ที่แท้….ฉันเป็นลูกเศรษฐี - บทที่ 445 ทางรอดสุดท้ายของตระกูลหลง

บทที่ 445 ทางรอดสุดท้ายของตระกูลหลง

“ถ้างั้นก็ดี อีกเจ็ดวันพวกเราจะมารับช่วงต่อ！”

โห๋ผิงกล่าว

จากนั้นเฉินเกอก็นำคนออกไป

และแขกท่านอื่นเมื่อเห็นตระกูลหลงมีเรื่องก็ไม่กล้าอยู่ต่อ

จากนั้นก็จากไปกันหมดเลย

“คุณพ่อ ทำไมต้องเซ็นด้วย？ทำไม？อย่างมากพวกเราก็สู้กับพวกเขา พวกเราไม่กลัวตายหรอก！”

ชายวัยกลางคนร้องไห้พูดด้วยน้ำตา

“ปัง！”

ท่านปู่ตบแรงๆใส่หน้าชายวัยกลางคนนั้น

“ไอ้บื้อ！หรือจะให้ตระกูลหลงของพวกเราไร้ลูกหลานสืบทอด？”

ท่านปู่บิดปากพูดด้วยสายตาเย็นชา

“ครั้งนี้พวกเราพ่ายแพ้ให้แก่สองพี่น้องตระกูลเฉินแล้ว！หลายปีมานี้ ถึงพวกเราจะแอบโจมตีพวกเธอมาตลอด แต่สองพี่น้องตระกูลเฉินมีคนหนุนหลังที่มีอำนาจมากๆอยู่！”

ท่านปู่กำหมัดไว้แน่น

“คุณพ่อ พวกเราไม่เหลืออะไรแล้ว！”

ท่านปู่พยักหน้า“ใช่ ไม่เหลืออะไรแล้ว！”

“แต่ว่า ตระกูลหลงของพวกเรามีรากฐานมากว่าหลายร้อยปี ไม่มีทางที่จะดับสูญไปจากหัวเซี่ยง่ายๆหรอก เพราะพวกเรายังมีไพ่ใบสุดท้ายเหลืออยู่！”

“ไพ่ใบสุดท้าย？”

ท่านปู่พยักหน้า

“พวกนาย……ใครเคยได้ยินตระกูลโม่แห่งเยี่ยนจิง？”

“ตระกูลโม่？”

คนทั้งตระกูลส่ายหัว

“ไม่เลว ตระกูลโม่ เป็นตระกูลที่เป็นความลับสุดยอดในหัวเซี่ย และเป็นตระกูลเดียวที่สามารถต่อสู้กับตระกูลเฉินได้！”

ท่านปู่หรี่ตาพลางพูด

“หลายสิบปีก่อน ตระกูลหลงกับตระกูลโม่ยังไปมาหาสู่กันบ้าง แต่เป็นเพราะเกิดเรื่องบางอย่าง จึงทำให้ตระกูลหลงตัดความสัมพันธ์กับพวกเขา！”

“คุณพ่อ？เรื่องอะไรครับ？”

มีคนถาม

“คิกคิก ตอนนั้นลูกชายของผู้อาวุโสรองแห่งตระกูลโม่เคยมาเป็นแขกที่ตระกูลหลงบ้านเรา ตอนแรกตระกูลโม่เป็นตระกูลที่ไม่เปิดเผยจึงไม่ได้เข้าไปก้าวก่ายกับสถานการณ์ในสังคมปัจจุบันเท่าไหร่นัก แต่ยกเว้นโม่ฉางคงที่เป็นบุตรชายของผู้อาวุโสรองแห่งตระกูลโม่ มันตรงกันข้าม เขาสนใจต่อโลกอันศิวิไลซ์มาก！”

“และคนผู้นี้เป็นคนที่โลภมาก เคยบีบบังคับให้ตระกูลหลงของพวกเราประนีประนอมต่อเขา ให้ไปพึ่งพิงเขา เมื่อเป็นเช่นนี้ตระกูลหลงของพวกเราก็จะกลายเป็นหุ่นเชิดของเขา ต้องฟังเขาทุกอย่าง！แน่นอน ข้อเสนอของเขาคือสามารถแอบช่วยเราให้กลายเป็นตระกูลที่ร่ำรวยระดับโลกได้！”

ท่านปู่กล่าว

“เขาวางแผนได้อย่างแยบยลมาก ถ้าเป็นเช่นนั้น ถึงตระกูลหลงของพวกเราจะกลายเป็นตระกูลที่ร่ำรวยระดับโลก ภายใต้ความช่วยเหลือจากเขา แต่ความจริงแล้ว พวกเราก็แค่ทำงานให้เขา พวกเราจะกลายเป็นหุ่นเชิดของเขาโดยปริยาย！”

