ท่านอ๋องผู้โหดร้ายกับหมอปีศาจ - บทที่ 2915 ความตายมาเยือน

 หญิงสาวสวยสะดุดตากล่าวว่า “ท่านจื่อหยู ข้าไม่กล้าท้าท่านจริงๆ ข้าได้ยินมาว่าแม้แต่ท่านเจ้าเมืองก็แข็งแกร่งไม่น้อยเลย เรามาประลองกันไหม?”

  ดวงตาของหญิงสาวผู้นี้จ้องมองแต่การต่อสู้และการสังหาร เธอไม่ได้สนใจท่านเจ้าเมืองจื่อหยูผู้ซึ่งเคยดึงดูดหญิงสาวมานับไม่ถ้วนเลย

  เหล่าเจ้าเมืองในเมืองสังหารล้วนเป็นเช่นนี้ และเหล่าแม่มดในเมืองก็แทบจะเหมือนกัน เป็นเรื่องน่าอัศจรรย์หากไม่มีผู้ชายคนไหนในเมืองสังหารทั้งเมืองที่ยังโสดอยู่

  ใบหน้าหล่อเหลาของจื่อหยูแข็งทื่อเล็กน้อย แล้วเขาก็ยิ้ม “คุณหญิง การต่อสู้ช่างน่าเบื่อ! เราไปกินข้าวและดื่มกันไหม?”

  “ไม่มีอะไรน่าสนใจไปกว่าการท้าทายคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง! ท่านเจ้าเมืองจื่อหยู ท่านมัวแต่ลังเลอะไรอยู่?”

  เลือดจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าโจมตีโดยไม่ลังเล ไม่สนใจคำท้าของจื่อหยู

  จื่อหยูครุ่นคิดอย่างหนักว่าเสน่ห์ของเขาได้ลดลงไปแล้วหรือไม่

  ท่าทีที่ดุดันของหญิงงามทำให้เขาต้องยอมรับคำท้า และการต่อสู้ก็ดุเดือดจนฟ้าดินดูเหมือนจะมืดมิด

  จิ่วเย่โกหกหน้าตาย ร่างกายของเขาปกติดีทุกอย่าง! เขาไม่มีปัญหาอะไรเลย

  มู่เฉียนซีบอกให้จิ่วเย่ไปจัดการธุระของตัวเอง เมืองแห่งการสังหาร แม้จะมีชื่อเสียงฉาวโฉ่ แต่จริงๆ แล้วอันตรายขนาดนั้นเลยหรือ?

  ขณะที่จิ่วเย่กำลังจะกลับไปยังแดนคุก เขาก็เห็นจื่อโย่วอยู่ในสภาพ ที่น่าเวทนา

  หญิงงามนั้นดุร้ายมาก และจิ่วเย่แสดงความเมตตาต่อเธอเพียงเล็กน้อย แต่กลับต้องได้รับผลกรรมตอบแทน

  ลูกน้องคนนี้ช่างน่าละอายจริงๆ จิ่วเย่เหลือบมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

  “เฉียนซี เฉียนซี ในที่สุดข้าก็พลิกสถานการณ์ได้! ข้าเอาชนะเจ้าไม่ได้ ข้าเอาชนะท่านลอร์ดซีฮุนไม่ได้ ข้าสงสัยในความสามารถของตัวเองมาหลายวันแล้ว แต่ตอนนี้ข้าชนะแล้ว!” ม่อเทียนเอ๋อร์บอกมู่เฉียนซีอย่างตื่นเต้น

  ในขณะเดียวกัน จื่อโย่วที่พ่ายแพ้ ภายใต้สายตาอันอันตรายของจิ่วเย่ ก็รีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องการทำให้ตัวเองขายหน้าในแดนปีศาจชั้นสอง

  คราวนี้ สนามรบแดนปีศาจแห่งใหม่ได้เปิดขึ้นแล้ว เปิดให้เฉพาะปีศาจระดับแม่ทัพปีศาจเท่านั้น

  หมอเทียนเอ๋อร์หยิบการ์ดออกมาใบหนึ่งแล้วยื่นให้มู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “รับการ์ดใบนี้ไป แม้ว่าเจ้าจะเป็นมนุษย์ เจ้าก็จะได้รับการยอมรับว่าเป็นสมาชิกของเผ่าปีศาจ เมื่อสนามรบเปิดขึ้น จะมีการแข่งขันต่อเนื่องร้อยรอบ โดยผลัดกันเล่น และเจ้าในฐานะผู้ชนะเลิศอันดับหนึ่ง จะไม่มีเวลาพักเลย”

  “ตกลง!”

