ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 187 ขอท่านโปรดพิจารณาด้วย

ไม่จ าเป็นต้องคิดให้มากก็รู้ได้ชัดเจนแล้วว่าคนทั้งสองต้องมี
ความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับนายอ าเภอคนใหม่ ไม่เช่นนั้นภายในศาล
แห่งนี้ไม่ใช่สถานที่ที่ใครก็สามารถนั่งได้
รองนายอ าเภอชุยรู้สึกขนลุกซู่ทันที่ รู้ดีว่าเมื่อวานนี้ตนเองเตะ
ตะปูเข้าให้แล้ว
ตอนนี้ยังดูเหมือนว่าการที่ตนเองถูกนายอ าเภอปฏิบัติเช่นนี้ ส่วน
ใหญ่เป็นเพราะต้องการแก้แค้นให้คนทั้งสอง
รองนายอ าเภอชุยคิดว่าตนเองรู้สาเหตุที่นายอ าเภอท าเช่นนี้กับ
ตน
ดูท่าว่าหากเขาต้องการคลี่คลายวิกฤตที่ก าลังเผชิญอยู่ตอนนี้ ก็
ต้องเอาใจสองคนนี้เท่านั้น
รองนายอ าเภอชุยพยายามคลานอย่างยากล าบากมาอยู่หน้าโม่
จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่าน เขาฝืนยิ้มออกมาอย่างเจ็บปวดยิ่งกว่าร้องไห้
“ท่านทั้งสอง เมื่อวานเป็นข้าเผอเรอไปชั่วขณะ จัดสรรที่อยู่ให้
พวกท่านผิดพลาด ข้าจะสั่งให้คนช่วยหาหมู่บ้านที่ดีกว่าให้พวกท่าน
เดี๋ยวนี้เลย”
โม่จิ่วเยี่ยหัวเราะ “หึ ๆ …นั่นก็ต้องดูว่าท่านรองนายอ าเภอชุยจะมี
ชีวิตรอดไปจัดสรรหมู่บ้านใหม่ให้พวกเราหรือไม่”

“เจ้า…” รองนายอ าเภอชุยที่เคยหยิ่งผยองมานาน ไม่เคยถูกใคร
เยาะเย้ยถากถางเช่นนี้มาก่อน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที่
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดประโยคต่อไป เมิ่งไห่หนิงก็หยิบไม้ขึ้นมาตบ
ลงบนโต๊ะอย่างแรง
“ชุยเหวิน! เจ้าบังอาจนัก! ไม่มีใครอนุญาตให้เจ้าพูดคุยกับผู้อื่น
ในศาลโดยที่ข้ายังไม่ได้สั่ง”
ชุยเหวินยังคงหวาดกลัวค าพูดของโม่จิ่วเยี่ยเมื่อครู่ หลังเห็นท่าที
ของนายอ าเภอ เขาก็ตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าสถานการณ์ตอนนี้
ไม่มีอะไรเป็นผลดีกับตัวเองเลย
ช่วงล่างของเขาได้รับบาดเจ็บ แค่ขยับเล็กน้อยก็เจ็บปวดทรมาน
เมื่อครู่ตอนที่คลานเข้ามาจากด้านนอกศาล ชุยเหวินก็เจ็บจนเหงื่อ
ท่วมตัวไปหมดแล้ว แม้จะเป็นเช่นนั้นเขาก็ยังฝืนความเจ็บปวดคุกเข่า
ไปทางเมิ่งไห่หนิง
“ท่านนายอ าเภอ ข้าน้อยรับใช้ชาวเมืองอวิ่นอย่างทุ่มเทมาหลาย
ปี แม้จะไม่มีความดีความชอบ แต่ก็เหนื่อยยาก ขอท่านโปรดเมตตา
ด้วย…”
พูดไปพูดมา ชุยเหวินถึงกับร้องไห้ออกมาต่อหน้าทุกคน
หากเป็นคนที่ไม่รู้เรื่องราวมาก่อน คงคิดว่าเขาถูกคนใส่ร้าย
อย่างแน่นอน

