ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 185 กล้าติดสินบนข้าต่อหน้าคนอื่นเชียวหรือ

เมิ่งไห่หนิงโบกมือสั่งการ “ข้าให้เวลาพวกเจ้าครึ่งชั่วยาม ไม่ว่า
จะใช้วิธีไหนก็ต้องพาตัวรองนายอ าเภอชุยมาพบข้าเดี๋ยวนี้!”
เหล่าเจ้าหน้าที่มองหน้ากันไปมาก่อนจะรับค าสั่งแล้วจากไป
เมิ่งไห่หนิงก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาเรียกบ่าวรับใช้ที่พามาด้วย
“เมิ่งอัน เจ้าไปที่หน้าประตูที่ว่าการอ าเภอเดี๋ยวนี้ ประกาศออกไป
ว่าวันนี้ข้าจะเปิดศาลไต่สวนรองนายอ าเภอชุยด้วยตัวเอง ให้ผู้ที่ถูก
เขากดขี่ข่มเหงจนไม่มีที่พึ่งมาที่ศาลกันให้หมด วันนี้ข้าจะเป็นที่พึ่ง
ให้พวกเขา!”
ในฐานะนายอ าเภอผู้มีประสบการณ์ เมิ่งไห่หนิงไม่ต้องคิดสงสัย
ก็รู้ว่าหากรองนายอ าเภอชุยสามารถท าเรื่องเช่นนี้กับคนสกุลโม่ได้
แสดงว่ายามปกติเขาก็คงกดขี่ข่มเหงชาวเมืองอยู่แล้ว
วันนี้เขาเพิ่งมาถึงเมืองอวิ่นเพื่อเข้ารับต าแหน่ง ก็จะจัดการกับ
รองนายอ าเภอชุยผู้ฉ้อฉลคนนี้ก่อน
เมิ่งอันรับค าแล้วรีบวิ่งออกไปตามค าสั่ง
เมิ่งไห่หนิงมองไปทางสามีภรรยาโม่จิ่วเยี่ย
“พี่โม่กับพี่สะใภ้ พวกท่านจะไปศาลพร้อมกับข้าด้วยหรือไม่?”
“ได้” โม่จิ่วเยี่ยจูงมือเฮ่อจือหร่านลุกขึ้นพร้อมกัน แล้วเดินตาม
เมิ่งไห่หนิงไป

พวกเขานั่งอยู่ในศาลเป็นเวลานาน แต่กลับไม่เห็นมีชาวบ้านคน
ไหนมาร้องเรียนเรื่องความชั่วร้ายของรองนายอ าเภอชุยเลย
ตอนนั้นเอง เมิ่งอันก็วิ่งกลับมา
“ใต้เท้าขอรับ เมื่อครู่ข้าได้บอกความประสงค์ของท่านให้
ชาวบ้านทราบแล้ว แต่ว่า…”
เมิ่งไห่หนิงเลิกคิ้ว “แต่ว่าอะไร?”
“ข้าสังเกตว่า พอชาวบ้านได้ยินชื่อของรองนายอ าเภอชุย พวก
เขาก็โมโหจนกัดฟันแล้ว แต่เหมือนว่าพวกเขาจะไม่เชื่อว่าท่านจะ
สามารถช่วยให้ความเป็นธรรมกับพวกเขาได้จริง ๆ ขอรับ”
เมิ่งไห่หนิงลุกขึ้นเดินออกไปนอกศาล
“ข้าจะไปพูดกับพวกชาวบ้านเอง”
ศาลตั้งอยู่ตรงข้ามกับประตูใหญ่ของที่ว่าการอ าเภอ เมิ่งไห่หนิง
สามารถเดินตรงไปที่นั่นได้
ตอนนี้มีชาวบ้านมายืนอยู่หน้าประตูมากกว่าตอนที่มาต้อนรับ
เขาเสียอีก
นอกจากนี้ สีหน้าของพวกชาวบ้านก็ดูซับซ้อนมาก
เมิ่งไห่หนิงไม่คิดจะเสียเวลา เขาเอ่ยเสียงกังวานกับชาวบ้านว่า
“ข้าเพิ่งมาถึงเมืองอวิ่น แต่กลับได้ยินเรื่องมากมายเกี่ยวกับขุน
นางที่กระท าตัวฉ้อฉลของรองนายอ าเภอชุย วันนี้ข้าจะไต่สวนเขาต่อ

