ท่านอ๋องผู้โหดร้ายกับหมอปีศาจ - ตอนที่ 2847 ความสามารถพิเศษ
ทันทีที่มาถึงจวนเจ้าเมือง โม่เป่ยก็ส่งมู่เฉียนซีไปที่โกดังขนาดใหญ่ ซึ่งตั้วก็อยู่ข้างในนั้น
ชั้นวางที่งดงามแต่ละชั้นภายในโกดัง เต็มไปด้วยหมอนหลากหลายชนิด ซึ่งเห็นได้ชัดว่าท่านเจ้าเมืองได้ยอมรับคำแนะนำของมู่เฉียนซีเป็นอย่างดี
“เฉียนซี เจ้าว่าในบรรดาหมอนเหล่านี้ ใบไหนที่ดูแล้วเจริญตาที่สุด วันนี้ข้าควรจะเปลี่ยนมาใช้อันไหนถึงจะดี”
มันมากมายขนาดที่ว่าทำให้คนที่พบเห็นต้องตาพร่ามัวไปเลยจริง ๆ มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ทั้งหมดนี้ถือว่าไม่เลวเลย เอาที่ท่านชอบก็พอแล้ว”
“สิ่งเหล่านี้เป็นของที่ข้าออกแบบมาด้วยตนเอง คิดไม่ถึงเลยว่าข้าจะตาถึงเช่นนี้! เฉียนซีข้าจะมอบให้เจ้า ฉะนั้นเจ้าก็เลือกบ้างเถอะ”
“เลือกแค่อันเดียวก็พอแล้ว เช่นนั้นก็เอาอันนั้นแล้วกัน!” มู่เฉียนซีชี้ไปที่หมอนแมวสีดำตัวหนึ่ง เพราะค่อนข้างคิดถึงอู๋ตี้และเสี่ยวหงขึ้นมานิดหน่อย
แต่มันก็อีกไม่นานแล้ว ขาดเพียงแค่ต้นกำเนิดแห่งแดนปีศาจเท่านั้น
“ได้สิ!” ร่างของตั้วสว่างวาบขึ้น และหายไปต่อหน้าต่อตามู่เฉียนซีทันที
เขาหยิบหมอนแมวสีดำที่ประณีตและมีความยาวครึ่งหนึ่งของตัวเขาใบนั้นมา จากนั้นก็ยัดลงไปในมือของมู่เฉียนซี
ขนของมันนุ่มมากราวกับแพรต่วนก็มิปาน มันให้สัมผัสที่ยอดเยี่ยมมาก
ตั้วเป็นถึงเจ้าเมืองของเมืองแห่งความเกียจคร้านที่เป็นหนึ่งในเจ็ดของเมืองหลักแห่งแดนปีศาจ แม้จะมั่นใจว่าคนผู้นี้ไม่มีพลังในการต่อสู้เลยแม้แต่น้อย แต่ก็เป็นคนที่มีความมุ่งมั่นที่สมบูรณ์แบบ จนถึงขนาดทำสิ่งของที่ประณีตที่สุดเช่นนี้ออกมาได้
“ยอดเยี่ยม! ข้าพอใจมันสุด ๆ เลย ขอบคุณท่านแล้ว!”
“ขอบคุณอะไรกัน เจ้าช่วยข้าไว้ได้มากเลยทีเดียว”
เมื่อเข้าไปในจวนเจ้าเมือง ก็ได้รับหมอนแมวดำมาใบหนึ่ง และหลังจากที่มู่เฉียนซียุ่งกับเรื่องของหอหมอปีศาจเสร็จแล้ว นางก็ค้นพบว่าการนอนกอดหมอนใบนี้ทำให้หลับสบายดีจริง ๆ
เมื่อเป็นเช่นนี้ติดต่อกันหลายวัน มู่เฉียนซีก็มองไปที่หมอนใบนี้ และค้นพบส่วนที่พิเศษบางอย่าง
นางกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “เพราะหมอนใบนี้ถูกเจ้าเมืองสัมผัสมาก่อนจึงสามารถทำให้คนอื่นหลับสบายได้อย่างนั้นหรือ แม้ว่าตั้วจะเป็นผู้รับบาปดั้งเดิมแห่งความเกียจคร้าน แต่ก็ไม่น่าจะมีความสามารถเช่นนี้ได้สิ”
อย่างไรก็ต้องไปส่งยาที่จวนเจ้าเมืองอยู่แล้ว ฉะนั้นในตอนที่มู่เฉียนซีไปเจอกับตั้ว นางก็ได้บอกเรื่องนี้กับเขา ซึ่งตั้วเองก็รู้สึกประหลาดใจมากเช่นกัน
“เฉียนซี จริงหรือ หากว่าหมอนของข้าสามารถทำให้เจ้าหลับสบายได้ เช่นนั้นก็ยอดเยี่ยมมากจริง ๆ” ตั้วกล่าวอย่างตื่นเต้น
“สามารถให้คนอื่นลองดูได้” มู่เฉียนซีกล่าว
“ได้สิ!”
