วย ดังนั้น…
หมิงต้าโหย่วรู้สึกร้อนตัว ยังไม่ทันได้คิดคำแก้ตัวใดๆ ก็ได้ยินหมิงจูหัวเราะเบาๆ “เรื่องนี้ไม่เห็นยากเลยค่ะ แค่ผ่าเอาวัตถุอันตรายในร่างผู้ตายออกมา แล้วนำมาเทียบกับของในมือพวกคุณทั้งสองคน…”
“ไม่ได้!” หมิงต้าโหย่วรีบแย้งทันควัน
ทุกคนหันมามองหมิงต้าโหย่วด้วยสายตาสงสัย หมิงต้าโหย่วกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ “ผู้ตายเป็นคนมีตำแหน่ง พวกคุณจะแตะต้องศพของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตจากคนในครอบครัวเขาได้ยังไง?”
หมิงจูพูดอย่างใจเย็น “เราก็แค่ต้องการช่วยผู้ตายตามหาฆาตกรตัวจริงเท่านั้นเอง ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็รอให้คนในครอบครัวของผู้ตายมาถึงก่อน ได้รับอนุญาตแล้วค่อยนำออกมาก็ได้ค่ะ”
“หมิงจู พวกเธออย่าพยายามถ่วงเวลา พี่น้องชาวบ้านทุกคน ถ้าพวกมันมีพรรคพวกอยู่อีก แล้วอยากจะทำลายหมู่บ้านเราเพื่อวัตถุโบราณเพียงชิ้นเดียว พวกเราจะไม่เสียหายมากไปกว่านี้หรือ? พวกคุณมัวยืนนิ่งกันอยู่ทำไม? เราต้องรีบกำจัดไอ้พวกกบฏของชาตินี้ออกไปให้เร็วที่สุด!”
ขณะนี้ ชาวบ้านโดยรอบเหมือนจะไม่ได้หุนหันพลันแล่นเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว
พวกเขาย่อมมีความสามารถในการตัดสินใจพื้นฐาน เพราะไม่แน่ใจว่าฆาตกรคือใครกันแน่ ทุกคนจึงยังไม่มีใครเคลื่อนไหว
หมิงจูกลอกตาไปมา ยกมือปิดจมูก แล้วลากเสียงยาว “แปลกจัง…”
คนรอบข้างหันมามองเธอ เจียงตั่วก็ถามออกไปในทันที “เป็นอะไรไป?”
หมิงจูสูดจมูกฟุดฟิด “ผู้กองเจียง คุณไม่ได้กลิ่นอะไรแปลกๆ บ้างหรือคะ?”
ทุกคนทำตามคำบอกของเธอ สูดหายใจเข้าลึกๆ รวมทั้งเจียงตั่วด้วย
แต่ทุกคนกลับต้องงุนงง
หมิงจูพูดเสริมอีกว่า “จมูกฉันจะไวกว่าคนอื่นอยู่แล้ว ดังนั้นจึงได้กลิ่นแปลกๆ ในลานบ้านนี้นอกจากกลิ่นปัสสาวะและอุจจาระของศพแล้ว ยังมีกลิ่นเน่าเหม็นจางๆ อยู่ด้วย แต่หัวหน้าเมิ่งเพิ่งตายเมื่อวานซืนเมื่อคืนฝนตก อุณหภูมิต่ำ ไม่น่าจะส่งกลิ่นออกมาเร็วขนาดนี้”
เจียงตั่วที่อยู่ด้านข้างถามตามคำพูดของภรรยา “เธอหมายความว่า… ในลานบ้านนี้… ยังมีศพอื่นอีกหรือ?”
หมิงต้าโหย่วได้ยินดังนั้น พาลยิ่งโกรธ “เหลวไหลสิ้นดี!”
