ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายสาวชาวสวน - บทที่ 442 ทำร้ายตัวเอง
ตอนที่ 442 ทำร้ายตัวเอง
ชุมชนใกล้เคียงมีขนาดใหญ่ไม่น้อย ตอนที่หยางชุ่ยฮวาให้กำเนิดลูกแฝด ก็มีผู้คนไม่น้อยที่รับรู้เรื่องนี้
ในสมัยโบราณ การมีลูกแฝดถือเป็นเรื่องที่น่าอิจฉา!
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนี้ นางจึงยิ้มและกล่าวว่า “ด้วยอายุของข้า ข้าไม่รู้เลยว่าควรจะดูแลท่านแม่อย่างไร เช่นนั้นจึงต้องรบกวนท่านแล้ว”
แม่เฒ่าหลิวยิ้มและกล่าวตอบ “เจ้ากล่าวเรื่องอะไรกัน ข้าจะช่วยเจ้าดูแลแม่ของเจ้าอย่างดีแน่นอน และข้าคิดว่าเจ้าคงไม่อาจไว้ใจหญิงชราปากร้ายผู้เป็นย่าของเจ้าได้!”
จางซิ่วเอ๋อเม้มริมฝีปากก่อนจะคลี่ยิ้ม “ไม่ต้องกังวล เมื่อท่านดูแลแม่ของข้าอย่างดี ข้าก็ไม่คิดปฏิบัติต่อท่านอย่างคดโกงแน่นอน”
แม่เฒ่าหลิวอาจจะไม่เชื่อถือคำพูดของผู้อื่น แต่แม่เฒ่าหลิวเชื่อคำกล่าวของจางซิ่วเอ๋อ
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อมีชีวิตที่ดี และนางกำลังจะแต่งงานกับท่านหมอเมิ่ง ดังนั้นนางย่อมไม่ขาดแคลนเงิน
อีกทั้งจางซิ่วเอ๋อยังเป็นคนใจกว้าง
ก่อนหน้านี้แม้นางจะไม่ได้ช่วยอะไรมากมาย แต่จางซิ่วเอ๋อยังมอบเนื้อชิ้นใหญ่ให้
ด้วยความช่วยเหลือของแม่เฒ่าหลิว ไม่นานนักพื้นที่ตรงนั้นก็สะอาดหมดจด
จางซิ่วเอ๋อมองดูทารกตัวน้อยสองคน ใบหน้าของนางเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก
“หลังจากที่แม่ของเจ้าตื่น ให้ถามนางว่ามีน้ำนมหรือไม่ หากไม่มีน้ำนม เจ้าคงต้องซื้อขาหมูหรือปลาจี้อวี๋เพื่อกระตุ้นน้ำนมให้กับแม่ของเจ้า” แม่เฒ่าหลิวกล่าวพร้อมกับมองทารกน้อยทั งสอง
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า ในสมัยโบราณไม่มีนมผง และเด็กทารกควรได้กินนมแม่
จางซิ่วเอ๋อมองแม่เฒ่าหลิว นางไตร่ตรองอยู่สักครู่ก่อนจะกล่าวว่า “ท่านสามารถจะช่วยดูแลมารดาข้าจนกว่าจะพ้นช่วงพักฟื้นหลังคลอดได้หรือไม่?”
แม่เฒ่าหลิวรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น หากดูแลเพียงหนึ่งวันคงจะไม่เป็นไร หากจะให้ดูแลจนพ้นช่วงพักฟื้นหลังคลอด…
จางซิ่วเอ๋อกล่าวต่อ “ข้าจะไม่ให้ท่านเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ ข้าจะให้ค่าจ้างแก่ท่านวันละสิบเหรียญทองแดง”
เมื่อแม่เฒ่าหลิวได้ยินเช่นนี้ แววตาของนางเปล่งประกาย สิบเหรียญทองทองนั้นไม่ใช่เงินน้อย ๆ เลย
หลังจากไตร่ตรองเพียงครู่ นางจึงพยักหน้าเห็นด้วย “ตกลง!”
