ทายาทเศรษฐีฉบับหนุ่มจน / ที่แท้….ฉันเป็นลูกเศรษฐี - บทที่ 485 บุคคลปริศนา
บทที่ 485 บุคคลปริศนา
ตามข้อมูลที่จางหูใหม่ ตามนิสัยของเหวินเซินแล้ว เขาในเวลาแบบนี้มักจะไปที่คาสิโนใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดของเทียนเฉิง แล้วเฉินเกอจึงพาลูกน้องตรงไปที่นั่น
ในตอนแรกเฉินเกอเพียงแค่นั่งเฉยๆ ข้างๆ โต๊ะพนันเท่านั้น แน่นอนว่าหลังจากชนะเกมติดต่อกันเป็นสิบกว่าครั้ง ก็ย่อมดึงดูดความสนใจของเจ้ามือรับแทง และในตอนที่เฉินเกอไม่ได้ใส่ใจก็มีลูกน้องคนหนึ่งแอบวิ่งไปยังห้องสำนักงาน
” พี่เซิน ข้างนอกมีนักแสดงงิ้วคนหนึ่ง ชนะเงินไปแล้วไม่น้อย แถมเขายังพาลูกน้องมาด้วยไม่น้อย ดูท่าแล้วไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่ายๆ ”
ลูกน้องพูดกับเจ้านายที่กำลังนั่งอยู่ ซึ่งชายหนุ่มร่างใหญ่คนนี้ก็กำลังเล่นดาบซามูไรญี่ปุ่นที่อยู่ในมือ
ชายหนุ่มร่างใหญ่คนนี้ มีรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ที่เห็นได้อย่างชัดเจนตั้งแต่กลางหัวจนถึงหน้าผาก ดูแล้วเป็นคนประเภทที่ทำให้คนอื่นรู้สึกกลัวได้
และเขาก็คือลูกพี่ของที่นี่ นามว่าเหวินเซิน
” ป๊าบ!!
ดาบซามูไรญี่ปุ่นที่ถูกขัดเงาอย่างดีฟาดลงบนที่นั่งหยกตรงหน้าจนแตกเป็นชิ้นๆ
ทำให้ลูกถึงกับตกใจ
ฟู่!
เขาเป่าดาบไปมา
“เป็นนักแสดงงิ้ว？ในเมื่อเป็นคนฝีมือดีคนหนึ่ง ก็คงจะเข้าใจกฏที่นี่ของเหวินเซิน ฉันคนนี้ถึงจะถูก ก็ได้ ฉันจะออกไปดู! ” เหวินเซินพูดพลันหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา
ข้างนอกที่กำลังเสียงดัง แต่ว่าในตอนที่เหวินเซินพาลูกน้องเดินออกมา ถูกคนที่อยู่ในนั้นก็ถึงกับเงียบไปชั่วขณะ
“พี่เซิน！”
ทุกคนเรียกขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน
เหวินเซินพาลูกน้อง เดินตรงไปยังตรงหน้าของเฉินเกอ
” ฉันก็คิดว่าเป็นใครกัน ที่แท้ก็แค่เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่ง ทำไม? ไม่รู้กฎของพี่เซินที่นี่หรอ? ชนะเป็นสิบกว่ามือยังไม่คิดจะปล่อยบ้างหรือไง? ”
เหวินเซินพูด
” กฎหรอครับ ผมก็ยังไม่ค่อยรู้เรื่อง เพิ่งจะมาใหม่ ต้องขอความชี้แนะด้วย! ”
” ไม่เข้าใจก็บอก สามารถเรียนได้ เอาอย่างนี้พวกเรามาเล่นกันซะสองรอบมือ แต่ของวางพนันไม่รู้ว่านายจะกล้าหรือเปล่า? ” เหวินเซินยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
” คุณพูดมาเถอะ พนันกับอะไร? ”
ในขณะที่เฉินเกอกำลังพูดก็มองไปยังเหวินเซินขึ้นๆ ลงๆ นอกจากใบหน้าที่ดูแข็งแกร่งแล้ว เฉินเกอก็ไม่เห็นรังสีผู้ที่มีความแข็งแกร่งบนตัวเขาเลย
ดูไม่เหมือนโม่เจี้ยนและคนอื่นๆ ก่อนหน้านี้สามารถแยกแยะความแข็งแกร่งและความอ่อนแอได้ แต่อย่างน้อยเฉินเกอแค่มองก็พอดูออกว่าพวกเขานั้นดูเป็นคนมีรังสีนักสู้ ถ้าเกิดเหวินเซินเป็นคนที่แข็งแกร่งมากจริงๆ ตัวเขาจะไม่มีได้ยังไง?