หลังจากนั้น คนของจวนเจ้าเมืองเมื่อได้เจอกับเจ้าเมืองของพวกเขาก็ถูกส่งหมอนให้อย่างบ้าคลั่ง
“เจ้าสิ่งนี้ข้ามอบให้เจ้า รับไปเสีย! คืนนี้เจ้าต้องกอดมันแล้วนอนนะ!”
“นี่ให้เจ้า…”
“เช่นนั้นเจ้าลองอันนี้ดู”
“โม่หลาน นี่คือสิ่งที่ข้าใช้เมื่อคืนนี้ แต่วันนี้ข้าสนใจอีกอันหนึ่งมากกว่า เช่นนั้นจึงมอบชิ้นนี้ให้เจ้า! เจ้าจำเป็นต้องใช้ ได้ยินหรือไม่”
เมื่อค้นพบอันใหม่ที่น่าสนใจกว่า ตั้วก็คิดจะไปลองอย่างตื่นเต้น
“ขอรับ!” โม่หลานกล่าวพลางพยักหน้าตอบ
เมื่อการตอบรับออกมาในวันรุ่งขึ้น มันก็เป็นไปตามที่มู่เฉียนซีได้คาดการณ์ไว้จริง ๆ
หลังจากคนที่อยู่ในจวนเจ้าเมืองได้ใช้หมอนที่ตั้วมอบให้ มันก็ทำให้พวกเขาหลับได้ดีและมีความสุขเป็นอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งโม่เป่ย เขาคาดว่าตนเองไม่ได้นอนหลับสบายขนาดนี้มาหลายพันปีแล้ว
ตั้วทั้งประหลาดใจและตื่นเต้นเป็นอย่างมาก “ข้ามีชีวิตมานานหลายปีขนาดนี้ แต่ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย คิดไม่ถึงเลยว่าข้าจะมีความสามารถพิเศษเช่นนี้ด้วย นี่เป็นการค้นพบที่ทำให้รู้สึกประหลาดใจจริง ๆ”
“ข้าคิดว่า หากท่านขายหมอนมันจะต้องได้รับความนิยม จนทำเงินได้มากมายมหาศาลแน่นอน!” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างอารมณ์ดี
การจะให้ท่านเจ้าเมืองของเมืองแห่งความเกียจคร้านที่สง่างามไปขายหมอน ช่างเป็นเรื่องที่น่าขบขันเป็นอย่างยิ่ง
แต่ทว่าตั้วไม่ใช่ผู้ที่ทำสิ่งใดตามเหตุผลอยู่แล้ว เขาจึงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “นี่เป็นความคิดที่ไม่เลวเลย มันสามารถเป็นประโยชน์ต่อเจ้าพวกคนที่นอนไม่หลับเหล่านั้นได้ ข้าจะส่งหมอนหกใบไปให้เจ้าพวกนั้นเพื่ออวดก่อนดีกว่า!”
สำหรับพวกเขาแล้ว ไม่ว่าจะเรื่องการยกระดับความสามารถหรือได้รับสมบัติที่ไม่ควรค่าแก่การโอ้อวดอะไรก็ตาม พวกเขาล้วนเต็มใจที่จะขุดค้นสิ่งใหม่ ๆ มากยิ่งขึ้น
อย่างไรเสียราชาปีศาจทุกคนก็ใช้ชีวิตมายาวนานมากกว่าปกติอยู่แล้ว
เมื่อบอกว่าจะทำก็ทำทันที!
