ทะลุมิติไปเป็นหญิงพาลผู้งามเลิศประจำหมู่บ้าน - บทที่ 136 หลี่หรงหรงตั้งครรภ์

บทที่ 136 หลี่หรงหรงตั้งครรภ์

หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็เข้าใจ หวังเหอฮวาคิดว่านางไปหาตระกูลหลิ่ว และบอกว่าต้องการฆ่าพี่น้องบ้านหวังทั้งสามคน จากนั้นตระกูลหลิ่วก็ไปหาท่านเก้าผู้ฉาวโฉ่ นั่นจึงกลายเป็นสาเหตุที่ทำให้ท่านเก้าฆ่าพวกเขา

แต่จะเป็นไปได้อย่างไร!

ไม่ต้องพูดถึงว่า หลี่เยว่หานเป็นเพียงลูกสาวบุญธรรมที่ไม่สำคัญของตระกูลหลิ่ว แม้หญิงสาวจะเป็นลูกสาวคนโปรดของตระกูลหลิ่วจริง ๆ แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่ตระกูลหลิ่วจะช่วยเด็กสาวบ้านนอก โดยไปเชิญคนอย่างท่านเก้ามา

อย่างมากที่สุด พวกเขาจะไปพบอันธพาลเพียงไม่กี่คน และสั่งให้ทุบตีพี่น้องสามคนของบ้านหวัง

“เหอฮวา เจ้าได้คิดหรือไม่?” หลี่เยว่หานยิ้มน้อย ๆ แต่ดูสงบ “ท่านเก้าคือใครกัน คนอย่างข้าจึงไปขอร้องให้เขาลงมือได้?”

“ช่วงนี้เจ้าก็ใช้ชีวิตอยู่อย่างดีในบ้านหลิ่ว เจ้าเคยได้ยินนายท่านหลิ่วและหลิ่วฟูเหรินพูดถึงหรือคิดถึงข้าบ้างหรือไม่เล่า?”

“ท่านเก้าคาดเดาไม่ได้ แม้แต่ผู้พิพากษาอำเภอยังต้องสุภาพเมื่อพบเขา เขาเป็นคนที่สามารถเชิญมาได้ง่าย ๆ งั้นหรือ?”

“แล้วก็นะเหอฮวา แม้ว่าข้าจะไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง แต่ในระหว่างการพิจารณาคดี นายท่านหลิ่ว พ่อบุญธรรมของข้าก็นั่งอยู่ในห้องโถงด้วย จะมีเวลาไปเชิญท่านเก้ามาได้อย่างไร?”

“แม้ว่าเขาจะหาคนไปเชิญท่านเก้าได้ แต่บอกข้าสิว่าคนอย่างท่านเก้าจะสามารถถูกเชิญโดยใครก็ได้งั้นหรือ? หากไม่มีผู้นำตระกูลหลิ่วออกหน้า เป็นไปได้ไหมที่ท่านเก้าจะทำเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้?”

ต้องบอกว่าคำพูดของหลี่เยว่หานมีเหตุผล

ทว่าตอนนี้หวังเหอฮวาคลุ้มคลั่งไปแล้วอย่างเห็นได้ชัด นางไม่ฟังคำพูดของหลี่เยว่หานเลย ทั้งสีหน้ายังดุร้ายยิ่งขึ้น “ข้าไม่สน! เจ้าเป็นคนฆ่าพี่ชายของข้า! เจ้าต้องชดใช้ชีวิตพี่ชายของข้ามา!”

“เรื่องหนึ่งที่ต้องพูดคือ ชีวิตของพี่ชายทั้งสามของเจ้าไม่เกี่ยวข้องกับข้า” เมื่อเห็นท่าทางของหวังเหอฮวา หลี่เยว่หานก็ยิ่งอารมณ์เสียมากขึ้น “ถ้าเจ้าคิดว่าข้าจ้างคนมา เจ้าก็ไปฟ้องเจ้าหน้าที่เลยก็ได้ ข้าจะให้ความร่วมมือในการสอบสวน หากพบว่าเรื่องนี้ไม่มีความเกี่ยวพันกับข้าแม้แต่น้อย ข้าสัญญาว่าจะไม่ปฏิเสธ!”

หลังจากได้ยินเช่นนี้ หวังเหอฮวาก็สงบลงเล็กน้อย

เมื่อคิดอย่างรอบคอบแล้ว ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะบอกว่าคนอย่างท่านเก้าจะฆ่าใครสักคนเพื่อหลี่เยว่หาน

ท่านเก้าคือใคร!