แล้วในตอนนั้นเองเหวินเซินก็พูดขึ้นมา
” เดิมพันชีวิต! ”
เมื่อคำพูดนี้ออกมาทุกคนต่างก็พากันตกใจ
เฉินว่านชานและคนอื่นๆ ก็ต่างมองหน้ากัน
“ก็ได้ครับ! ยินดีน้อมรับคำท้า! ” เฉินเกอพยักหน้า
เพียงทว่าสำหรับทักษะการพนันแบบนี้ เหวินเซินก็นับว่าเป็นพวกปลาไหลมั่วนิ่มเก่ง ดังนั้นจะมาเป็นคู่มือของเฉินเกอได้ยังไง
เพียงแค่รอบเดียว เหวินเซินก็แพ้เสียแล้ว
” คุณเหวิน ออมมือเกินไปแล้ว ผมชนะแล้ว! ”
เฉินเกอส่ายหน้ายิ้ม
แต่เหวินเซินนั้นกำลังลูบนาฬิกาข้อมือของตัวเองไปมา
จากนั้น ลูกน้องที่อยู่รอบๆ ก็เริ่มมีการเคลื่อนไหว
แล้วคนก็ค่อยๆ ออกมา พุ่งเป้าไปยังฝั่งของเฉินเกอ
” น้องชายนี่ฝีมือเก่งกาจจริงๆ แต่น่าเสียดาย ที่ชีวิตของฉันเกรงว่านายจะเอาไปด้วยไม่ได้ แต่ชีวิตของนายสามารถเอาทิ้งไว้ที่นี่! ”
เหวินเซินลูกขึ้นด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น
“จัดการ! ”
แต่ว่าเพียงแค่เห็นเฉินเกอขยับตัว ก็มาถึงตรงหน้าของเหวินเซินอย่างรวดเร็วในทันที และด้วยความรวดเร็วของสายตาและมือ เขาก็ใช้มือบีบคอของเหวินเซินเอาไว้
คนอื่นๆ ที่กำลังจะลงมือ ก็ไม่กล้าที่จะขยับ
แล้วเฉินเกอก็ค่อยๆ ออกแรงยกเหวินเซินขึ้นมา
” ถ้าไม่อยากตาย ก็ให้ลูกน้องของคุณทั้งหมดไสหัวออกไป! ” เฉินเกอพูดอย่างรุนแรง
” ไป! ทุกคนไสหัวออกไปให้หมด! น้องชาย นาย….อย่าทำอะไรมั่วซั่ว รู้ไว้ด้วยว่าที่นี่เป็นถิ่นของฉัน! ” เหวินเซินโบกมืออย่างร้อนรนให้ลูกน้องทุกคนถอยออกไป
” ถ้างั้นคำที่คุณเคยพูด โปรดรักษาคำพูดด้วย คุณจะต้องมอบชีวิตของคุณให้ผม! ” เฉินเกอพูด
” อย่า! อย่าเลยนะสหาย ไว้ชีวิตฉัน นายอยากได้อะไร ฉันให้นายได้หมดเลย! ” เหวินเซินร้องขอชีวิต
” ง่ายมาก หนึ่งชีวิตแลกกับหนึ่งชีวิต เมื่อไม่นานมานี้ พวกคุณไปจับคนมาคนหนึ่งใช่ไหม เขาชื่อจางหลง มีฉายาว่าเทียนหลง ตอนนี้ขังเขาไว้ที่ไหน? ”
เฉินเกอถาม
” ที่แท้น้องชายก็มาช่วยเขา อยู่…..อยู่ในกำมือของฉัน ฉันปล่อยเขา นายก็ต้องรักษาสัญญาปล่อยฉันซะ! ” เหวินเซิน พูดอย่างร้อนรน
