ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ - บทที่ 788 ขัดพระบัญชา

บทที่ 788 ขัดพระบัญชา

“แม่ทัพฉิน ข้าไม่ได้ดูถูกชาวตงหมานแต่อย่างใด”

จินเฟิงส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ข้าเพียงแต่เชื่อมั่นในสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยน เชื่อมั่นในกองทัพเจิ้นเหยวี่ยนและเชื่อมั่นในพี่เหลียงเท่านั้น!”

“ท่านราชครู ข้าเป็นคนหยาบกระด้าง ขออย่าได้ถือโทษที่ข้าพูดตรง ๆ”

ฉินเจิ้นกล่าวว่า “ข้าผู้นี้ไร้ความสามารถ แต่ก็พอรู้เรื่องกลยุทธ์ทางทหารอยู่บ้าง ครั้งที่แล้วที่ท่านสามารถเอาชนะเหยียลวี่ซู่ได้ ในความเห็นของข้า สาเหตุหลักคือท่านราชครูส่งคนไปวางยาในกองทัพตงหมาน ทำให้พวกเขาสูญเสียกำลังรบไปชั่วคราว อีกทั้งเร่อชี่ฉิวก็ปรากฏตัวเป็นครั้งแรก สร้างความหวาดกลัวให้กับชาวตงหมานอย่างมาก ประกอบกับสนามรบวุ่นวาย ชาวตงหมานจึงยอมแพ้อย่างง่ายดาย

แต่ตอนนี้ชาวตงหมานรู้จักเร่อชี่ฉิวแล้ว และคงจะระวังไม่ให้ถูกวางยาอีก ทางเลือกเดียวของกองทัพปราบปรามทางเหนือคือการสู้รบกันซึ่ง ๆ หน้าเท่านั้น!”

“การต่อสู้แบบเผชิญหน้าแล้วอย่างไรหรือ?” จินเฟิงถามอย่างเรียบเฉย

“กองทัพปราบปรามทางเหนือมีเพียงสี่พันคน จะเป็นคู่ต่อสู้ของตงหมานที่นำทัพใหญ่หนึ่งแสนคนมาด้วยตนเองได้อย่างไร?”

ฉินเจิ้นกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ

ในสายตาของเขา จินเฟิงช่างหยิ่งผยองเกินไป

หากไม่ใช่เพราะคำนึงถึงสถานะปัจจุบันของจินเฟิง เขาคงจะด่าจินเฟิงไปแล้ว

“จะรู้ว่าเป็นคู่ต่อสู้กันหรือไม่ ก็ต้องสู้กันดูก่อนถึงจะรู้” จินเฟิงกล่าว

“ท่านราชครูมีกลยุทธ์อะไรแล้วหรือไม่?” ฉินเจิ้นถาม

“แค่รบกับพวกตงหมานเท่านั้น จะต้องใช้กลยุทธ์อะไร?” จินเฟิงส่ายหน้า

“ไม่มีกลยุทธ์เลยหรือ?” ฉินเจิ้นมองจินเฟิงราวกับมองคนบ้า “ท่านราชครูหมายความว่า ท่านวางแผนจะใช้ผู้คุ้มกันภัยหนึ่งพันนายและทหารใหม่สามพันนาย ไปปะทะกับกองทัพใหญ่ตงหมานที่มีกำลังพลหนึ่งแสนนายตรง ๆ อย่างนั้นหรือ?”

เขาคิดว่าจินเฟิงกับจางเหลียงได้วางแผนอันแยบยลอะไรไว้ ใครจะรู้ว่าจินเฟิงกลับให้จางเหลียงไปปะทะกับกองทัพใหญ่ตงหมานตรง ๆ เสียอย่างนั้น

“สี่พันต่อหนึ่งแสน นี่มันบ้าไปแล้วหรืออย่างไร?”

“ใช่แล้ว!” จินเฟิงพยักหน้า สีหน้ายังคงสงบนิ่งอย่างยิ่ง

“เจ้า…เจ้า…”

ฉินเจิ้นรู้สึกว่าคำว่าหยิ่งผยองนั้นไม่เพียงพอจะอธิบายจินเฟิงได้อีกต่อไป “ท่านราชครู เจ้ากำลังส่งกองทัพเหนือไปสู่ความตาย เจ้ากำลังทำลายชีวิตผู้คนอย่างไร้ค่า เจ้ารู้หรือไม่?”

จินเฟิงเพียงยิ้มน้อย ๆ ต่อคำกล่าวหาของฉินเจิ้นและไม่อธิบายอะไร แต่องค์หญิงเก้ากลับทนฟังไม่ได้อีกต่อไป

“แม่ทัพฉิน คำพูดเช่นนี้ช่างหนักหนาเกินไปหรือไม่?”

องค์หญิงเก้าตรัสว่า “แม่ทัพฉินอย่าได้ลืม กองทัพเจิ้นเหยวี่ยนเคยเคลื่อนกำลังพลเพียงสามร้อยนาย ก็สามารถปราบปรามกบฏตระกูลเฉานับหมื่นได้!”

