ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 11 โชคดีที่มีน้องสะใภ้เก้ำอยู่ พวกเราจึงรอดพ้นหายนะครั้ง

นี้ได้

เฮ่อจือหร่านคำดการณ์ได้แล้ว ตั้งแต่มีคนมารายงำน

บ่ำวรับใช้สองคนนั้นถูกยาพิษจากน้ำที่ดื่ม โจ๊กบนโต๊ะของพวก
นางก็มีพิษด้วย เป็นไปได้มากที่สุดคือมีคนแอบใส่ยาพิษลงในบ่อน้ำ

“ท่านแม่ น้ำในห้องครัวเล็กมาจากที่ใดเจ้ำคะ”

“บ่อน้ำหลังเรือนของข้าเอง”

เฮ่อจือหร่านไม่รอช้ำ รีบเดินไปตรวจสอบ

ทันทีที่ตักน้ำขึ้นมาหนึ่งถัง นางใช้นิ้วสัมผัสเบำ ๆ ก่อนชิมรส

ทุกคนกลั้นหายใจมองท่ำทำงของเฮ่อจือหร่าน

จนกระทั่งนางวางถังไม้ไว้ข้าง ๆ ฮูหยินผู้เฒ่ำจึงถำมว่า “ในน้ำนี้
มีพิษหรือไม่”

ดวงตาเฮ่อจือหร่านฉำยแววเคร่งเครียด “พิษมาจากบ่อน้ำนี้”

ได้ยินดังนั้น สีหน้ำของฮูหยินผู้เฒ่ำเปลี่ยนไป

แม้จวนฮู่กั๋วกงจะต้องประสบหายนะไม่คำดฝันในเร็ว ๆ นี้ แต่สิทธิ์
และอานาจของนางในฐำนะเจ้ำบ้ำนยังคงอยู่

“พวกเจ้ำรีบตรวจสอบเดี๋ยวนี้ ข้าจะดูว่าใครกันที่กล้ำวางยาคน
ในจวน!”

บรรดำบ่ำวรับใช้ในเรือนต่ำงลงมือปฏิบัติทันที่ ไม่นานก็มีคน
กลับมารายงำน

“ฮูหยินผู้เฒ่ำ ป้ำหลิวผูกคอฆ่ำตัวตำยในห้องของนางแล้วเจ้ำ
ค่ะ”

เหล่ำสะใภ้นาโดยฮูหยินผู้เฒ่ำมุ่งหน้ำไปยังห้องของบ่ำวรับใช้

ศพของป้ำหลิวแขวนอยู่บนคำน สิ้นใจไปแล้ว

ฮูหยินผู้เฒ่ำสั่งการให้นาศพของป้ำหลิวลงมา

เฮ่อจือหร่านมองสถำนการณ์ตรงหน้ำ ข้อสันนิษฐำนแรกคือป้ำ
หลิวอาจกลัวความผิดจึงชิงฆ่ำตัวตำยไปก่อน

หากเป็นเช่นนั้น ผู้ที่อยู่เบื้องหลังคงต้องเป็นศัตรูของจวนฮู่กั๋วกง

ในประวัติศำสตร์บันทึกว่า นอกจากองค์จักรพรรดิจะทรงระแวง
ตระกูลโม่แล้ว กลับไม่ได้ระบุว่ามีผู้อื่นเกลียดชังตระกูลโม่บ้ำง

อีกทั้งองค์จักรพรรดิก็คิดเพียงจะเนรเทศคนตระกูลโม่ทั้งหมด
เท่านั้น คงไม่อาจส่งคนมาวางยาพิษอีก

เช่นนั้น ผู้ที่อยู่เบื้องหลังคือใครกันแน่

ขณะกำลังสับสน ฮูหยินผู้เฒ่ำได้แสดงอานาจผู้เป็นใหญ่ของ
จวน ออกคำสั่งให้คนค้นศพและที่พักของป้ำหลิว

บนตัวของป้ำหลิวมีเพียงเศษเงินไม่กี่เหวินเท่านั้น

อย่ำงไรก็ตำม ใต้เตียงของนางกลับพบห่อกระดำษเล็ก ๆ ห่อหนึ่ง

บ่ำวรับใช้ส่งห่อกระดำษให้ฮูหยินผู้เฒ่ำ

ฮูหยินผู้เฒ่ำรับมา ค่อย ๆ เปิดอย่ำงระมัดระวังต่อหน้ำทุกคน

ภายในห่อกระดำษว่างเปล่ำ แต่ด้วยผงสีขำวที่หลงเหลืออยู่บ้ำง
จึงคำดว่าห่อกระดำษนี้คงจะเคยบรรจุผงยาบำงอย่ำง