เมื่อคืนเขากับเมิ่งเซียงเต๋อออกตามหาเจียงตั่วบนเขาอยู่นาน แต่ก็ไม่พบ เมื่อทั้งสองลงจากเขาต่างก็รู้สึกหวาดกลัว จึงเกิดการทะเลาะวิวาทกันอย่างรุนแรง
เขาตำหนิเมิ่งเซียงเต๋อที่บอกว่าปฏิบัติการเมื่อคืนจะไม่มีทางพลาด แต่กลับปล่อยให้เป้าหมายหนีไปได้
เมิ่งเซียงเต๋อตำหนิเขาที่ให้ความร่วมมือไม่ดี ทั้งที่คุ้นเคยกับภูมิประเทศ แต่กลับหาคนไม่พบ
ทั้งสองกำลังโกรธจัด ในระหว่างที่ผลักกันไปมา เขาก็พลั้งมือปืนลั่นใส่เมิ่งเซียงเต๋อ
ตอนนั้น เมื่อเห็นเมิ่งเซียงเต๋อล้มลงจมกองเลือด เขาก็กลัวมาก แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าหากนำคนกลับมาก็คงยากจะอธิบาย จึงแข็งใจใช้มือปิดจมูกของเมิ่งเซียงเต๋อจนขาดอากาศหายใจตาย เพื่อปิดปากและใส่ร้าย
เพียงแค่เมิ่งเซียงเต๋อและเจียงตั่วตายไปทั้งคู่ และเขายังซ่อนวัตถุโบราณไว้อย่างแน่นหนา ความลับเมื่อหลายปีก่อนก็จะไม่มีใครล่วงรู้ตลอดไป
แต่เขาฆ่าแค่คนเดียวเท่านั้นนี่ แล้วศพอื่นที่ว่ามาจากไหนกัน?!
เจียงชุ่ยหลันข้างๆ อยู่กับหมิงจูมานาน พอจะรู้นิสัยใจคอของเธอแล้วว่า เธอไม่มีทางพูดจาเลื่อนลอย จึงรีบพูดเสริมว่า “ฉันก็ได้กลิ่นนิดหน่อยอยู่เหมือนกัน พวกคุณไม่ได้กลิ่นกันเลยหรือ?”
หมิงจูเงยหน้ามองเธอ แล้วขยิบตาไปทางขวา…
เจียงชุ่ยหลันเข้าใจแล้ว จึงชี้ไปทางคอกหมู “เหมือน… กลิ่นจะมาจากทางนั้น”
หมิงจูคลายสีหน้า ป้าสะใภ้เก่งกาจนัก การประสานงานครั้งนี้เยี่ยมยอด
หมิงจูก็คล้อยตาม “ฉันก็คิดว่ามาจากทางนั้นเหมือนกันค่ะ”
หลายคนที่อยู่ใกล้คอกหมูก็ยกมือปิดจมูกตาม ถอยหลังไปสองสามก้าว ราวกับว่าหากคนอื่นได้กลิ่น แต่ตนเองไม่ได้กลิ่น จะดูไม่เหมาะสม
หลายคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “มีกลิ่นจริงๆ ด้วย”
เจียงตั่วได้ยินดังนั้น เขาก็รีบเดินไปทางนั้นทันที
หมิงต้าโหย่วเบิกตากว้าง เดินเข้าไปจะขัดขวาง แต่เขาจะสู้เจียงตั่วได้อย่างไร เจียงตั่วเพียงแค่จับตัวไว้ แล้วผลักไปให้หัวหน้าหน่วยรักษาความสงบ “คุมตัวไว้!”
หัวหน้าหน่วยรักษาความสงบที่ตอนนี้กล้ามากขึ้นแล้ว จับมือหมิงต้าโหย่วไขว้หลังไว้
เจียงตั่วเดินเข้าไปในคอกหมู และเริ่มรื้อกองฟางข้างล่างออก หมิงต้าเฉิงเห็นดังนั้นก็เดินตามไปช่วย
หมิงต้าโหย่วตะโกนด้วยความร้อนรน “พวกแกออกไปให้หมด! ใครอนุญาตให้พวกแกมาค้นบ้านฉัน! พวกแกทุกคนด้วย!”
เขาจ้องไปที่ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งอย่างโกรธแค้น ตวาดว่า “พวกงี่เง่า พวกแกมัวยืนบื้ออะไรอยู่? ฉันเป็นผู้ตรวจการพิเศษที่เบื้องบนส่งมานะ ถ้าพวกแกไม่ร่วมมือกับฉันแล้วฆ่าเจียงตั่วซะ พวกแกจะเดือดร้อนกันหมด รีบจับตัวมันเร็วเข้า!”
