ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 126 ถอนหนอนพิษกู่

หลังได้ยินว่าเฮ่อจือหร่านอาจสามารถถอนพิษหนอนกู่ในร่าง
ของพี่แปดได้ โม่จิ่วเยี่ยก็ดีใจจนแทบเสีบสติ เขาอยากให้ถึงตอน
กลางคืนเร็ว ๆ เพื่อจะได้รักษาพี่แปดโดยด่วน
เพื่อความปลอดภัย เฮ่อจือหร่านจึงกลับไปที่พื้นที่มิติ และฉีดยา
ระงับประสาทให้กับโม่ชูหานและปล่อยให้เขาหลับต่อไป
รอจนกระทั่งฟ้ามืดและเห็นทุกคนกลับเข้ากระโจมไปพักผ่อนกัน
หมดแล้ว เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยก็รีบเข้าไปในพื้นที่มิติอย่างใจร้อน
โม่ชูหานยังคงหลับใหลอยู่
เฮ่อจือหร่านใช้จิตส านึกส่งตัวเขาไปยังห้องผ่าตัด
เมื่อโม่จิ่วเยี่ยได้ยินว่านางจะผ่าตัดเอาหนอนพิษกู่ออกจากร่างพี่
แปด สิ่งแรกที่เขานึกถึงก็คือพี่แปดอาจถูกถอดเสื้อผ้าออกจนเปลือย
เปล่าเหมือนกับตัวเขาในตอนนั้น
คิดได้ดังนั้น โม่จิ่วเยี่ยก็รีบผลักเฮ่อจือหร่านออกไปนอกห้อง
ผ่าตัดทันที่
“ข้าจะถอดเสื้อผ้าพี่แปดเอง เสร็จแล้วก็จะเรียกเจ้าเข้ามา”
เฮ่อจือหร่านเบ้ปากอย่างไม่พอใจ
“หนอนพิษกู่ของเขาอยู่บนแขน ไม่จ าเป็นต้องถอดเสื้อผ้า
ทั้งหมดหรอกนะ”

โม่จิ่วเยี่ยจึงเพิ่งเข้าใจและไม่ได้ผลักนางออกไปอีก
อย่างไรก็ตาม เขายังคงลงมือถอดเสื้อของพี่แปดออกด้วยตัวเอง
เมื่อเห็นร่างกายของพี่แปดที่ผอมแห้งจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก
หัวใจของโม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกเจ็บปวด
พี่แปดเป็นคนที่มีวรยุทธ์แข็งแกร่งที่สุดในบ้าน และมีร่างกายที่
แข็งแรงที่สุดเช่นกัน ไม่รู้ว่าเขาผ่านอะไรมาบ้างในช่วงหลายปีถึงได้
ผอมลงขนาดนี้
แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาให้คิดมาก การแก้พิษกู่ส าคัญกว่า
หลังจากช่วยพี่แปดถอดเสื้อแล้ว โม่จิ่วเยี่ยก็ยืนอยู่มุมห้องเพื่อ
ไม่ให้กีดขวางนาง
เฮ่อจือหร่านมองโม่จิ่วเยี่ยที่ยืนเงอะงะอยู่ตรงมุมห้อง จึงเรียกเขา
ให้มาสวมชุดผ่าตัดปลอดเชื้อด้วยกัน จากนั้นก็ส่งขวดแก้วที่มีฝาปิด
สนิทให้เขา
“ท่านถือขวดนี้เอาไว้ให้ดี พอหนอนพิษกู่โผล่ออกมา ให้รีบจับ
มันใส่ขวดทันที่ อย่าปล่อยให้มันหนีไปเด็ดขาด”
โม่จิ่วเยี่ยรับขวดแก้วมาพลางพยักหน้าอย่างจริงจัง
เพื่อป้องกันไม่ให้โม่ชูหานตื่นขึ้นมาเพราะความเจ็บปวด เฮ่อจื
อหร่านจึงให้ยาชาเฉพาะที่กับเขาไปก่อน

