ทะลุมิติเป็นเศรษฐีนีรวยทรัพย์ พร้อมมิติลับในยุค 70 - ตอนที่ 99 เธอเรียกชื่อผู้ชายคนอื่น
แต่มันก็ไร้ประโยชน์ ไม่ว่าเจียงตั่วจะเขย่าตัวเธออย่างไร หมิงจูก็ยังหลับไม่ได้สติ
ในขณะนั้น เจียงตั่วรู้สึกกระวนกระวายใจ นี่เป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน ราวกับหัวใจถูกบีบรัด เขาไม่สบายใจและแม้กระทั่งเริ่มรู้สึก… หวาดกลัว กลัวเหลือเกินว่าหมิงจูจะเป็นอะไรไป
เขาต้องช่วยให้เธออบอุ่นขึ้นโดยเร็วที่สุด ในเมื่อก่อไฟไม่ได้ เช่นนั้นก็ทำได้แค่…
เจียงตั่วไม่สนใจเรื่องการวางตัวระหว่างชายหญิงอีกต่อไป เขารีบถอดเสื้อกล้ามที่เปียกโชก บิดให้หมาด เช็ดเนื้อเช็ดตัวจนแห้ง แล้วจึงถอดเสื้อผ้าของหมิงจูออก
เขาอุ้มหมิงจูขึ้นมา กอดเธอไว้แนบหน้าอก เนื้อแนบเนื้อ แล้วโอบกอดเธอไว้แน่น
เมื่อรู้สึกถึงความอบอุ่นตรงหน้า หมิงจูก็ขยับตัวเข้าหาเขาโดยไม่รู้ตัว
อุ่นจัง…
ความมืดมิดเบื้องหน้าเธอค่อยๆ จางหายไปกลายเป็นเลือนราง เมื่อการมองเห็นของเธอกลับมาชัดเจน เธอก็พบว่าตัวเองอยู่ที่โถงทางเดินหน้าห้องฉุกเฉินในโรงพยาบาลที่เธอทำงานในยุคปัจจุบัน
พี่ใหญ่ของเธอกำลังย่อตัวอยู่ตรงหน้า ร้องไห้อย่างขมขื่น หมิงจูไม่เคยเห็นพี่ชายคนโตในสภาพนี้มาก่อน เธอรีบนั่งยองๆ ลงทันที อยากจะปลอบโยนเขา แต่ก็เอื้อมมือคว้าได้เพียงอากาศ
นี่เป็นความฝันงั้นหรือ?
เธอทำได้เพียงพูดอย่างร้อนรนว่า “หวังเจวี๋ย พี่เป็นอะไรไป? อย่าร้องไห้เลยนะ ฉันปวดใจไปด้วย”
พี่ชายคนโตของเธอชื่อหมิงเจวี๋ย เพราะตอนเด็กทะเลาะกับพ่อ แล้วก็ยืนกรานว่าอยากใช้นามสกุลหวังของแม่ จึงได้อีกชื่อว่าหวังเจวี๋ยมา
ปกติเวลาที่เธอเล่นซุกซนหรือต้องการให้เขามีความสุข เธอก็จะเรียกเขาแบบนี้
แต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เขาไม่ได้ยิน
ในขณะนั้น เสียงร้องไห้ของแม่ก็ดังมาจากข้างหน้า หมิงจูใจเต้นแรง เธอรีบเดินเข้าไปหา และเห็นพ่อสีหน้าหม่นหมองอยู่ที่ทางเข้าหน้าห้องปฏิบัติการ แม่ร้องไห้ซบไหล่พ่อ แม้แต่พี่ชายคนรองที่ปกติสุขุมและใจเย็นที่สุด ยังมีสีหน้าเจ็บปวด ปลอบโยนเสียงแผ่วเบาว่า “แม่ครับ อย่าร้องไห้เลย น้องเล็กจะต้องไม่เป็นอะไร”
หมิงจูเงยหน้ามองประตูห้องปฏิบัติการในทันที ดังนั้น…คนที่กำลังได้รับการกู้ชีพอยู่ข้างใน คือเธอเองหรือ?