ฉินเจิ้นร้อนใจจริง ๆ จึงโต้แย้งตรง ๆ ว่า “องค์หญิงก็อย่าได้ลืมเช่นกัน ครั้งนี้กองทัพปราบทางเหนือไม่ได้เผชิญหน้ากับโจรท้องถิ่น แต่เป็นกองกำลังหนึ่งแสนนายที่นำโดยท่านผู้นำตงหมานเองพ่ะย่ะค่ะ!”

องค์หญิงเก้าจะเอ่ยบางอย่างต่อ แต่ถูกจินเฟิงส่งสัญญาณทางสายตาให้หยุด

“แม่ทัพฉิน ข้าขอบคุณที่ท่านรีบมาแจ้งข่าวนี้แก่ข้าทันที และขอบคุณที่ท่านเป็นห่วงกองทัพปราบปรามทางเหนือ”

จินเฟิงกล่าวว่า “แต่แม่ทัพฉินก็เป็นผู้นำทัพ ควรรู้ว่าสิ่งที่ต้องห้ามที่สุดในสนามรบคือการบัญชาการที่สับสน เมื่อมอบกองทัพปราบปรามทางเหนือให้พี่เหลียงบัญชาการแล้ว ข้าไปออกคำสั่งก็ไม่เหมาะสม”

ฉินเจิ้นมองปราดเดียวก็รู้ว่าจินเฟิงและองค์หญิงเก้ากำลังปิดบังบางสิ่งจากตน

แต่คนหนึ่งเป็นองค์หญิง อีกคนเป็นราชครู แม้ฉินเจิ้นจะรู้ทันก็ไม่อาจบังคับพวกเขาได้ จึงได้แต่กล่าวอย่างจนใจว่า “ที่จริงข้ามาหาท่านราชครูไม่ใช่เพื่อแจ้งข่าว แต่เพื่อถ่ายทอดพระราชโองการของฝ่าบาท”

“พระราชโองการอะไรหรือ?”

“ฝ่าบาทตรัสว่า กองทัพใหญ่ตงหมานบุกมา เพื่อความปลอดภัยขององค์หญิงและท่านราชครู ฝ่าบาททรงให้ทั้งสองท่านรีบกลับเมืองหลวงโดยเร็ว” ฉินเจิ้นกล่าว

“เพื่อความปลอดภัยของพวกเรางั้นหรือ?”

จินเฟิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

องค์หญิงเก้าก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ตงหมานยังอยู่ห่างออกไปพันลี้ กว่าพวกเขาจะมาถึง จินเฟิงก็กลับไปถึงจินชวนแล้ว

เฉินจี๋ให้จินเฟิงกลับไป เห็นได้ชัดว่าเขากลัว จึงให้จินเฟิงกลับไปเมืองหลวงเพื่อคุมสถานการณ์

“แม่ทัพฉิน กลับไปทูลฝ่าบาทว่า ชาวตงหมานไม่มีทางมาถึงจงหยวนได้อย่างแน่นอน ขอให้ฝ่าบาททรงวางพระทัยเถิด” จินเฟิงกล่าวว่า “ข้าจะไม่กลับไป”

เพื่อการเดินทางกลับครั้งนี้ สำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนและหอการค้าในเมืองหลวงได้ระดมกำลังกองพลและเตรียมการมาเป็นเวลานาน

บัดนี้ออกจากเมืองมาแล้ว จินเฟิงจะกลับไปได้อย่างไร?

“ท่านราชครู จะ…จะไม่กลับไปหรือ?”

ฉินเจิ้นชะงักงันคำว่า ‘ขัดพระบัญชา’ เกือบหลุดออกจากปากเขา

ในสมัยสังคมศักดินา ฮ่องเต้ทรงเป็นผู้สูงสุด พระดำรัสของเฉินจี๋ก็คือราชโองการ

การที่จินเฟิงไม่ยอมกลับไป มันก็คือการขัดพระบัญชา

ด้วยอำนาจที่จินเฟิงมีอยู่ในตอนนี้ แม้ว่าเขาจะขัดพระบัญชา เฉินจี๋ก็ไม่อาจทำอะไรเขาได้ แต่การกระทำเช่นนี้จะส่งผลร้ายแรงต่อบารมีของเฉินจี๋

วันนี้จินเฟิงกล้าขัดพระบัญชา พรุ่งนี้ผู้อื่นก็อาจจะกล้าขัดพระบัญชาเช่นกัน

เมื่อเวลาผ่านไป ฮ่องเต้จะยังมีบารมีใดเหลืออยู่อีกเล่า?