หากเป็นเมื่อก่อน ฮูหยินผู้เฒ่ำคงเชิญหมอหลวงมาตรวจสอบ

แต่ก็คงไม่ต่ำงไปจากครั้งก่อน เมื่อคืนโม่จิ่วเยี่ยถูกลงโทษจน
สภำพเป็นอย่ำงนั้น หมอหลวงยังไม่ยอมมาดูอาการเขำเลย ถ้ำจะให้
ไปตำมตัวตอนนี้ย่อมไร้ประโยชน์

ท่ำมกลางความคิดวุ่นวาย เฮ่อจือหร่านก้ำวมาด้านหน้ำ

“ท่านแม่ ข้าเรียนรู้วิชำแพทย์มาบ้ำง ขอให้ข้าตรวจสอบดูเถอะ!”

ฮูหยินผู้เฒ่ำมองนาง แววตำลังเลเล็กน้อยก่อนส่งมอบห่อ
กระดำษให้

“นี่อาจเป็นยาพิษ เจ้ำระวังตัวด้วย”

เฮ่อจือหร่านรับห่อกระดำษมาสูดดมกลิ่น และลิ้มชิมเล็กน้อย

นางเงยหน้ำมองฮูหยินผู้เฒ่ำ “ท่านแม่ นี่เป็นยาพิษที่ใส่ลงไปใน
บ่อน้ำ”

ฮูหยินผู้เฒ่ำได้ยินดังนั้นยิ่งกำมือแน่น “ป้ำหลิวรับใช้ข้าตั้งแต่ยัง
สาว ข้าคิดว่าตนเองปฏิบัติกับนางได้ไม่เลว เหตุใดนางจึงทำเช่นนี้”

“ท่านแม่ ข้าคิดว่าเบื้องหลังป้ำหลิวยังมีตัวการใหญ่อยู่อีก”

เฮ่อจือหร่านเห็นฮูหยินผู้เฒ่ำโกรธแค้นจึงเอ่ยเตือน

“แท้จริงแล้วมีใครที่เกลียดชังตระกูลโม่บ้ำง”

ในตอนนี้ ฮูหยินผู้เฒ่ำก็คำดเดำไม่ออกว่าคนผู้นั้นคือใคร

ทว่านางรู้ดีอยู่แก่ใจว่ายามนี้แค่เรื่องจากราชสานักก็แทบเอาตัว
ไม่รอดแล้ว ยังจะมีเวลาที่ไหนมาสืบเรื่องราวเหล่านี้

ฮูหยินผู้เฒ่ำถอนหายใจ “เรื่องนี้คงต้องพักไว้ก่อน รอปรึกษำจิ่ว
เยี่ยอีกที”

จากนั้น ทุกคนก็ล้วนซำบซึ้งใจในตัวเฮ่อจือหร่าน

“น้องสะใภ้เก้ำ วันนี้ที่เราทุกคนรอดชีวิตมาได้ก็เพราะเจ้ำ
สังเกตเห็นพิษในอาหารได้ทัน ไม่เช่นนั้น พวกเราทั้งครอบครัวคง
ต้องตำยไปแล้ว” เหล่ำพี่สะใภ้เอ่ยขอบคุณนาง

“ใช่แล้ว โชคดีที่มีน้องสะใภ้เก้ำอยู่ พวกเราจึงรอดพ้นหายนะครั้ง
นี้ได้”

“น้องสะใภ้เก้ำ พี่สะใภ้ต้องขอบใจเจ้ำจริง ๆ”

“น้องสะใภ้เก้ำ เจ้ำน่ำชื่นชมมาก”

“…”

เฮ่อจือหร่านทำเช่นนี้ไปก็เพียงเพราะเป็นเรื่องที่ควรทำ ไม่ได้คิด
เรื่องบุญคุณใด ๆ

เมื่อเหล่ำพี่สะใภ้กล่าวขอบคุณอย่ำงจริงใจ นางจึงยิ้มกล่าว
“พวกเราทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน พี่สะใภ้ทั้งหลายไม่จำเป็นต้อง
เกรงใจเช่นนี้”

ฮูหยินผู้เฒ่ำมองกลุ่มลูกสะใภ้ที่ยังไม่รู้จักรสชำติของความ
ยากลาบำก นางกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

“สะใภ้เก้ำพูดถูกแล้ว ทุกคนล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน หาก
พวกเจ้ำซำบซึ้งจริง ๆ ต่อไปก็พิสูจน์มันด้วยการกระทำเถอะ”