“หัวหน้าหมู่บ้าน ถ้าคุณไม่ได้ทำความผิดอะไรไว้ ก็สมควรให้เราตรวจสอบไม่ใช่หรือคะ”
หมิงจูพูดจบก็หันไปสบตากับเจียงชุ่ยหลัน
หลังจากที่เธอพยักหน้า ก็มองตรงไปยังรางเลี้ยงหมู เจียงชุ่ยหลันจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ รางหมูแล้วสูดดม “ตรงนี้กลิ่นแรงที่สุด…”
เจียงตั่วเดินเข้าไป และในตอนนี้เขาก็ได้กลิ่นเน่าเหม็นจางๆ เช่นกัน
เขาดันรางหมูออก และพบว่ามีแผ่นไม้อยู่ใต้รางหิน
เขาย่อตัวลง ดึงแผ่นไม้ออก และพบว่าข้างในมีชามเนื้อดิบที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่า กลิ่นเริ่มกระจายออกมาอย่างรวดเร็ว คราวนี้ทุกคนถึงกับต้องปิดปากและจมูกตามสัญชาตญาณ
ร่างของหมิงต้าโหย่วเริ่มสั่นเทา ภาวนาขอให้เจียงตั่วรีบออกจากตรงนั้น อย่ามองลงไปอีก
แต่เจียงตั่วได้เอื้อมมือลงไป ยกแผ่นไม้ชั้นที่สองออก
เมื่อเห็นของที่ซ่อนอยู่ใต้แผ่นไม้ ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย เขาเจอแล้ว!
หมิงจูแสร้งทำทีเป็นถามกลับ “หัวหน้าหมู่บ้าน คุณมีรสนิยมแปลกๆ อะไรหรือเปล่าคะ? ไม่มีอะไรทำหรือไง ถึงต้องเอาจานหน้าตาอุบาทว์กับเนื้อเน่ามาฝังรวมกันไว้? ทำเอาฉันนึกว่าคุณฆ่าคนไปเยอะมากแล้วเสียอีก!”
ยังไม่ทันที่หมิงต้าโหย่วจะได้โต้ตอบอะไร เจียงตั่วก็พูดต่อว่า “นี่ไม่ใช่จานธรรมดา นี่คือจานจารึกอักษรโบราณ มรดกของชาติที่ถูกขโมยไป!”
ครั้งหนึ่งเพราะวัตถุโบราณชิ้นนี้ มีคนสองคนต้องเสียชีวิตไป ไม่สิ ตอนนี้กลายเป็นสามคนแล้ว
หมิงจูเล่นละครตบตาได้อย่างยอดเยี่ยม “หัวหน้าหมู่บ้านพูดเองไม่ใช่หรือคะว่าคุณคือคนที่เบื้องบนส่งมาช่วยประเทศชาติค้นหาวัตถุโบราณ? แต่ตอนนี้วัตถุโบราณที่ถูกขโมยกลับถูกหัวหน้าหมู่บ้านซ่อนไว้ แล้วอย่างนี้… หัวหน้าหมู่บ้าน เมื่อกี้คุณก็กำลังจับโจรในขณะที่เป็นโจรเองน่ะสิ! คุณนั่นแหละคือคนที่ขโมยวัตถุโบราณและฆ่าหัวหน้าเมิ่ง!”
หมิงต้าโหย่วรู้ดีว่าตนจบสิ้นแล้ว ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว ตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านที่เขาอยากรักษาไว้และอนาคตของเขา สุดท้ายก็ไม่เหลืออะไรแล้ว ตอนนี้แม้แต่ชีวิตของเขาก็…
เขาแค้นใจเหลือเกิน!
ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้คู่ผัวเมียชั่วอย่างเจียงตั่วกับหมิงจู!
แม้เขาจะต้องตาย เขาก็ต้องลากใครสักคนไปตายตกตามกัน!
คิดได้ดังนั้น เขาก็ปลุกแรงฮึด ผลักหัวหน้าหน่วยรักษาความสงบที่จับตัวเขาอยู่อย่างแรง!
อีกฝ่ายไม่ทันระวังตัว เจ็บจนเซถอยหลังไปสองก้าว แล้วเผลอปล่อยมือที่จับหมิงต้าโหย่วไว้โดยไม่รู้ตัว…
หมิงต้าโหย่วหลุดพ้นจากพันธนาการ วิ่งเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว
เจียงตั่ววางจานจารึกอักษรโบราณลง ลุกขึ้นเตรียมจะบุกเข้าไปในบ้านเพื่อจับตัวเขา
แต่ในขณะนั้นเอง หมิงต้าโหย่วก็โผล่หัวออกมาจากหน้าต่าง พร้อมกับถือปืนยาวอยู่ ปลายกระบอกปืนเล็งตรงไปที่หมิงจู…
YOU MAY ALSO LIKE