ดังนั้น องค์หญิงเก้าจึงรีบพูดแก้สถานการณ์ว่า “แม่ทัพฉิน เจ้ากลับไปบอกเสด็จพ่อว่าเป็นเปิ่นกงที่ไม่ยอมกลับไป”

ฉินเจิ้นได้ยินดังนั้นจึงค่อยโล่งอกไป

องค์หญิงเก้าและเฉินจี๋เป็นพ่อลูกกัน เฉินจี๋เพียงแค่ให้ฉินเจิ้นนำพระราชโองการมาบอกด้วยวาจา ไม่ได้ออกพระราชโองการอย่างเป็นทางการ แม้คนอื่นจะรู้ ก็คงแค่พูดว่าเฉินจี๋ตามใจองค์หญิงเก้าเท่านั้น วิธีนี้จะช่วยรักษาพระเกียรติของเฉินจี๋ได้มากที่สุด

ฉินเจิ้นมองซ้ายมองขวา แล้วเข้าไปใกล้จินเฟิงก่อนจะถามเสียงเบาว่า “ท่านราชครู พวกเราสนิทกันขนาดนี้แล้ว เจ้าบอกข้าหน่อยสิว่าเจ้าวางแผนจะจัดการกับพวกตงหมานอย่างไร?”

จินเฟิงไม่ได้ตอบคำถามของฉินเจิ้นโดยตรง แต่กลับถามว่า Wแม่ทัพฉิน เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมตอนนั้นข้าถึงได้วางยาพวกตงหมาน?”

“หากต้องการเอาชนะด้วยกำลังน้อยกว่า ย่อมต้องใช้กลอุบายพิเศษ มิเช่นนั้นจะเอาชนะเหยียลวี่ซู่ได้อย่างไร?” ฉินเจิ้นตอบ

“ไม่ใช่ ที่จริงแล้วแม้จะต่อสู้กันตรง ๆ สำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนของข้าก็ไม่กลัวเหยียลวี่ซู่หรอก สิ่งเดียวที่ข้ากังวลคือการทำให้พวกเขาหวาดกลัวจนวิ่งหนีไปทั่ว ไปสร้างความเดือดร้อนให้ราษฎร นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ข้าวางยาพวกเขา!”

จินเฟิงส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ตอนนี้กองทัพใหญ่ตงหมานเพิ่งมาถึงเมืองอวี๋กวาน ยังอีกไกลนักกว่าจะถึงจงหยวน พี่เหลียงสามารถปลดปล่อยได้อย่างเต็มที่ แม้จะทำให้พวกเขาแตกกระเจิงไป พวกเขาก็ไม่มีทางมาสร้างความเดือดร้อนให้จงหยวนได้ ยังมีอะไรให้กลัวอีกเล่า?”

ฉินเจิ้นได้ยินดังนั้น ในที่สุดก็ตระหนักถึงความแตกต่างระหว่างตนเองกับจินเฟิง

เมื่อเขาได้ยินว่าผู้ปกครองสูงสุดตงหมานนำทัพใหญ่หนึ่งแสนนายมาถึงเมืองอวี๋กวานด้วยตนเอง ความคิดแรกของเขาคือกองทัพปราบปรามทางเหนือจบแล้ว

แต่จินเฟิงกลับรู้สึกโล่งอก คิดว่าจางเหลียงสามารถปลดปล่อยตัวเองได้แล้ว

นี่แสดงให้เห็นว่าจินเฟิงเชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ว่ากองทัพปราบปรามทางเหนือสามารถเอาชนะชาวตงหมานได้

แม้จะฟังดูเหลือเชื่อ แต่เมื่อฉินเจิ้นคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เลย

กองทัพปราบปรามทางเหนือมีอาวุธมากมาย เช่น เร่อชี่ฉิว ระเบิดมือ ธนูจ้งหนู่ อีกทั้งยังมีเกราะดำที่ดาบไม่สามารถทำอันตรายได้ และยังแย่งม้าศึกมาจากเหยียลวี่ซู่ได้เพียงพอเติมเต็มจุดอ่อนสุดท้าย

ฉินเจิ้นจินตนาการตัวเองเป็นผู้ปกครองสูงสุดตงหมาน ดูเหมือนว่าชาวตงหมานไม่มีโอกาสชนะได้จริง ๆ

“แม่ทัพฉิน กลับไปเถิด”

จินเฟิงตบบ่าของฉินเจิ้นเบา ๆ แล้วพาองค์หญิงเก้ากลับขึ้นรถม้าอีกครั้ง

ฉินเจิ้นรู้ว่าจินเฟิงตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว แม้ในใจจะรู้สึกจนปัญญา แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางและได้แต่ปล่อยให้จินเฟิงจากไป

……

ทางเหนือ

จางเหลียงนำทัพเหนือเดินทางอยู่ในทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ไพศาล

“ช่างเป็นที่ดินที่ดีเหลือเกิน แต่น่าเสียดายที่ถูกพวกตงหมานทำลายจนมีแต่หญ้าขึ้น”

ต้าจ้วงก้มหน้ามองดูวัชพืชที่สูงถึงหัวเข่า พลางถอนหายใจด้วยความเจ็บปวดใจ

“นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ท่านอาจารย์กำชับให้พวกเราต้องยึดเมืองอวี๋กวานให้ได้!”

จางเหลียงกล่าวว่า “เพียงแค่ยึดเมืองอวี๋กวานได้ พวกตงหมานก็จะไม่สามารถบุกลงใต้ได้ตามใจชอบอีกต่อไป และชาวบ้านก็จะสามารถมาทำนาได้!”