หน้าพวกท่านทุกคน หากผู้ใดเคยถูกรองนายอ าเภอชุยรังแก ขอให้
แจ้งข้าได้เลย ข้าจะให้ความยุติธรรมกับพวกท่านแน่นอน”
เมื่อเขาพูดจบ ก็มีสามีภรรยาสูงวัยคู่หนึ่งพยุงกันมาหาเขา
ผู้อาวุโสทั้งสองคุกเข่าลงตรงหน้าเมิ่งไห่หนิง
“ใต้เท้า ท่านจะช่วยเหลือพวกเราได้จริงหรือ?”
เมิ่งอันเห็นเจ้านายของตนถูกสงสัยจึงรีบก้าวออกมาพูดว่า “ใต้
เท้าเมิ่งเป็นขุนนางที่มีชื่อเสียงเรื่องความซื่อสัตย์ แน่นอนว่าท่าน
จะต้องช่วยเหลือประชาชนได้”
ได้ยินดังนั้น ผู้อาวุโสทั้งสองก็โขกศีรษะให้เมิ่งไห่หนิงสามครั้ง
เมิ่งไห่หนิงก้าวไปข้างหน้าอย่างรีบร้อนเพื่อช่วยพยุงคนขึ้นมา
“ท่านลุงไม่ต้องมากพิธี ท่านมีความทุกข์ร้อนอะไรก็พูดออกมา
เถอะ”
หญิงชราฟังค าพูดของเขาแล้วก็ร้องไห้โฮออกมาทันที่
“ท่านนายอ าเภอ ได้โปรดช่วยลูกสาวที่น่าสงสารของข้าด้วย…
ฮือ ๆ ๆ…”
ชายชราเห็นภรรยาของตนร้องไห้จนพูดไม่เป็นภาษา ก็กลัวว่า
นายอ าเภอจะหมดความอดทน จึงรีบเอ่ยแทรกขึ้นมาว่า
“ใต้เท้า เมื่อสามปีก่อน ลูกสาวอายุสิบหกของข้ามาขายไข่ที่
ตลาด แต่เพราะนางหน้าตาสะสวย รองนายอ าเภอชุยถึงได้ลักพาตัว

ไปเป็นอนุภรรยา แม้ครอบครัวของเราจะยากจนแต่ก็ไม่อยากให้ลูก
สาวไปเป็นอนุภรรยาของใคร พอได้ยินเรื่องนี้ข้าจึงพาลูกชายสองคน
ไปเรียกตัวนางคืนมาที่เรือนตระกูลชุย”
“บ่าวรับใช้ของตระกูลชุยไม่ฟังค าอธิบายอะไรเลย เอาแต่ทุบตี
ลูกชายสองคนของข้าอย่างหนัก ตอนนี้ลูกชายคนหนึ่งยังนอนอยู่บน
เตียง อีกคนก็เดินกะเผลกไปมา”
“ลูกสาวผู้น่าสงสารของข้าไม่ยอมอยู่กับรองนายอ าเภอชุย วัน
นั้นนางก็ผูกคออยู่ในเรือนตระกูลชุย”
“ใต้เท้า ครอบครัวของข้าบ้านแตกสาแหรกขาด ทั้งหมดนี้เป็น
เพราะรองนายอ าเภอชุย แต่ไม่มีที่พึ่งให้ร้องเรียนเลย พวกเราต้องทน
ทุกข์มาสามปีแล้ว ขอใต้เท้าโปรดช่วยครอบครัวของข้าด้วย…”
ผู้อาวุโสพูดไปพลางร้องไห้สะอึกสะอื้น
ชาวบ้านที่อยู่ในที่นั้นต่างเช็ดน ้าตาไม่หยุด รู้สึกเห็นอกเห็นใจต่อ
ชะตากรรมของครอบครัวนี้นัก
หลังจากฟังเรื่องราวของคู่ผู้อาวุโสทั้งสองแล้ว เส้นเลือดตรงขมับ
ของเมิ่งไห่หนิงก็ปูดโปนขึ้นมาด้วยความโมโห เขาก าหมัดแน่นแล้ว
ทุบเสาประตูอย่างแรง
“รองนายอ าเภอชุย ช่างเป็นรองนายอ าเภอที่ดีจริง ๆ ดูซิว่าวันนี้
ข้าจะจัดการเจ้าอย่างไร”

ชาวบ้านเห็นสีหน้าของเมิ่งไห่หนิงแล้วก็เริ่มมั่นใจว่า นายอ าเภอ
คนใหม่ผู้นี้เป็นขุนนางที่ดี สามารถเป็นที่พึ่งให้กับประชาชนได้จริง ๆ
ดังนั้นจึงมีคนทยอยก้าวออกมาเพื่อเล่าความเดือดร้อนของ
ตนเอง
มีหลายคนที่ลูกสาวของพวกเขาถูกรองนายอ าเภอชุยบังคับพา
ตัวไปเป็นอนุภรรยา บางคนก็ถูกรองนายอ าเภอชุยฉ้อโกงทรัพย์สิน
ส่วนใหญ่แล้วเป็นเพราะรองนายอ าเภอชุยชอบรับสินบนจาก
ผู้อื่น ท าให้พวกชาวบ้านไม่มีที่พึ่งเพื่อร้องทุกข์…
เพียงชั่วพริบตา หน้าที่ว่าการอ าเภอก็เต็มไปด้วยชาวบ้านก าลัง
คุกเข่าร้องเรียนรองนายอ าเภอชุย
เมิ่งไห่หนิงไม่เคยคิดมาก่อนว่าเพียงเขาออกมาเรียกร้อง ก็จะมี
คนมาร้องทุกข์มากมายขนาดนี้
นี่เป็นเพียงการร้องเรียนหน้าประตูที่ว่าการอ าเภอเท่านั้น หาก
ข่าวนี้แพร่สะพัดออกไป ไม่รู้ว่าจะมีคนมาฟ้องร้องรองนายอ าเภอชุย
อีกมากแค่ไหน
เมิ่งไห่หนิงโบกมือสั่งเมิ่งอัน
“เมิ่งอัน เจ้าพาคนเหล่านี้เข้าไปก่อน จดบันทึกความอยุติธรรม
และที่อยู่ของพวกเขาให้ชัดเจนด้วย”