หลังคำพูดของแม่สามี เหล่ำพี่สะใภ้จึงรีบปิดปำกฉับ

ฮูหยินผู้เฒ่ำมองรอบ ๆ “จัดการศพของป้ำหลิว จากนั้นตักน้ำ
จากบ่อน้ำเรือนอื่นมาทำอาหารเช้ำใหม่เสีย”

นางคิดว่า หากต้องถูกเนรเทศในวันนี้ การได้กินอาหารอย่ำงอิ่ม
หนาสาราญอีกสักครั้งก็คงกลายเป็นเรื่องยาก ดังนั้น ทุกคนจึงต้อง
กินให้อิ่มท้องมากที่สุด

บ่ำวรับใช้รับคำสั่งรีบปฏิบัติตำม

ฮูหยินผู้เฒ่านากลุ่มสะใภ้กลับมาที่ห้องรับรอง

“เมื่อคืนพวกเจ้ำเตรียมสิ่งใดไปบ้ำง” ฮูหยินผู้เฒ่ำซักถำม ขณะ
บ่ำวรับใช้กำลังจัดเตรียมอาหารเช้ำชุดใหม่

“ท่านแม่ ข้าทำตำมที่น้องสะใภ้เก้ำบอก ตัดเย็บถุงเสื้อตัวใน
ใช้นุุ่นห่อตั๋วเงินแล้ว”

“ข้าเองก็เตรียมเสร็จแล้ว”

“ข้าก็เช่นกัน”

สะใภ้ทั้งแปดต่ำงเอ่ยบอก

ฮูหยินผู้เฒ่ำพยักหน้ำ “ดีมาก หากมีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ พวกเจ้ำ
ทั้งหลายต้องรอบคอบเข้าไว้”

โม่หานเยี่ยกลับไม่เข้าใจสิ่งที่มารดำและพี่สะใภ้กำลังพูดคุยกัน

“ท่านแม่ พี่สะใภ้ พวกท่านเตรียมอะไรกัน”

ฮูหยินผู้เฒ่ำมองบุตรสาวไร้เดียงสาของตนเอง ไม่กล้ำบอกความ
จริง

“หานเยี่ย เจ้ำเป็นเด็ก ไม่ต้องถำมอะไรมากนัก”

โม่หานเยี่ยรู้สึกไม่พอใจ ทว่าก็สังเกตได้ว่าอารมณ์ของมารดำใน
วันนี้ไม่สู้ดีนัก เพื่อไม่ให้มารดำต้องโกรธ นางจึงได้แต่ก้มหน้ำเงียบ

ไม่นานนัก สาวใช้ก็นาอาหารเช้ำชุดใหม่ที่จัดเตรียมเรียบร้อย
แล้วเข้ามาวาง

เฮ่อจือหร่านตรวจสอบก่อนพบว่าไม่มีปัญหาอะไร จึงให้ทุกคน
เริ่มทำนได้

เพียงแต่ บรรยากำศการกินอาหารมื้อนี้ช่ำงแปลกประหลาด

ทุกคนล้วนห่อเหี่ยว เสมือนกำลังทำนอาหารมื้อสุดท้ำยก่อนต้อง
เดินทำงไกล

เฮ่อจือหร่านไม่กล่าววาจำใด รีบกินโจ๊กจนหมดถ้วย จากนั้นผุด
ลุกขึ้น

“ท่านแม่ ข้าขอแบ่งอาหารไปให้ท่านพี่นะเจ้ำคะ”

เวลานี้ นางใจร้อนอยากพบโม่จิ่วเยี่ย เพราะคนที่อยู่เบื้องหลังให้
ป้ำหลิววางยาพิษยังคงเป็นปริศนา

บำงทีโม่จิ่วเยี่ยอาจมีคำตอบก็เป็นได้

เมื่อกลับถึงเรือนหอ โม่จิ่วเยี่ยยังคงนอนคว ่ำหน้ำในท่ำเดิม

เมื่อเขำเห็นเฮ่อจือหร่านกลับมาแล้ว จึงเอ่ยถำม “ข้างนอกมีอะไร
เกิดขึ้นหรือไม่”

เฮ่อจือหร่านวางอาหารบนโต๊ะไม่ไกลจากหัวเตียง

“ยังไม่มีความเคลื่อนไหวมากนัก แต่มีคนวางยาพิษลงในบ่อน้ำ
เรือนของท่านแม่ โชคดีที่ข้าพบเข้าเสียก่อน ไม่เช่นนั้นคนทั้งจวนคง
ต้องจบสิ้นแล้ว”