” เลิกพูดมากซะ ส่งตัวคนออกมา! ” เฉินเกอเพิ่มแรงมากขึ้น
” เขา….เขาถูกขังไว้ในห้องใต้ดินของคาสิโน อยากจะช่วยตอนนี้ก็ได้ ฉันจะไปบอกกับลูกน้องให้ปล่อยเขาออกมา! ”
ในตอนนี้เองเหวินเซินก็รู้สึกสบายใจขึ้น
ในไม่ช้า เฉินว่านชานก็ช่วยคนที่ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล อยู่ในอาการสลบไม่รู้ตื่นอย่างเทียนหลงออกมา
ป้าบ ！
เฉินเกอที่พอเห็นสภาพน่าสังเวชของเทียนหลง ก็โมโหขึ้นมา พลางแตะเหวินเซินลอยออกไป เหวินเซินถึงกับสำลักเลือดออกมาพร้อมความกลัว ส่วนพวกเฉินว่านชานเองก็ต่างพากันตะลึง
คนที่ดูน่าเกรงขามอย่างเหวินเซิน จะกลายเป็นคนไม่มีค่าอะไรเลยเมื่ออยู่ต่อหน้าของคุณผู้ชาย? นี่มันไม่ถูกต้องตามหลักวิทยาศาสตร์เลย!
” พาเขาไป ให้เขาปกป้องเราออกจากที่นี่! ”
เฉินเกอแบกเทียนหลงขึ้นหลังตัวเอง พลันคุมเหวินเซินเอาไว้แล้วทุกคนก็ขับรถออกไป
” ฉันมีแค่ชีวิตเดียว พวกนายอย่าฆ่าฉันเด็ดขาด! ”
และพอมาถึงแม่น้ำร้างแห่งหนึ่ง เหวินเซินก็คุกเข่าลง
” หึ คิดไม่ถึงว่าเหวินเซินผู้เก่งกาจของเทียนเฉิงจะกลายเป็นคนแบบนี้! ”
” ใช่สิ แม่เจ้า คนมากมายต่างก็หวาดกลัวเมื่อได้ยินชื่อเสียงอันน่าเกรงขามของเขา แต่แท้จริงแล้วก็แค่คนอ่อนแอคนหนึ่ง! ”
เฉินว่านชานและคนอื่นๆ หัวเราะออกมาอย่างฝืดๆ
แล้วเฉินเกอก็จ้องไปยังพวกเขาอย่างเยือกเย็นพลางพูดด้วยความเรียบนิ่ง
” คุณตอบคำถามผมมาตามตรง เหวินเซินตัวจริงไปอยู่ไหน? คุณเป็นอะไรกับเหวินเซิน? ”
ทันทีที่พูดออกมา เฉินว่านชานและคนอื่นก็ถึงกับอึ้ง
” คุณชายโปรดไว้ชีวิตด้วย ฉันชื่อเหวินหลิน เหวินเซินเป็นน้องชายของฉัน เมื่ออาทิตย์ก่อนเขาออกไปข้างนอก ฉันแค่มาช่วยเขาดูแลสถานที่ในตอนที่เขาไม่อยู่แค่นั้นเอง คุณชายโปรดไว้ชีวิตด้วย ถ้าอยากจะแก้แค้นก็ไปหาน้องชายของฉันเหวินเซิน! ”
เขาพูดไปร้องไห้ไป
” อะไรกัน? ที่แท้เขาก็ไม่ใช่เหวินเซินงั้นหรอ？”
ทุกคนตะลึงงัน
แต่คุณชายดูเหมือนจะมองออกนานแล้ว
” ไอ้สารเลว ที่แท้แกก็หลอกพวกเรา เหวินเซินหล่ะ? เขาอยู่ที่ไหน? ” เฉินว่านชานคว้าตัวเขาเอาไว้