เมิ่งไห่หนิงเห็นฉากนี้มามากแล้วจึงไม่รู้สึกสงสารเขาแม้แต่น้อย
เขาฟาดไม้เคาะโต๊ะอีกครั้ง
“ชุยเหวิน เจ้าใช้อ านาจหน้าที่ในเมืองอวิ่นข่มเหงผู้ชายรังแก
ผู้หญิง ท าเรื่องชั่วช้ามากมาย เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าเจ้ามีความผิด?”
ชุยเหวินเงยหน้าขึ้น กล่าวด้วยน ้าตานองหน้า “ใต้เท้า ข้าน้อย
ถูกใส่ร้าย ข้าน้อยไม่เคยท าเรื่องเช่นนี้มาก่อน ขอท่านโปรด
พิจารณาด้วยเถอะ”
เมิ่งไห่หนิงรู้ดีว่าคนอย่างชุยเหวิน ถ้าไม่ให้เขาลิ้มรสความทุกข์
ทรมานบ้างก็คงจะดื้อดึงปากแข็งต่อไปเรื่อย ๆ
เขามองไปทางเจ้าหน้าที่สองแล้วสั่งว่า “เจ้าหน้าที่ เอาตัวชุยเห
วินไปลงโทษ โบยยี่สิบไม้”
“ใต้เท้า! ข้าน้อยถูกใส่ร้าย….ใต้เท้า!…” เมื่อได้ยินว่าตนเองจะถูก
โบยยี่สิบไม้ ชุยเหวินก็ตกใจจนพูดไม่เป็นภาษา พูดอะไรไม่ออกเลย
สักประโยค
พวกเจ้าหน้าที่ไม่รอช้า เข้ามาลากตัวชุยเหวินออกไปนอกศาล
ทันที่
ชุยเหวินยังคงพยายามอ้อนวอนสุดชีวิต “ใต้เท้า! ข้าน้อยก าลัง
บาดเจ็บ ไม่อาจถูกโบยได้…”

หากเป็นเมื่อก่อนเวลามีนักโทษขอร้อง เจ้าหน้าที่มักจะหยุดไป
ชั่วครู่เพื่อดูท่าทีของนายอ าเภอ
แต่วันนี้พวกเขามั่นใจว่านายอ าเภอคนใหม่ตัดสินใจลงโทษรอง
นายอ าเภอชุยแน่นอนแล้ว ไม่มีทางผ่อนปรนให้อีก
ดังนั้นเจ้าหน้าที่จึงไม่มีความคิดที่จะหยุดรอแต่อย่างใด พวกเขา
ลากตัวชุยเหวินออกไปนอกศาล แล้วโบยเขาอย่างหนักยี่สิบไม้ต่อ
หน้าชาวบ้านที่มามุงดู
ไม้ใหญ่ตีลงบนเนื้อของเขาอย่างรุนแรง เสียงกรีดร้องโหยหวนดัง
ไม่ขาดสาย
ส่วนภายในศาล เมิ่งไห่หนิงก็ไม่ได้อยู่นิ่ง เขาสั่งให้คนไปเชิญ
ชาวบ้านที่เพิ่งร้องเรียนชุยเหวินเข้ามา
ชาวบ้านทั้งหลายต่างคุกเข่าลงด้านข้างของศาล
ชุยเหวินที่ถูกทุบตีจนเละเทะราวกับโคลนถูกเจ้าหน้าที่ลากตัว
กลับมา โยนลงกลางศาลอย่างหยาบคาย
เมิ่งไห่หนิงเคาะไม้อีกครั้ง
“ชุยเหวิน เจ้าจะพูดเองหรือจะให้ข้าบอกให้ชาวบ้านเหล่านี้พูดที
ละคน?”
ชุยเหวินเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีชาวบ้านหลายคนปรากฏตัวขึ้นใน
ศาล