ลูกชายคนโตตระกูลหลงกล่าวอย่างเย็นชา

“ใช่สิ ถ้าเป็นเช่นนั้น ตระกูลหลงก็จะต้องแซ่โม่ ไม่ใช่แซ่หลงอีกต่อไป ถึงจะกลายเป็นอภิมหาเศรษฐีระดับโลก แต่ก็เท่ากับทิ้งธุรกิจที่บรรพบุรุษของเราได้สร้างไว้！ผมจึงปฏิเสธ！”

“จากนั้นล่ะ？โม่ฉางคงคนนี้มีความทะเยอทะยานสูงอย่างนี้ คงจะไม่ให้พวกเราปฏิเสธง่ายๆหรอกมั้ง？”

คนในตระกูลหลงถาม

“อืมอืม ไม่แน่นอน 25ปีก่อน พวกเราถูกโม่ฉางคงแก้แค้น อะซานลูกยังจำเรื่องที่ เช่าชวงเกิดมาได้ไม่นานก็ถูกคนลอบทำร้าย สุดท้ายก็กลายเป็นเด็กปัญญาอ่อนได้ไหม？”

“ผมจำได้อยู่แล้ว ผมเคยอยากจะไปสืบหาความจริง แต่คุณพ่อไม่ให้ผมไปสืบ！เรื่องนี้ยังคงเป็นปริศนาจนถึงตอนนี้！”

“คิกคิก เป็นฝีมือของโม่ฉางคงเอง ถ้าสืบต่อ ตระกูลหลงของพวกเราก็จะบังลายเร็วขึ้นกว่าเดิม เขาแค่อยากจะเตือนพวกเราก็เท่านั้น！”

ท่านปู่กล่าว

ปกติคุณชายสองตระกูลหลงจะไม่มาออกงาน

เป็นเพราะสาเหตุที่เป็นเด็กปัญญาอ่อนนี้อย่างเดียว

“พูดถึงเช่าชวง เขาไปไหนแล้ว？”

ท่านปู่ถามหนึ่งประโยค

“คุณนายน้อยรองพาเขาออกไปเล่นครับ！”

“อืม ก็ดี ให้เช่าชวงใช้ชีวิตอย่างมีความสุขก็แล้วกัน”

“คุณพ่อครับ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ตระกูลหลงของพวกเราก็ไม่ได้ร่วมมือกับโม่ฉางคงในภายหลังนิครับ แต่หลายสิบปีมานี้ ตระกูลหลงของพวกเราก็ได้เจริญก้าวหน้าขึ้นทุกวันเนิครับ！”

หลงจงซานกล่าว

“ใช่ ฮาฮา เจริญก้าวหน้าจริงๆ แต่เป็นเพราะโม่ฉางคงไม่มีเวลาและกะจิตกะใจต่างหาก หลังจากที่เขาลอบทำร้ายเช่าชวงไม่นาน

พ่อของเขาตายด้วยสาเหตุบางอย่าง ดังนั้นโม่ฉางคงต้องการที่จะแย่งชิงตำแหน่งผู้อาวุโสรองในตระกูลโม่ จึงไม่มีเวลามาสนใจพวกเรา！”

“แต่ถ้าพ่อทายไม่ผิดล่ะก็ คนที่เจ้าแผนการอย่างคนนี้ เขาคงจะได้ตำแหน่งผู้อาวุโสรองในตระกูลโม่ไปครอบครองแล้วมั้ง！”

“ผมเข้าใจแล้วครับคุณพ่อ พ่ออยากจะขอร้องโม่ฉางคงใช้อำนาจของเขาไปจู่โจมตระกูลเฉินใช่ไหมครับ？”

หลงจงซานพูดด้วยความเข้าใจ

“ลูกพูดถูกแค่ครึ่งเดียว เพราะอะซานลูกเข้าใจไหม ถ้าเราไปอยู่ใต้บารมีของเขา ตระกูลหลงของพวกเราก็จะเหลือแต่ชื่อเท่านั้น！หืม แต่อำนาจที่ยิ่งใหญ่นี้สามารถทำให้ตระกูลเฉินอยู่ไม่เป็นสุขแน่！”

ท่านปู่พูดด้วยท่าทีโหดร้าย

“แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ยังดีกว่าถูกสองพี่น้องตระกูลเฉินย่ำยีก็แล้วกัน เมื่อล่อโม่ฉางคงออกมาคงจะชุลมุนวุ่นวายน่าดู！ยิ่งชุลมนก็ยิ่งเป็นผลดีต่อพวกเรานะ！”

ท่านปู่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“อะซาน ลูกไปเป็นเพื่อนพ่อ ไปเชิญตระกูลโม่โม่ฉางคงออกมา！”