” เขาบอกฉันแค่ว่าจะพาคนไปหาของบางอย่าง จะกลับมาช้าหน่อย ส่วนอย่างอื่นฉันก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลย! ” เหวินหลินพูดพลันร้องไห้
” เราพาคนมาได้แล้ว ฆ่าคุณก็เปื้อนมือพวกเราเปล่าๆ ไสหัวไปซะ! ” เฉินเกอด่าพร้อมกับมองไปยังเหวินหลิน
“ขอบคุณคุณชาย ขอบคุณ! ‘
เหวินหลินรีบหนีไปอย่างรีบร้อน
” เจ้าหมีอ่อนแอตัวนี้นี่……”
เฉินว่านชานพูดไปบ่นไป จากนั้นก็ตามเฉินเกอกลับไป
” แม่เจ้า ฉันเป็นเหวินหลินเป็นฮีโร่มาทั้งชีวิต คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะถูกไอ้เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่งจัดการ ซวยจริงๆ แต่คนๆ นี้แข็งแกร่งมากจริงๆ สามารถเทียบได้กับน้องสองได้เลย! ดูแล้วจะต้องรีบเรียกให้น้องชายกลับมา ทำลายเจ้าเด็กนี้ซะ! ”
เหวินหลินลูบลำคอตัวเอง พลันวิ่งไปด่าไป
ป๊าบ！
แล้วก็ไปชนเข้ากับใครบางคน จากนั้นเขาก็ล้มลงไปอย่างทุลักทุเล
” แม่เอ๊ย ไม่มีตาหรือไง! ” เหวินหลินด่าด้วยความโมโห
แต่ว่า นาทีต่อมาเขาก็ถึงกับด่าไม่ออก
เพราะคนที่ยืนอยู่ตหน้าของเหวินหลิน เป็นชายชุดดำที่สวมผ้าคลุมดำเอาไว้ มองเห็นเพียงดวงตาทั้งสองที่ออกมาเท่านั้น
ซึ่งจากสายตาของคนคนนี้ก็พอดูออกว่าเขาคงจะเป็นชายชราคนหนึ่ง
ถึงดวงตาทั้งคู่ของเขาจะขุ่นมัว แต่กลับมองเห็นออร่าและความดุดันได้อย่างชัดเจน ราวกับปีศาจที่โหดร้าย เยือกเย็นจนทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกสั่นสะท้าน เหวินหลินด่าออกไปเพียงคำเดียว พอตกใจก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกมา
” คุณ….คุณเป็นใครกัน? ” เหวินหลินกล่าวถาม
แต่ชายชราชุดดำก็ค่อยๆ เดินเข้ามา พลางยกมือทั้งสองขึ้นแล้วตีไปที่หน้าอกของเหวินหลินอย่างเบาๆ
อ้าก!
เพียงครู่เดียว เหวินหลินก็เลือดกระอักออกมาจากปากแล้วลงไปนอนกับพื้น…..
แล้วขายชราก็ค่อยไขว้มือไว้ข้างหลัง เหลือบตาตรงไปยังทางที่เฉินเกอขับรถจากไป พร้อมกับเกิดความสนใจมองตามไปด้วยความสนใจ จากนั้นคิ้วก็เริ่มขมวด…
YOU MAY ALSO LIKE