มู่เฉียนซีเองเพียงแค่เสนอไปเรื่อยเท่านั้น แต่คิดไม่ถึงว่าตั้วจะสนใจมันมากขนาดนี้จริง ๆ
คนอื่น ๆ ไม่ตอบกลับ แต่มีชายเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ตอบกลับมาว่า “กอดหมอนที่เจ้าเคยกอดยังได้ผลดีขนาดนี้ เช่นนั้นตัวเจ้าเองน่าจะได้ผลที่ดีกว่ามิใช่หรือ หรือไม่เจ้าอยากจะมานอนเป็นเพื่อนข้าสักสองสามคืนดีล่ะ”
เมื่อตั้วมองไปสีหน้าก็มืดมนลงทันที เจ้าหมอนี่ช่างเป็นคนที่หื่นกามเสียจริง
หลังจากนั้นสหายคนอื่นต่างก็ตอบกลับมาเช่นกัน และมีบางคนที่ไม่สนใจเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย
แต่ก็มีบางคนที่ทดลองใช้เพียงครั้งเดียว ก็รู้สึกว่ามันมีประสิทธิภาพมากเช่นกัน
แน่นอนว่าในตัวของผู้คนนั้นยังมีศักยภาพอันไร้ขีดจำกัด ถึงจะมีชีวิตมานานมากกว่าหมื่นปีแล้วก็ยังสามารถขุดค้นสิ่งใหม่ออกมาได้อีก
หลังจากที่หอหมอปีศาจเปิดกิจการ ก็ไม่ต้องพูดถึงธุรกิจเลย
ถึงนักปรุงยาของแดนปีศาจจะไม่น้อยเท่าแดนภูต แต่ทว่ายาลูกกลอนของหอหมอปีศาจก็ถือว่าเป็นสินค้าที่มีคุณภาพสูงในแดนปีศาจเช่นกัน
ตั้วช่างเป็นคนที่ขยันหมั่นเพียรจริง ๆ นอกจากจะมากความสามารถแล้ว ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจหรือความเป็นผู้นำต่างก็ไม่เลวทั้งนั้น
ซึ่งหอหมอปีศาจที่ได้รับการสนับสนุนจากเขา ทำให้มู่เฉียนซีไม่จำเป็นต้องใช้ความพยายามใด ๆ เลย
หลังจากที่มู่เฉียนซีออกโรงช่วยเหลือตั้ว สถานการณ์ของเขาก็ดีขึ้นมาก เขาไม่ต้องกัดฟันต่อต้านความขี้เกียจทุกวัน และสามารถทำงานจนเสร็จได้อย่างง่ายดายอีกด้วย
“ขอเพียงงานของตนเองเสร็จก็เพียงพอแล้ว หากไม่ยุ่งก็สามารถทำเรื่องอื่น ๆ อีกได้” มู่เฉียนซีกล่าว
“ยังมีเรื่องอะไรที่สั่งสมประสบการณ์ได้มากยิ่งกว่าการทำงานอีกหรือ” ตั้วกล่าว
เมื่อก่อน! ความสุขของเขาก็คือการนอนหลับ
แต่หลังจากที่เขาตัดสินใจเปลี่ยนแปลง ความสุขของเขาก็คือการนอนบวกกับการทำงานไปด้วย
สิ่งที่สร้างความบันเทิงในแดนปีศาจมีไม่มากนัก และกิจกรรมที่ทำให้เผ่าปีศาจชื่นชอบมากที่สุดก็คือการล่าเหยื่อ และต่อสู้กับปีศาจ
แต่ทว่าพลังอำนาจของเขาในฐานะราชาปีศาจถือว่าอยู่ในระดับต้น ๆ ของแดนปีศาจ ซึ่งทำให้การท้าทายไม่สูงมากนัก
“ท่านสามารถพัฒนากิจการของตนเองได้ ไม่ใช่ว่าเตรียมจะขายหมอนหรอกหรือ แม้เจ้าเมืองแต่ละคนจะใจดีช่วยท่าน แต่ท่านก็ไม่สามารถตามใจพวกเขา จนสูญเสียความสามารถในการจัดการเมืองของตนเองไป” มู่เฉียนซีกล่าว