  “งั้นฉันก็ไปเหมือนกัน มาดูกันว่าใครจะเร็วกว่ากัน! อย่าขอให้ท่านซือฮั่นช่วยนะ! ไม่อย่างนั้นฉันแพ้แน่ๆ” ตอนนี้เธอเพิ่งนึกได้ว่าลืมใส่เงื่อนไขนี้ไว้ในข้อตกลง

  มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ถ้าฉันให้ซือหุนช่วย ก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่ฉันจะเข้าร่วมฝึกฝนทักษะการต่อสู้ ไม่ต้องห่วง! ฉันมีแค่แม่ทัพปีศาจ ยังไม่จำเป็นต้องใช้ซือหุน”

  มู่เฉียนซีพูดอย่างนั้นอย่างเป็นธรรมชาติ และโมเทียเอ๋อร์ก็เชื่อเธอ ดังนั้นทั้งสองจึงแยกทางกันและเริ่มต้นการเดินทางปราบปีศาจในสนามรบ

  มู่เฉียนซีเดินทางมาถึงสนามรบแรกได้สำเร็จ ทุกคนรู้ว่ามนุษย์ที่เอาชนะเป่ยซงได้จะเข้ามาในสนามรบนี้

  ทันทีที่มู่เฉียนซีเข้ามา เธอก็พบกับกลุ่มคนแรก ซึ่งต่างประหลาดใจที่เห็นเธอ

  “เธอนี่เอง!”

  “ใช่ ใช่ เธอเอง มนุษย์”

  นี่เป็นมนุษย์เพียงคนเดียวในเมืองสังหารของพวกเขา หายากมากจนทุกคนจำเธอได้ทันที มู่เฉียนซีไม่สามารถซ่อนตัวเธอได้แม้ว่าจะต้องการก็ตาม

  “เจ้าเมืองได้ตรัสแล้ว! ใครก็ตามที่ฆ่านางจะได้รางวัลเป็นยาเม็ดที่ช่วยให้เราทะลุระดับราชาปีศาจได้ และพวกเขาจะกลายเป็นองครักษ์ส่วนตัวของเจ้าเมือง”

  เพื่อจูงใจให้ทุกคนโจมตีมู่เฉียนซี รางวัลของเจ้าเมืองจึงเย้ายวนใจอย่างเหลือเชื่อ แต่

  ยาเม็ดนี้ไม่ใช่ยาที่นางเคยขายให้หมอตี้เอ๋อร์หรือ?

  การใช้ยาของนางเป็นรางวัลสำหรับคนที่โจมตีนาง—นางย่อมต้องขึ้นราคาอย่างแน่นอน

  ด้วยผลประโยชน์เช่นนี้ ทุกคนจึงรีบเข้าโจมตีมู่เฉียนซี และนางก็ถูกล้อมรอบอย่างรวดเร็ว

  “ปัง ปัง ปัง!” แม้จะไม่ได้ใช้พลังวิญญาณ มู่เฉียนซีก็ยังไม่สามารถแตะต้องเสื้อผ้าของพวกมันได้ด้วยความเร็วขนาดนั้น

  มู่เฉียนซีแทรกซึมผ่านพวกมัน โจมตีจุดสำคัญของพวกมันด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ

  “ปฟฟฟ! ปฟฟฟ! ปฟฟฟ!” ปีศาจถูกกระหน่ำด้วยหมัดที่ดูอ่อนแอของมู่เฉียนซีทีละตัว อวัยวะภายในของพวกมันเกือบแตกละเอียด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

  พลังโจมตีของนางนั้นมหาศาล

  “พึ่ม! พึ่ม! พึ่ม!” พวกเขากระอักเลือด รู้สึกใกล้ตายอย่างเหลือเชื่อ ใบหน้าซีดเผือด

  “ฉันดูอ่อนแอขนาดนั้นเลยเหรอ? ในเมื่อเป้าหมายของพวกเจ้าคือการฆ่าฉัน งั้นฉันจะฆ่าพวกเจ้าโดยไม่ลังเล อย่าลืมนะ ในสนามรบนี้ พวกเจ้าไม่สามารถฟื้นคืนชีพได้” มู่เฉียนซีกล่าว

  พวกเขาตกใจเล็กน้อย นึกขึ้นได้ทันที

  หลังจากเข้าร่วมสนามรบมากมายที่สามารถฟื้นคืนชีพได้ พวกเขาไม่เคยเจอสนามรบที่แท้จริงที่อยู่บนขอบแห่งความตายมาก่อน

  ด้วยเหตุนี้ ผลเสียจึงร้ายแรง พวกเขาคิดว่าความตายไม่ใช่เรื่องใหญ่

  นำไปสู่การขาดความระมัดระวังและการไม่ใส่ใจต่อชีวิตและความตาย

  เมื่อเห็นสีหน้าของพวกเขา มู่เฉียนซีจึงเข้าใจว่าทำไมโมเทียร์ถึงกังวลมาก

  นางได้ดูแลไม่ให้ประชากรของเมืองสังหารลดลงอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งนี้ก็ส่งผลเสียต่อพวกเขาอย่างมากเช่นกัน

  “ตายซะ!”