หลังจากตกลงแล้ว แม่เฒ่าหลิวก็ครุ่นคิดในใจว่าคงไม่มีใครในหมู่บ้านนี้ที่ต้องจ้างคนมาดูแลตลอดการพักฟื้นหลังคลอด
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว แม่เฒ่าหลิวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉา
เหตุใดนางจึงไม่ให้กำเนิดบุตรสาวที่ดีอย่างจางซิ่วเอ๋อ? ไม่ต้องกล่าวถึงบุตรสาวเลย แม้แต่บุตรชายของนางก็ไม่อาจพึ่งพาได้
จางซิ่วเอ๋อขอให้แม่เฒ่าหลิวช่วยดูแลเด็กทั้งสองคนและแม่โจวก่อน ส่วนตัวนางต้องรีบกลับไปที่บ้าน
นางนำเกวียนลาออก แล้วขอให้จ้าวเอ้อร์หลางช่วยไปตลาดซื้อตีนเป็ด ไก่แก่ และอื่น ๆ โดยปกติแค่มีเนื้อไว้ที่บ้านก็เพียงพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องเคร่งครัดมากเช่นนี้
ทว่าตอนนี้แม่โจวกำลังพักฟื้น และจางซิ่วเอ๋อไม่ต้องการให้แม่โจวต้องทุกข์ทรมาน
นี่คือช่วงเวลาที่ยากที่สุดสำหรับเจ้าตัวเล็กทั้งสอง
เพราะแม่โจวคือมารดาของตน จางซิ่วเอ๋อจึงไม่ลังเลเลยที่จะจ่ายเงินออกไป
เงินจำนวนนี้สามารถหาใหม่ได้ แต่หากเกิดอะไรขึ้นกับคน ๆ หนึ่ง มันไม่ง่ายเลยที่จะใช้เงินชดเชยได้
หลังจากส่งจ้าวเอ้อร์หลางออกไปแล้ว จางซิ่วเอ๋อจึงกลับมาที่บ้านตระกูลจางอีกครั้ง
ทันทีที่นางมาถึงบ้านตระกูลจาง จางซิ่วเอ๋อเห็นจางต้าหูถือหินก้อนหนึ่งมา พร้อมกับทุบศีรษะตนเองอย่างแรง
เลือดสีแดงพลันไหลออกมาจากศีรษะของเขา!
จางต้าเหอและแม่เถายืนอยู่ตรงนั้น แต่ไม่มีใครสนใจจางต้าหู ดวงตาของพวกเขาฉายแววความเห็นแก่ตัว
ใบหน้าของจางซิ่วเอ๋อมืดมน นางมองจางต้าหูก่อนจะถามว่า “ท่านพ่อ! ท่านกำลังทำอะไร?”
มือของจางต้าหูชะงักเล็กน้อย “ซิ่วเอ๋อ ปล่อยข้าไว้คนเดียว”
“น้องสี่ เป็นลูกสาวอีกครั้งและอีกครั้ง หากจะให้ข้ากล่าว นางสมควรที่จะตายตกไปเสีย แล้วข้าจะให้เป่าเกินดูแลเจ้ายามแก่เฒ่าแล้วกัน” จางต้าเหอกล่าวเย้ยหยัน
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนี้ นางก็เข้าใจเรื่องราวได้ทันที
เมื่อแม่เฒ่าจางออกไป นางก็ทราบเพียงแม่โจวให้กำเนิดทารกเพศหญิง แต่นางไม่ทราบว่าแม่โจวให้กำเนิดทารกเพศชายอีกคนหนึ่ง
แม่เฒ่าจางอาจจะกล่าวอะไรบางอย่างกับจางต้าหู
จางต้าหูต้องการลูกชาย เขาไม่ต้องการถูกมองว่าเป็นคนไร้ทายาท ในเวลานี้เมื่อเขาทราบว่าทารกคือเพศหญิง จิตใจของเขาก็เจ็บปวดไม่น้อย
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองจางต้าหู และนางรู้สึกว่าชายร่างใหญ่ผู้นี้ไม่สมควรได้รับความเห็นใจแม้แต่น้อย
เป็นบุตรสาวแล้วถึงขนาดต้องทำร้ายตัวเองเลยหรือ?
แต่อย่างไรเสียครอบครัวยังต้องการจางต้าหู จางซิ่วเอ๋อจึงกล่าวอย่างเย็นชา “ท่านพ่อเข้าไปหาท่านแม่แล้วหรือยัง?”
“เป็นบุตรสาว” จางต้าหูพึมพำกับตนเอง
เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่ได้เข้าไปดู เพราะคิดว่าเป็นผู้หญิงจึงไม่สนใจที่จะพบเจอ
ใบหน้าของจางซิ่วเอ๋อมืดครึ้ม “ท่านพ่อ หากเป็นเพศหญิง ท่านก็คิดไม่อยากเชยชมแล้วอย่างงั้นหรือ?”
“ก็แค่ตัวขาดทุนจะน่ารับชมได้อย่างไร?” แม่เถาสูดลมหายใจพร้อมกล่าวเหยียดหยาม
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ แม่เถาจึงกล่าวอย่างภูมิใจ “ดีที่ข้าไม่ได้ให้กำเนิดตัวขาดทุน!”