หวังเหอฮวาที่เติบโตในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นก็ไม่รู้มาก่อน

แต่หลังจากแต่งงานกับตระกูลหลิ่ว ทั้งยังเกิดเรื่องขึ้น นางจึงได้สอบถามเกี่ยวกับเรื่องนี้

ท่านเก้าคือราชาแห่งนรกที่ไม่มีใครในเมืองหลิวชิงต้องการที่จะยั่วยุ! ตระกูลหลิ่วเป็นตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งในอำเภอหย่งหนิง แต่ในเมืองหลิวชิง พวกเขาไม่มีอะไรมากไปกว่าทรราชท้องถิ่นและผู้ดีในชนบท เทียบไม่ได้กับบุคคลสำคัญ

“ข้าไม่สน! เจ้าต้องช่วยข้า ตราบใดที่ข้าได้ตำแหน่งฮูหยินของตระกูลหลิ่ว ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าช่วยเปล่า ๆ แน่นอน!” หวังเหอฮวาวางเรื่องนี้ลง และหันกลับมาพูดเกี่ยวกับเรื่องอื่น

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ถอนหายใจเงียบ ๆ “ข้าคิดว่ารูปลักษณ์ของเจ้าในตอนนี้น่าจะเหยียบย่ำหลี่หรงหรงจนตายได้ ข้าช่วยเจ้าไม่ได้มากนักหรอก แต่ถ้าข้าสามารถช่วยเจ้าได้ ตราบใดที่มีโอกาส ข้าจะไม่ปฏิเสธสิ่งดี ๆ ที่เจ้าพูดถึง”

บางทีสิ่งที่หลี่เยว่หานพูดเมื่อครู่อาจจะทำให้หวังเหอฮวามีสติมากขึ้น หลิ่วเทียนเสียงและภรรยาของเขาไม่ได้สนใจหลี่เยว่หานมากนัก แม้อีกฝ่ายจะได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาก็เพียงส่งคนมาส่งอาหารบำรุงที่เห็นได้ทั่วไปทุก ๆ สองถึงสามวันเท่านั้น

แท้จริงแล้วหลี่เยว่หานไม่ใช่บุคคลสำคัญในตระกูลหลิ่ว ดังนั้นความดุร้ายบนใบหน้าของหวังเหอฮวาจึงหายไปในที่สุด

“ถูกต้อง น้องสาวของเจ้าหลี่หรงหรง ไม่มีสถานะที่ดีนักในตระกูลหลิ่ว เพราะนางเคยอยู่กับหลิ่วจื้อหย่วนมาก่อนแต่งงาน ดังนั้น หลิ่วจื้อหย่วนจึงไม่สนใจนางอีกต่อไป” หวังเหอฮวาพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องในตระกูลหลิ่วอย่างสบาย ๆ ทั้งนางยังเรียกชื่อหลิ่วจื้อหย่วนด้วยน้ำเสียงเฉยเมย

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ก็เห้นได้ว่านางคงไม่มีความรู้สึกใด ๆ กับหลิ่วจื้อหย่วน

“แต่หลี่หรงหรงกำลังตั้งครรภ์” หลังจากหวังเหอฮวาพูดจบ นางก็ถอนหายใจ “ข้ารู้มาว่าในครอบครัวที่ร่ำรวย มารดาที่มีบุตรมีค่ายิ่งนัก …ท้องของข้าไม่เกิดการเปลี่ยแปลง แต่หลี่หรงหรงกลับเกิดการเปลี่ยแปลงก่อน! แม้ข้าข่มเหงนางได้ จะมีประโยชน์อะไร? เมื่อเด็กเกิดมา เพื่อสร้างชื่อเสียงที่ดีให้แก่ลูกชายคนโต หลี่หรงหรงอาจจะพลิกกลับมาก็ได้”

หลังจากได้ยินเรื่องนี้ หลี่เยว่หานก็อดนึกถึงชีวประวัติต่าง ๆ ของเจินหวนและหรูอี้*[1]ขึ้นมาไม่ได้

เป็นจริงดังที่หวังเหอฮวากล่าว เถียงไม่ได้ว่ามารดามีค่าเท่ากับบุตร แต่ถ้าบุตรไม่ได้เกิดมา หรือหากมีเหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้นกับครอบครัวหลังจากที่บุตรเกิดมา บุตรจะมีค่าหรือไม่ เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

แต่หลี่เยว่หานไม่สามารถโน้มน้าวให้หวังเหอฮวาทำร้ายเด็กในครรภ์ของหลี่หรงหรงได้ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรไว้ เด็กก็ยังไร้เดียงสา

แค่หลี่เยว่หานรู้สึกเสมอว่าเรื่องที่หลี่หรงหรงท้องนั้นดูแปลก ๆ

นางมีความสัมพันธ์กับหลิ่วจื้อหย่วนมาหลายปีแล้ว แต่ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ทว่ายามนี้กลับตั้งครรภ์ หลังจากผ่านไปเพียงหนึ่งหรือสองเดือน มันเป็นเรื่องบังเอิญอย่างนั้นหรือ?