……

สามวันให้หลัง

ตระกูลเฉินที่เมืองหนานหยาง

กำลังจัดงานเลี้ยงลับๆงานหนึ่ง

แม้กระทั่งคนจำนวนมากในตระกูลก็ไม่ได้เข้าร่วมงานเลี้ยง

และในงานเลี้ยงมีสาวงามสองคนกำลังเดินดูรอบๆนอกคฤหาสน์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“เฉินเกอ ตั้งแต่ที่พี่สาวฉันฟื้นขึ้นมา ยังไม่ได้ขอบคุณคุณที่หลายวันก่อนคุณช่วยบริจาคเลือดเลย！”

หนึ่งในสาวงามนั้นกำลังพูดกับเฉินเกอที่เดินมาด้วยกันอย่างยิ้มแย้ม

“คุณชิงหยิงเกรงใจแล้ว ถ้าเทียบกับที่ตระกูลโม่ช่วยเหลือตระกูลเฉินแล้ว มันแค่เล็กน้อยเอง！”

เฉินเกอพูดด้วยรอยยิ้ม

เรื่องนี้พูดแล้วก็บังเอิญยิ่งนัก

ในวันนั้น เฉินเกอกับคุณยายไปเยี่ยมเยือนที่บ้านตระกูลโม่ บังเอิญเห็นลูกสาวคนโตของตระกูลโม่ชื่อโม่ชิงหวูได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัสจนสลบไป

ตระกูลโม่ตระเวนหากรุ๊ปเลือดที่เหมาะสมที่สุดไปทั่ว เพื่อจะช่วยชีวิตโม่ชิงหวู

แต่ถึงแม้จะมีกรุ๊ปเลือดที่เหมาะสม แต่ตระกูลโม่พิถีพิถันกับเลือดมาก

ประจวนเหมาะกับกรุ๊ปเลือดของเฉินเกอเหมาะสมกว่า

ดังนั้นเฉินเกอจึงบริจาคเลือดให้แก่โม่ชิงหวูเพื่อช่วยชีวิตเธอ

และเป็นเพราะสาเหตุนี้นี่เองที่เฉินเกอกับคุณยายพักอาศัยอยู่ที่บ้านตระกูลโม่เป็นเวลานานถึง 7 วัน เนื่องจากเฉินเกอบริจาคเลือดแล้วร่างกายอ่อนเพลียเป็นพิเศษ

“คุณหนูชิงหยิง ชิงหวูทั้งสองท่าน งานเลี้ยงยังไม่เลิกรา ผมขอตัวเข้าไปรับแขกก่อนนะครับ！”

เฉินเกอพูดจบก็หันหลังเดินจากไป

และสาวงามอีกคนที่ไม่เคยสบตากับเฉินเกอดีๆเลย ตอนนี้กำลังเหล่ตามองเฉินเกอแวบหนึ่ง

และเธอคนนี้ก็คือโม่ชิงหวูนั่งเอง

“พี่สาว พี่ทำอะไร อย่างน้อยเฉินเกอก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ยังไงสักก็เคยช่วยชีวิตพี่นะ！”

และโม่ชิงหยิงพูดเตือนสติ

“ใครให้เขาใช้เลือดสกปรกโสโครก มิเช่นนั้นเลือดฉันคงจะบริสุทธิ์มากเลย！”

โม่ชิงหวูพูดอย่างเย็นชา

“ทำไมพี่พูดอย่างนี้ เฉินเกอก็เป็นคนดีเนี่ย！”

โม่ชิงหยิงกล่าว

บัดนี้โม่ชิงหวูขมวดคิ้วแล้วมองโม่ชิงหยิง：“พี่ก็อยากจะถามน้องเหมือนกัน ตั้งแต่ที่พี่ฟื้นขึ้นมา ทำไมถึงพูดถึงเฉินเกอต่อหน้าพี่ตลอดเวลา หรือเป็นเพราะน้องหลงรักเขาแล้ว？”

โม่ชิงหยิงแก้มแดงเล็กน้อย“ฉัน……ฉันไม่ใช่สักหน่อย？ฉันแค่รู้สึกซาบซึ้งที่เขาช่วยพี่ ตอนนี้พวกเราถูกส่งให้มาช่วยตระกูลเฉินของพวกเขา เลยอยากจะพี่สนิทสนมกับเขาสักหน่อยก็เท่านั้นเอง！”

“พี่ผ่านอะไรมาเยอะ เรื่องบางเรื่องพี่ดูออก ใช่อยู่ที่น้องไม่เคยเจอคนประเภทนี้มาก่อน จึงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นต่อคนประเภทนี้ แต่พี่ของบอกเลยว่า มันเป็นไปไม่ได้ น้องเลิกคิดเลยเถอะไปไกลตั้งแต่ต้นจะดีกว่า！และที่สำคัญพี่ขอบอกน้องเลยว่า ผู้ชายบนโลกใบนี้ไม่ใช่ของดีอะไรทั้งนั้น พวกเขาเลวระยำกันทั้งนั้น！เลวมาก！”