คดีมีจ านวนมากเกินไป ต้องใช้เวลาในการรวบรวมหลักฐานและ
พิจารณาคดี ไม่สามารถจัดการได้ในเวลาอันสั้น
แน่นอนว่าเขาจะพิจารณาคดีอย่างเปิดเผย เพื่อให้ชาวเมืองอวิ่น
ได้ระบายความโกรธแค้น
เวลานี้คนที่ไป ‘เชิญ’ รองนายอ าเภอชุยยังไม่กลับมา เมิ่งไห่หนิง
จึงตั้งใจจะไปดูรายละเอียดค าให้การของชาวบ้านที่ฟ้องร้องอีกฝ่าย
แต่เขาเพิ่งจะหันหลังกลับก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของหญิงสาวคน
หนึ่งดังมาจากกลุ่มคน
“ท่านนายอ าเภอ มีคนบุกเข้ามาขโมยข้าวของในเรือนตระกูลชุย
ของเรายามกลางวันแสก ๆ ทั้งยังท าร้ายสตรีอย่างพวกเราอีกหลาย
คน ขอท่านโปรดช่วยเหลือพวกเราด้วย…”
โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านยืนอยู่ด้านในประตูใหญ่ พอได้ยินเสียง
นั้นทั้งสองพลันมองหน้ากันแล้วยกยิ้ม
ผู้ที่มาเยือนคือภรรยาของรองนายอ าเภอชุย ฮูหยินหลิว
ฮูหยินหลิวพาสาวใช้สองคนฝ่าฝูงชนที่มามุงดู แล้วคุกเข่าลง
ตรงหน้าเมิ่งไห่หนิง
ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ฮูหยินหลิวก็ส่งสายตาให้สาวใช้ที่อยู่
ด้านหลัง

สาวใช้รีบคลานเข้ามาข้างหน้า ส่งของสิ่งหนึ่งที่ห่อด้วย
ผ้าเช็ดหน้ามาให้เมิ่งไห่หนิง พร้อมกับเอ่ยเสียงเบาว่า “ใต้เท้าเจ้าคะ
นี่คือของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ จากนายหญิงของข้า ท่านช่วยรับเอาไว้
ด้วยนะเจ้าคะ”
เมิ่งไห่หนิงเผยรอยยิ้มทว่ากลับไปไม่ถึงดวงตา
“พวกเจ้าเป็นใครกัน กล้าติดสินบนข้าต่อหน้าคนอื่นเชียวหรือ?”
เสียงของเขาดังชัด ชาวบ้านที่มามุงดูต่างได้ยินกันหมด
ชาวบ้านรู้ว่านายอ าเภอคนใหม่จะลงโทษรองนายอ าเภอชุยแล้ว
ดังนั้นจึงไม่คิดเกรงกลัวฮูหยินหลิวอีกต่อไป
มีคนตะโกนและโห่ร้องขึ้นมา
“ใต้เท้า นี่คือฮูหยินของรองนายอ าเภอชุย!”
ความจริงแล้วเมิ่งไห่หนิงก็คาดเดาได้ถึงตัวตนของนางตั้งแต่ได้
ยินอีกฝ่ายมาร้องขอความเป็นธรรม เพียงแต่แกล้งท าเป็นไม่รู้เท่านั้น
“อ้อ? เจ้าคือฮูหยินของรองนายอ าเภอชุยหรือ?”
ฮูหยินหลิวคิดว่ารอยยิ้มของเมิ่งไห่หนิงเป็นการแสดงไมตรีต่อ
ตระกูลชุย จึงรู้สึกมั่นใจขึ้นมาทันที่
“ใต้เท้า ข้าคือฮูหยินของรองนายอ าเภอชุยจริง ๆ”
เมิ่งไห่หนิงแค่นหัวเราะเบา ๆ สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไปทันที่

“เจ้าหน้าที่ จับตัวคนผู้นี้ไว้!”
ไม่นานเจ้าหน้าที่หลายคนก็วิ่งออกมาจากที่ว่าการ พวกเขาลังเล
อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะจับตัวฮูหยินหลิวมัดเอาไว้