“ลืมมันไปเถอะ ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนใจดี ไม่อย่างนั้นเจ้าคงจะฉีกหน้าข้าตั้งแต่ตอนที่ข้าเข้าหาพี่เมิ่งก่อนหน้านี้แล้ว จะมีประโยชน์อะไรที่จะบอกเจ้าตอนนี้” หวังเหอฮวากล่าว พร้อมกับลุกขึ้นอย่างสง่างาม “ข้ามาที่นี่วันนี้ก็เพื่อจะลองเสี่ยงโชคกับเจ้า แต่เจ้ากลับไม่ต้อนรับข้า”

หลี่เยว่หานไม่ได้พูดอะไร

ไม่เพียงแต่เธอจะไม่ต้อนรับ ถ้าเป็นไปได้ หลี่เยว่หานก็ยังยินดีที่จะขับไล่นางออกไปด้วยไม้กวาด!

เมื่อเห็นว่าหลี่เยว่หานไม่ตอบสนองหลังจากพูดไปหลายคำ หวังเหอฮวาก็ถอนหายใจ และหันหลังจากไป

“เหอฮวา!” เมื่อหวังเหอฮวาออกไป หลี่เยว่หานก็ยังอดที่จะเรียกนางกลับมาไม่ได้ “การมีลูกในบ้านหลังใหญ่ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป ตราบใดที่เจ้าสามารถกุมหัวใจของหลิ่วจื้อหย่วนไว้กับเจ้าได้ แม้หลี่หรงหรงจะมีลูกก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่”

“ขอบคุณ”

หลังจากพูดแล้ว หวังเหอฮวาก็จากไป

เมื่อเห็นหวังเหอฮวาที่แต่งตัวดีเดินออกจากประตูไปอย่างช้า ๆ หลี่เยว่หานก็รู้สึกถึงอารมณ์ที่หลากหลายในใจของตน

โชคดีที่เธอเป็นเพียงสาวชาวนาตัวเล็ก ๆ ถ้าเธอมาสวมร่างหญิงสาวที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในเรือนหลังอย่างนั้นจริง ๆ เธอต้องอนาถแน่…

แม้การที่หวังเหอฮวาถูกพาเข้าสู่ตระกูลหลิ่วจะเกี่ยวข้องกับเธอ แต่ท้ายที่สุดแล้ว บ้านหวังของพวกเขาก็เป็นผู้เลือกเอง หลี่เยว่หานทำข้อตกลงกับนายท่านหลิ่วว่าหากบ้านหวังไม่เต็มใจก็อย่าบังคับ

ตอนนี้เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง ฟ้าจึงมืดเร็ว หลี่เยว่หานกำลังทำอาหารอยู่ในครัว ส่วนหลิงซีดูไฟในเตาให้หญิงสาวตามปกติ ส่วนเมิ่งฉีฮ่วนกลับมาพร้อมกับไอเย็นในร่าง

“วันนี้ท่านกลับมาช้ายิ่งนัก เป็นเพราะเรื่องต่าง ๆ ยุ่งยากขึ้นงั้นหรือ?” หลี่เยว่หานถามโดยไม่เงยหน้าขึ้น ในขณะที่เติมหมูตุ๋นลงในชาม

“ไม่เป็นไร” เมิ่งฉีฮ่วนตอบสั้น ๆ

หลี่เยว่หานชำเลืองมองเมิ่งฉีฮ่วนอย่างสงสัย และเห็นว่าสีหน้าของเขาไม่ค่อยดี เธอจึงรู้ว่าเขาคงไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ต่อหน้าเด็ก ๆ

หลังจากทานอาหาร หลี่เยว่หานก็ล้างหน้ารวมทั้งมือและเท้าของมู่ชวนกับหลิงซี ก่อนจะส่งพวกเขากลับไปที่ห้องเพื่อเข้านอน จากนั้นก็เคาะห้องของเมิ่งฉีฮ่วน

ทันทีที่เข้าประตูไป เธอก็เห็นเมิ่งฉีฮ่วนกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยเปลือยกายท่อนบนอยู่

“เจ้าเป็นอะไรน่ะ!” หลี่เยว่หานปิดประตูอย่างรวดเร็ว

[1] เจินหวนและหรูอี้ เป็นตัวละครจากซีรี่ย์จีนเรื่อง ‘เจินหวน จอมนางคู่แผ่นดิน’ และ ‘หรูอี้ จอมนางเคียงบัลลังก์’