จำเป็นต้องบอกว่า เจ้าเมืองแต่ละคนก็ใจใหญ่เช่นกัน พวกเขาได้มอบเรื่องทั้งหมดให้เจ้าเมืองแห่งความเกียจคร้านไปทำ โดยที่ไม่กลัวว่าเจ้าเมืองแห่งความเกียจคร้านจะเข้ายึดครองพวกเขาเลย
แต่ก็ถูก ตั้วเป็นคนขี้เกียจขนาดนี้ แน่นอนว่าเขาจะต้องขี้เกียจยึดครองพวกเขาอยู่แล้ว
มู่เฉียนซีเองก้รู้ว่าพวกเขามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันเป็นอย่างมาก ซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นเหล่าพี่ชายที่สามารถพูดคุยกันได้เกือบทุกเรื่องเลยด้วยซ้ำ
ที่แดนวิญญาณก่อนหน้านี้เหล่าองค์ชายแต่ละคนต่างต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อแย่งชิงตำแหน่ง นอกจากนี้องค์จักรพรรดิราชันวิญญาณยังมีจิตใจที่แปลกประหลาดที่วางแผนได้แม้กระทั่งลูกชายของตนเอง
ส่วนแดนภูตก่อนหน้านี้แต่ละเผ่าภูตก็มีความขัดแย้งกัน ซึ่งนั่นก็เป็นความขัดแย้งที่หยั่งรากลึก บวกกับมีภูตร้ายแห่งความตายออกอาละวาด ยิ่งทำให้ไม่มั่นคงมากขึ้นไปอีก
และเมื่อดูแดนปีศาจในตอนนี้แล้ว ก็ถือว่าสงบสุขเป็นพิเศษ เจ้าเมืองแต่ละคนนอกจากความเบื่อหน่ายและการใช้กำลังซ้ำไปซ้ำมาของตนเองแล้ว ดูเหมือนว่าสถานการณ์ของพวกเขาจะมีความมั่นคงเป็นพิเศษอีกด้วย
“พูดได้ถูกต้องแล้ว ตอนนี้มีเฉียนซีอยู่ด้วย ข้าไม่จำเป็นต้องทำงานเพื่อควบคุมความง่วงของตนเองอีก และตอนนี้ควรจะส่งคืนเรื่องที่ยังไม่ได้ทำการแก้ไขมากมายให้พวกเขาได้แล้ว” ตั้วเห็นด้วยกับความคิดของมู่เฉียนซี
หลังจากที่เจ้าเมืองทั้งหกรับเรื่องจิปาถะต่าง ๆ ที่ถูกส่งกลับมา และรู้ว่าใครเป็นต้นคิดของเรื่องทั้งหมดนี้ สีหน้าของพวกเขาก็มืดมนลงทันที!
นักปรุงยาผู้นั้นคือปีศาจอย่างนั้นหรือ นางได้ทำลายวันอันแสนวิเศษในการพักผ่อนและไม่ต้องจัดการกับเรื่องน่าเบื่อเหล่านี้ของพวกเขาไปจนหมดสิ้น
พวกเขาไม่รังเกียจที่จะโดนตามใจเช่นนี้เสียหน่อย
กิจการหอหมอปีศาจในเมืองแห่งความเกียจคร้านพัฒนาไปได้อย่างดี และวันเวลาในแดนปีศาจก็ผ่านไปอย่างสงบวันแล้ววันเล่า
แต่ทว่าไม่มีข่าวคราวเลย ไม่มีข่าวเลยแม้แต่น้อย
ด้วยเหตุนี้มู่เฉียนซีจึงตัดสินใจว่าจะพัฒนากิจการต่อไป รอหลังจากที่หอหมอปีศาจเปิดทั่วแดนปีศาจแล้ว ทันทีที่ศิษย์พี่ตื่นขึ้นมา เขาจะต้องรู้ว่านางมาถึงแดนปีศาจแล้วแน่นอน
“ตั้ว ทำเช่นไรถึงจะสามารถสร้างหอหมอปีศาจในเมืองอื่นได้ เจ้าสามารถช่วยข้าคุยกับเจ้าเมืองทั้งหกคนนั้นได้หรือไม่” มู่เฉียนซีกล่าว
.
.
YOU MAY ALSO LIKE