  หลังจากไม่ได้เผชิญหน้ากับวิกฤตแห่งความตายมานาน ความรู้สึกนี้จุดประกายจิตวิญญาณนักสู้ของพวกเขา

  พวกเขาต้องเอาชนะเธอ พวกเขาต้องมีชีวิตรอด

  แม้ว่าพวกเขาจะไม่กลัวความตาย แต่การเอาชีวิตรอดเป็นสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตทุกชนิด

  เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ พวกเขาสามารถใช้พละกำลังสุดท้าย ไพ่ตายทั้งหมดที่มี

  “พึ่ม! พึ่ม! พึ่ม!” ถึงกระนั้น พวกเขาก็ไม่สามารถพลิกสถานการณ์ได้

  ผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่งเกินไป และสิ่งที่ทำให้พวกเขามั่นใจยิ่งขึ้นก็คือ เธอเอาชนะพวกเขาโดยใช้เพียงพละกำลังทางกายภาพ การ

  พ่ายแพ้ต่อผู้หญิงคนนี้ ทำให้พวกเขายอมรับความพ่ายแพ้แม้กระทั่งในความตาย

  “ปัง! ปัง! ปัง!”

  ทีละคน พวกเขาล้มลง รู้สึกว่าชีวิตกำลังหลุดลอยไปในทันที

  ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงและหายใจไม่ออก ความรู้สึกมืดมิดนั้นทำให้พวกเขาหนาวสั่นไปถึงกระดูก

  นี่คือความตาย มันทนไม่ได้

  จมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอย่างสมบูรณ์ ราวกับอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง สติสัมปชัญญะของพวกเขาเริ่มพร่ามัวมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาไม่รู้สึกอะไรเลย

  “พึ่ม! พึ่ม! พึ่ม!” ทันใดนั้น พวกเขาก็รู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อย

  มู่เฉียนซีกล่าวว่า “การเป็นคู่ต่อสู้ก็เรื่องหนึ่ง แต่การทำหน้าที่เป็นแพทย์และช่วยชีวิตไปด้วยนั้น มันเหนื่อยมาก หมอนั่นใช้ทุกอย่างได้อย่างคุ้มค่าจริงๆ”

  ทำร้ายคนจนเกือบตายแล้วค่อยช่วยชีวิตอีกที

  ”ก็ได้ ถือเป็นการฝึกทักษะการปฐมพยาบาลของฉันแล้วกัน ถึงแม้ว่าจริงๆ แล้วฉันไม่จำเป็นต้องฝึกทักษะนี้เลยก็ตาม” มู่เฉียนซีพึมพำ

  ”แคร็ก! แคร็ก!” เธอทุบโทเค็นลงบนตัวพวกเขา และพวกเขาก็ถูกเทเลพอร์ตหายไปโดยอัตโนมัติ

  ”ยี่สิบคน!” มู่เฉียนซีกล่าว

  สนามรบหนึ่งแห่งมีคนหมื่นคน และเธอจัดการไปเพียงยี่สิบคนเท่านั้น

  มีสนามรบทั้งหมดหนึ่งร้อยแห่ง ดังนั้นเธอต้องฝึกทหารหนึ่งร้อยคนนี้ มันเป็นงานที่ยาวนานและยากลำบาก

  มู่เฉียนซีกล่าวว่า “นักพิฆาตวิญญาณ ข้ารู้สึกเหมือนถูกหลอก ข้าคิดว่ามันมีแค่ร้อยแมตช์ แต่ข้ามองข้ามไปสนิทเลยว่าแต่ละแมตช์มีคนกี่คน”

  “อาจารย์ ทำไมท่านไม่ปล่อยให้ข้าเข้าร่วมล่ะ! ไม่มีกฎตายตัวว่าข้าห้ามสู้! ข้าเป็นดาบของท่าน เป็นส่วนหนึ่งของกองกำลังของท่าน” เมื่อได้ยินคำบ่นของมู่เฉียนซี นักพิฆาตวิญญาณก็อดใจไม่ไหวที่จะเข้าไปช่วยและเริ่มการต่อสู้ทันที