จางซิ่วเอ๋อเยาะเย้ย “ท่านไม่ได้ให้กำเนิดตัวขาดทุนก็จริง แต่บุตรชายที่ท่านคลอดออกมานั้นใช้การไม่ได้เสียแล้ว!”
นี่ไม่ใช่ถ้อยคำทำร้ายหรือถากถางจุดด้อยอย่างนั้นหรือ? แม่เถากำลังได้รับผลการกระทำของตนเองแล้ว!
เมื่อแม่เถาได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของนางกลายเป็นน่าเกลียดก่อนจะรีบหุบปากอย่างเก้อเขิน
จางซิ่วเอ๋อมองจางต้าหูอย่างอดทนก่อนจะพูดว่า “เอาล่ะ เลิกทำร้ายตัวเองได้แล้วเจ้าค่ะ เป็นเรื่องจริงที่แม่ของข้าให้กำเนิดบุตรสาว แต่แม่ของข้าคลอดลูกแฝด และอีกคนหนึ่งเป็นผู้ ชาย”
จางต้าหูชะงักหยุดมองจางซิ่วเอ๋อด้วยแววตาตกตะลึง “ซิ่วเอ๋อ เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“ข้าหมายความว่า ท่านไม่ใช่คนไร้ทายาท เลิกทุบตีตนเองแล้วเข้าไปดูด้วยตาตัวเองเสีย!” จางซิ่วเอ๋ออดไม่ได้ที่จะกลอกตาไปมา
จางต้าหูฟื้นคืนสติกลับมา เขาโยนหินในมือทิ้งไปด้วยความตื่นเต้น
ทำให้หินกระแทกเข้ากับเท้าของแม่เถาอย่างแรง
แม่เถาถอนหายใจพลางสาปแช่ง
แล้วเหตุใดจางต้าหูจึงต้องสนใจคำสาปแช่งของแม่เถาด้วย? ตอนนี้เขาวิ่งตรงเข้าไปในบ้านแล้ว
เขาปัดมือก่อนจะยกผ้าฝ้ายขึ้นดูทารก จากนั้นจึงพบว่ามีเด็กผู้ชายจริง ๆ เขาลูบมือตนเองคล้ายกับต้องการกอดทารกผู้นี้ไว้ด้วยใบหน้าแดงก่ำ
เมื่อจางซิ่วเอ๋อเห็นเช่นนี้ นางรีบพูดทันที “อย่ากอดเขา!”
จางต้าหูมองจางซิ่วเอ๋ออย่างสงสัย “แต่นี่คือบุตรชายของข้า!”
“ข้ารู้ว่านี่คือบุตรชายของท่าน แต่ดูสภาพของท่านในตอนนี้ก่อนดีหรือไม่? ท่านสกปรกเกินไป หากเด็กไม่อาจรับไหว แล้วเกิดป่วยขึ้นมา ท่านก็คงไร้ผู้สืบสกุลแล้วกระมัง?”
เมื่อจางต้าหูได้ยินเช่นนี้ เขาวิ่งออกไปทันที
ปรากฏว่าเขาไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า…
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้เอ่ยห้ามจางต้าหูอีกต่อไป
“ชุนเถา เจ้ารู้หรือไม่ว่าท่านพ่อกลับมาแล้ว?” จางซิ่วเอ๋อมองชุนเถาพร้อมกับถาม
จางชุนเถาส่ายศีรษะแล้วพูดว่า “ข้าไม่ทราบ ข้าได้ยินเสียงบางอย่างกระทบกันด้านนอก แต่ข้าอยากอยู่กับท่านแม่ จึงไม่ได้ออกไปดู…”
“เกิดอะไรกับท่านพ่อของเรางั้นหรือ?” จางชุนเถาถามกลับ
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า “เขาทุบศีรษะตัวเองด้วยหิน”
จางชุนเถาเม้มปาก “คงเพราะท่านพ่อได้พบกับท่านย่าก่อนจะเข้าบ้านเป็นแน่!”
นางเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นจางต้าหูจะทุบศีรษะตนเองหลังจากเดินเข้าประตูบ้านได้อย่างไร?
จางต้าเหอและแม่เถายืนอยู่ด้านนอก ทั้งสองสบสายตากัน
แม่เถาใช้เวลาครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า “แม่โจวให้กำเนิดเด็กชายแล้วจริง ๆ หรือ?”
……………………………………………………………………………………………………………………..
สารจากผู้แปล
ไม่ทุบให้แรงกว่านี้ล่ะต้าหู บักงัวนี่ ยังไม่ทันเข้าไปดูเลย
ไหหม่า(海馬)
YOU MAY ALSO LIKE