จากนั้นนางก็น าถาดเครื่องมือผ่าตัดมาวางไว้ข้างตัว แล้วเริ่มลง
มือทันที่
โม่จิ่วเยี่ยมองแขนของพี่แปดถูกกรีดด้วยมีดสีเงิน หยดเลือดสด
ๆ ไหลออกมาตามรอยแผล
เฮ่อจือหร่านท าเหมือนไม่เห็นเลือดที่ไหลออกมา เพื่อไม่ให้
หนอนพิษกู่ตายไปเสียก่อน นางจึงต้องค่อย ๆ กรีดเนื้อของโม่ชูหาน
อย่างระมัดระวัง
ผ่านไปไม่นาน เฮ่อจือหร่านก็พูดขึ้น
“เตรียมรับหนอนพิษ”
โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกตื่นเต้นนัก จ้องมองยังแผลของพี่แปดตาไม่กะพริบ
เฮ่อจือหร่านมือหนึ่งถือคีมคีบ อีกมือถือคีมห้ามเลือด ค่อย ๆ
แยกรอยแผลของโม่ชูหานออกเล็กน้อย
หนอนสีด าตัวหนึ่งพลันปรากฏแก่สายตาของทั้งสองคน
กู่หุ่นเชิดเหมือนจะรู้สึกถึงอันตรายรอบตัว มันกางปีกเตรียมจะ
บินออกจากร่างของเจ้าของ
โม่จิ่วเยี่ยลงมือรวดเร็วว่องไว ใช้ปากขวดแก้วจ่อตัวกู่หุ่นเชิดไว้
น าให้มันบินเข้าไปในขวดแก้วโดยตรงแล้วรีบปิดฝาให้แน่น
หลังเสร็จสิ้นภารกิจ เฮ่อจือหร่านก็รีบเย็บแผลของโม่ชูหานให้
เรียบร้อย

โม่จิ่วเยี่ยเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่านางก็เคยรักษาแผลให้เขาแบบนี้มา
ก่อน
แม้วิธีการรักษานี้จะเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยได้ยิน แต่ก็รู้ดีว่าแผลที่
รักษาด้วยวิธีการนี้จะหายเร็วกว่าวิธีทั่วไปหลายเท่า
เฮ่อจือหร่านรักษาแผลของโม่ชูหานเสร็จแล้ว ก็ช่วยให้น ้าเกลือ
ต้านอาการอักเสบกับเขา
นางเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วถอดชุดผ่าตัดปลอดเชื้อออก
ก่อนจะเปิดแอปเถาเป่าเพื่อซื้อเลือดหนึ่งถุง
เมื่อเปิดแอปเถาเป่าบนมือถือ ข้อความที่ปรากฏก็ท าให้นาง
ประหลาดใจมาก
ยอดขายสินค้าในร้านของนางวันนี้น่าพึงพอใจทีเดียว เวลานี้มี
รายได้ถึงหนึ่งล้านเก้าแสนหยวนแล้ว
เมื่อตรวจสอบดู ก็พบว่าผู้ที่ซื้อคือนักสะสมตัวน้อยที่ไม่ได้โผล่มา
นาน
นักสะสมตัวน้อยยังทิ้งข้อความไว้ให้นางด้วย แต่ตอนนี้เฮ่อจือห
ร่านก าลังรีบซื้อเลือด และต้องจัดการเรื่องของโม่ชูหานต่อ นางจึง
ตั้งใจว่าจะกลับไปตอบข้อความเมื่อมีเวลาว่าง
กู่ลูกสามารถมีชีวิตอยู่ได้นานที่สุดสิบวันหลังจากออกจากร่าง
เจ้าของ

มันหมายความว่าภายในสิบวันนี้ ถ้ากู่ลูกไม่สามารถกลับไปหากู่
แม่ได้ มันก็จะต้องตาย
เหตุผลที่นางพยายามเพื่อให้กู่ลูกยังมีชีวิตรอด ก็เพราะนางคิด
ว่าอาจจะมีโอกาสใช้เบาะแสนี้ในการตามหาคนที่ใช้คาถาหนอนพิษ
กู่กับโม่ชูหาน
ในหนังสือต าราแมลงพิษฉบับสมบูรณ์กล่าวไว้ว่า หากต้องการ
ให้กู่ลูกของกู่หุ่นเชิดมีชีวิตรอดได้นานหลังจากออกจากร่างมนุษย์
จ าเป็นต้องใช้เลือดของมนุษย์มาหล่อเลี้ยง
ดังนั้น เฮ่อจือหร่านจึงวางแผนจะใช้เลือดสดหล่อเลี้ยงมันทันทีที่
กู่ลูกออกจากร่างไป เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น
อย่างไรก็ตาม โม่จิ่วเยี่ยไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ เขาคิดว่าแค่เอากู่
ลูกออกมาและเผาทิ้งก็พอแล้ว
แต่เฮ่อจือหร่านกลับเติมเลือดสดลงไปในขวดมากมายขนาดนั้น
“เจ้าท าแบบนี้หมายความว่าอย่างไร?”
เฮ่อจือหร่านอธิบายจุดประสงค์ของตัวเองให้โม่จิ่วเยี่ยฟัง
โม่จิ่วเยี่ยได้ฟังค าอธิบายของนางแล้ว จึงยื่นนิ้วให้นางด้วยความ
จริงใจ