เมื่อเห็นคนในครอบครัวต้องเจ็บปวดเช่นนี้ เธอรู้สึกไร้หนทาง และนั่งยองๆ ลงกับพื้น ร้องไห้ด้วยความขมขื่น
“พ่อคะ แม่คะ หนูคิดถึงจังเลย หนูอยากกลับบ้าน แต่หนูจะไปยังไงดี หนูหาทางกลับไปไม่ได้แล้ว…”
ในถ้ำมืดสนิท เจียงตั่วสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อครู่เขาได้ยินคำที่หมิงจูพึมพำว่า ‘หวังเจวี๋ย อย่าร้องไห้เลย ฉันเจ็บปวดไปด้วย’ เขาได้ยินทั้งหมดชัดเจน ชื่อของผู้ชายคนหนึ่ง ความโกรธที่ไม่รู้สาเหตุพลันผุดขึ้นมาในใจ
เท่าที่เขาจำได้ หมู่บ้านเสี่ยวจิ่งไม่มีคนที่ชื่อหวังเจวี๋ยอยู่เลย
ไม่นานเธอก็ได้ยินเธอร้องไห้อย่างน่าสงสาร พึมพำถึงพ่อแม่ อยากกลับบ้าน แต่หาทางกลับไปไม่ได้…
เจียงตั่วขมวดคิ้วแน่น บ้านของเธอก็อยู่ที่หมู่บ้านเสี่ยวจิ่งไม่ใช่หรือ?
เธอไม่มีพ่อมาตั้งแต่เด็ก และไม่ชอบแม่ของเธอ…
คนที่เธอรักที่สุดควรจะเป็นคุณย่าของเธอไม่ใช่หรือ? ทำไมต้องเรียกพ่อแม่ด้วย?
เจียงตั่วกระชับกอดเธอแน่นขึ้นอีกโดยไม่รู้ตัว รู้สึก… ราวกับว่ากลัวจะสูญเสียเธอไปได้ทุกเมื่อ
เขาเรียกชื่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าข้างหู “หมิงจู หมิงจู ตื่นขึ้นมา ตื่นสิ…”
หมิงจูในความฝันกำลังร้องไห้ฟูมฟายไม่หยุด แต่ก็ได้ยินเสียงเรียกอย่างร้อนรนของเจียงตั่วแว่วมา
เธอปรือตา สิ่งที่เห็นยังคงเป็นถ้ำมืดมิด เธอกลับมาแล้ว…
กลับมาอยู่ข้างกายของเจียงตั่ว
“หมิงจู เธอได้ยินไหม รีบตื่นสิ!” เสียงร้อนรนของเจียงตั่วดังขึ้นอีกครั้ง ทำลายความคิดทั้งหมดของหมิงจู
หมิงจูเริ่มรู้สึกดีขึ้นแล้ว แต่…เธอกำลังจะถูกรัดคอจนตาย!
เธอไอออกมา หันหน้าไปด้านข้าง หน้าผากแนบชิดกับคอของเจียงตั่ว แล้วกระซิบว่า “ผู้กองเจียง คุณกำลังจะฆ่าภรรยาของตัวเองหรือคะ?”
เจียงตั่วปล่อยเธอในทันที จับไหล่ทั้งสองข้าง มองตาเธอแล้วถามว่า “เธอตื่นแล้วใช่ไหม?”
เมื่อเห็นหมิงจูสบตาเขา เจียงตั่วก็ถอนหายใจโล่งอก เธอตื่นแล้ว
ทั้งสองคนแยกจากกันในทันที และหมิงจูก็รู้สึก…เย็นหวิวที่หน้าอก
เธอมองลง…
เจียงตั่วเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขารีบอธิบายว่า “เธอเป็นไข้จนหมดสติ เสื้อผ้าเปียก ฉันจะช่วยให้เธออบอุ่น เลย…”
หมิงจูก็รู้สึกเขินอายไม่น้อย แต่เธอยังยื่นมือออกไปสวมกอดเขา ทั้งสองคนแนบชิดกัน เท่านี้ก็ใกล้จนมองกันไม่เห็นแล้ว
เธอหัวเราะเบาๆ “ผู้กองเจียงจะตื่นเต้นอะไรคะ ฉันไม่ได้โทษคุณเสียหน่อย คราวที่แล้วคุณป่วย แล้วก็เห็นคุณตอนเปลือยกายหมดแล้ว คราวนี้คุณก็เห็นฉันบ้าง ถือว่าเราหายกันแล้วใช่ไหมคะ?”
จะหายกันได้อย่างไร เขามองเห็นร่างกายของหญิงสาว เขาย่อมติดค้างเธอ…
เจียงตั่วไม่ได้ตอบคำถามของเธอ แต่กลับกอดเธอเข้ามาอีกครั้ง เพื่อช่วยให้เธออบอุ่นต่อไป “ยังหนาวอยู่ไหม?”