“โชคดีที่เจ้าละเอียดรอบคอบ ไม่เช่นนั้น แม้ว่าพี่แปดจะรู้ว่าใคร
เป็นคนใช้หนอนพิษกู่กับเขา พวกเราก็อาจจะไม่สามารถหาตัวอีก
ฝ่ายได้”
ส าหรับต านานของผู้ที่เลี้ยงหนอนพิษกู่ในแถบทางใต้นั้น โม่จิ่ว
เยี่ยก็เคยได้ยินมาบ้าง
คนพวกนี้ต่างก็ปรากฏตัวอย่างลึกลับ ต่อหน้าผู้คนอาจจะเป็นคน
ธรรมดาทั่วไป แต่ลับหลังกลับเป็นปีศาจร้ายที่เลี้ยงหนอนพิษกู่อันน่า
สะพรึงกลัวไว้
หลังจากเติมเลือดลงไปครึ่งขวด เฮ่อจือหร่านเก็บขวดที่บรรจุกู่
ลูกเอาไว้อย่างเรียบร้อย
โม่จิ่วเยี่ยชี้ไปยังโม่ชูหานที่ยังคงอยู่ในสภาพหมดสติและถามว่า
“ตอนนี้ก าจัดหนอนพิษกู่ของพี่แปดได้แล้ว เมื่อไหร่เขาจะฟื้น
ขึ้นมา?”
เฮ่อจือหร่านมองดูนาฬิกาแขวนบนผนังแล้วตอบว่า
“ตอนนี้สัญญาณชีพของเขาเป็นปกติทุกอย่าง คาดว่าไม่เกิน
หนึ่งชั่วยามก็จะฟื้น พอน ้าเกลือขวดนี้หมด พวกเราต้องรีบพาเขา
ออกไป”
อารมณ์ของโม่จิ่วเยี่ยยังคงหดหู่อยู่บ้าง แต่มันก็ไม่กระทบต่อการ
คิดของเขา

เฮ่อจือหร่านเห็นโม่จิ่วเยี่ยไม่พูดอะไรเสียทีจึงถามขึ้น
“ท่านก าลังคิดถึงคนที่ควบคุมอยู่เบื้องหลังพี่แปดใช่หรือไม่?”
โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้า
“พี่แปดถูกหนอนพิษกู่เล่นงาน และเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับคน
จากหนานเจียงแน่นอน
หากจะพูดว่าคนหนานเจียงเกลียดชังสกุลโม่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
เพราะหลายปีมานี้ การมีอยู่ของคนสกุลโม่ท าให้พวกเขาโจมตีต้าซุ่น
ไม่ส าเร็จทุกครั้ง ไม่เพียงแต่ไม่ได้อะไรไป ยังเป็นฝ่ายที่สูญเสียอย่าง
หนักด้วย
แต่ชายชุดด าพวกนั้นใช้วิทยายุทธ์ที่มาจากจงหยวนทั้งหมด ไม่
มีร่องรอยของคนหนานเจียงเลย”
ด้วยเหตุนี้ โม่จิ่วเยี่ยจึงสามารถตัดความเป็นไปได้ที่คนพวกนี้จะ
ถูกส่งมาจากหนานเจียงไป
คนทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบงันพร้อมกัน
แต่เดิมเฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยต่างคิดว่าผู้อยู่เบื้องหลังการลอบ
สังหารครั้งนี้คือหนานรุ่ย
แต่ดูจากสถานการณ์ของโม่ชูหานแล้ว คนที่อยู่เบื้องหลังต้องมี
การติดต่อกับคนหนานเจียงเป็นแน่

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเฮ่อจือหร่าน นางเข้าใจประวัติศาสตร์มากว่า
คนที่มีความทะเยอทะยานจ านวนมาก มักจะเลือกสมรู้ร่วมคิดกับศัตรู
ภายนอก เพื่อเสริมสร้างอ านาจของตนเอง
สรุปแล้ว ตอนนี้ทั้งสองคนไม่สามารถระบุเป้าหมายที่แท้จริงของ
ผู้ที่อยู่เบื้องหลังได้ พวกเขาท าได้เพียงรอให้โม่ชูหานตื่นขึ้นมาแล้ว
สอบถาม และหวังว่าจะได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์จากเขา
ในเมื่อไม่สามารถหาค าตอบที่แท้จริงได้ ทั้งสองคนจึงเข้าใจได้
กันโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยว่าควรปล่อยเรื่องนี้ไปก่อน