หมิงจูส่ายหน้า “ไม่ค่อยหนาวแล้วค่ะ ตอนนี้รู้สึกเหมือนกำลังกอดเตาพกเล็กๆ อยู่เลย ผู้กองเจียงแข็งแรงจริงๆ ไฟแรงเหลือเกิน”
เจียงตั่วได้ยินคำพูดล้อเล่นที่คุ้นเคยนี้ ความรู้สึกหนักอึ้งในใจเขาก็เบาบางลงในที่สุด
เขาอยากถามหมิงจูว่าเมื่อครู่ฝันเรื่องอะไร
ทำไมหญิงสาวที่ปกติร่าเริงขนาดนี้ถึงได้ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร
แล้วก็…หวังเจวี๋ยคือใคร?
แต่ถามออกไปคงจะไม่เหมาะสม
เขาจึงต้องเปลี่ยนมาถามว่า “คืนนี้เธอมาที่นี่ได้ยังไง?”
หมิงจูไม่ได้คิดจะปิดบัง เพราะเธอรู้ว่าเรื่องนี้สำคัญมากสำหรับเจียงตั่ว
เธอพูดว่า “คุณไม่อยู่ ฉันก็นอนไม่หลับ เลยนอนเสื่อรับลมที่ลานบ้านคนเดียว แล้วก็ได้ยินหมิงต้าโหย่วกับพวกเดินผ่านหน้าบ้าน พูดว่าจะไปฆ่าคุณ แล้วยังบอกว่าคุณรับมือยาก พวกเขามีอาวุธ ฉันกลัวว่าคุณจะไม่ได้เตรียมตัวและได้รับบาดเจ็บ เลยคลำทางตามมาในความมืดค่ะ”
เจียงตั่วใจเต้นแรง กอดเธอแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย ขมวดคิ้วไม่พอใจ “เธอไม่รู้จักกลัวเลยหรือไง? ถ้าพวกเขาเจอเธอเข้า พวกเขาจะ…”
หมิงจูขัดคำพูดของเจียงตั่ว สีหน้าสำนึกผิด “ผู้กองเจียงอย่าดุสิคะ ฉันไม่ได้โง่นะคะ ฉันรู้ว่าไม้ซีกไม่ควรไปงัดไม้ซุงอยู่แล้ว เลยเลือกเดินแต่ทางลัดค่ะ”
เจียงตั่วก็ยังรู้สึกหวาดกลัว หมิงจูเป็นแค่หญิงสาวอายุสิบแปดปี ในตอนนั้น เขากังวลแม้กระทั่งว่าถ้าดึงความสนใจของคนสองคนนั้นไป หมิงจูอาจจะหาวิธีลงจากเขาไม่ได้
แต่เธอ…ช่างกล้าหาญเสียจริง!
“ของพวกนั้นทำอันตรายฉันไม่ได้หรอก ฉันรับมือได้ เธอห้ามทำอะไรหุนหันพลันแล่นแบบนี้อีกนะ”
“ได้ค่ะ” หมิงจูซบไหล่เขา พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “ฉันรับรองได้เลยค่ะ”
เจียงตั่วรู้สึกจนปัญญา เธอให้คำมั่นสัญญามาหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่เคยทำได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว
“หมิงจู เธอได้แต่รับรอง แต่ไม่ทำ”
“คราวนี้รับรองจริงๆ นะคะ” เธอพูดขึ้นแล้วคลายอ้อมแขนจากเขา เอนตัวไปข้างหลัง สบตา แล้วเปลี่ยนเรื่อง “จริงสิ คุณคงเดาไม่ถูกว่าใครคือพรรคพวกของหมิงต้าโหย่ว”
เจียงตั่วคาดเดาไว้ในใจแล้ว แต่ก็แกล้งทำเป็นให้ความร่วมมือ แล้วถามว่า “ใคร?”
“คนที่ฉันบอกคุณไปเมื่อตอนเที่ยงนั่นแหละค่ะ ‘ขาใหญ่’ คนนั้น เพื่อนร่วมงานเก่าของอาจารย์ฉัน เมิ่งเซียงเต๋อ”
ใช่เขาจริงๆ ด้วย
และเพราะเป็นเขา เจียงตั่วจึงรู้สึกโล่งใจโดยไม่รู้สาเหตุ หมิงจูมาอยู่ที่นี่เพียงเพราะเป็นห่วงเขา
เธอเสี่ยงอันตรายมาช่วยเขา แม้การกระทำจะหุนหันพลันแล่น แต่ก็ช่วยเขาดึงตัวพรรคพวกของหมิงต้าโหย่วออกมาได้สำเร็จ ถือว่าได้ผลตอบแทนที่คุ้มค่าอย่างยิ่ง
ตอนนี้แค่หาของที่ขโมยมาให้เจอ วันที่จะทำภารกิจสำเร็จและจากไปได้ ใกล้เข้ามาแล้ว…
YOU MAY ALSO LIKE