เมื่อมองอย่างละเอียด เขาเหมือนจะจ าผู้คนเหล่านี้ได้บ้าง
มีคนที่เขาแย่งบุตรสาวมา คนที่เขายึดร้านของอีกฝ่ายมาเป็น
ของตัวเอง และอื่น ๆ อีก…
ชุยเหวินถึงกับตะลึงงัน
คนเหล่านี้เคยโกรธแต่ไม่กล้าพูดกับตัวเอง แต่พอนายอ าเภอคน
ใหม่มาถึงพวกเขาก็รีบมาฟ้องร้องเขาอย่างใจร้อน
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ชุยเหวินก็มองพวกชาวบ้านด้วยสายตาอาฆาต
แค้น
ราวกับก าลังข่มขู่พวกเขาว่าถ้าพวกเขากล้าพูดเหลวไหล ระวัง
เขาจะมาเอาคืนในภายหลัง
เดิมทีชาวบ้านก็กลัวชุยเหวินอยู่แล้ว แม้วันนี้จะมีท่านนายอ าเภอ
เป็นที่พึ่ง แต่เมื่อเห็นสายตาแบบนั้นของเขา ร่างกายก็ยังสั่นสะท้าน
โดยไม่รู้ตัว
ชุยเหวินหันหลังให้เมิ่งไห่หนิง เขาจึงไม่ทันสังเกตเห็นสายตาที่
ชุยเหวินจ้องมองชาวบ้าน
อย่างไรก็ตาม การกระท าเล็ก ๆ น้อย ๆ ของชุยเหวินก็ไม่รอดพ้น
สายตาของโม่จิ่วเยี่ย
“ชุยเหวิน ท่านมองชาวบ้านพวกนั้นด้วยเหตุใด?”
เมิ่งไห่หนิงได้ยินดังนั้นจึงตบไม้อย่างแรงอีกครั้ง

“ชุยเหวิน! ข้าอยู่ตรงนี้ แต่เจ้ายังกล้าข่มขู่ชาวบ้านอีกหรือ?”
เสียงนั้นท าให้ชุยเหวินตกใจจนตัวสั่น
เขาพยายามขยับตัวอย่างยากล าบากเพื่อจะค านับเมิ่งไห่หนิง แต่
น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาไม่เพียงบาดเจ็บที่ช่วงล่าง แต่แผ่นหลังก็โดนตี
ด้วยไม้ใหญ่ถึงยี่สิบไม้ ตอนนี้เขาจึงไม่ต่างอะไรกับคนป่วยที่เป็น
อัมพาตท่อนล่างเลย
กระนั้นชุยเหวินก็ยังคงนอนราบกับพื้น พยายามค านับเมิ่งไห่ห
นิงสุดก าลัง
“ใต้เท้า ข้าน้อยถูกใส่ร้าย ข้าน้อยไม่ได้พูดอะไรสักค า แล้วจะไป
ข่มขู่ชาวบ้านพวกนั้นได้อย่างไร?”
“หึ! ปากดีนักนะ ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง เจ้าจะสารภาพเองหรือให้
ชาวบ้านที่ได้รับความเดือดร้อนเหล่านี้เป็นคนพูด?”
แม้ชุยเหวินจะตกต ่าแต่ก็ยังเป็นถึงรองนายอ าเภอ เขาเข้าใจเรื่อง
การสอบสวนคดีเป็นอย่างดี
หากเขาสารภาพก็จะเป็นการยอมรับความผิดและยากจะกลับค า
ดังนั้นเขาจึงกัดฟันตัดสินใจว่าจะไม่ยอมสารภาพเด็ดขาด
“ใต้เท้า ข้าน้อยท างานเพื่อประชาชนด้วยใจจริง ไม่มีอะไรจะต้อง
สารภาพทั้งนั้น”

เมิ่งไห่หนิงหัวเราะเยาะในใจ ถึงขนาดนี้แล้วเขายังจะดื้อด้านอีก
หรือ เช่นนั้นเขาจะให้อีกฝ่ายได้เห็นว่าอะไรจะแข็งกว่าระหว่างปาก
ของชุยเหวินกับอ านาจของเขา
เขามองไปยังชาวบ้านที่คุกเข่าอยู่หลายคน แล้วกล่าวว่า “ชุยเห
วินที่เคยท าร้ายพวกท่านอยู่ที่นี่แล้ว จงเล่าความอยุติธรรมที่ได้รับ ข้า
จะจัดการให้พวกท่านเอง”
ชาวบ้านต่างมองหน้ากันไปมา แล้วทยอยออกมาข้างหน้าเพื่อ
เล่าถึงการกระท าอันชั่วร้ายของชุยเหวิน
ในตอนแรก ชุยเหวินยังคงพยายามแก้ตัวไม่หยุด จนเมิ่งไห่หนิง
สั่งให้คนมาปิดปากเขาไว้
ชาวบ้านกลุ่มแรกเล่าความไม่เป็นธรรมที่ตนได้รับจนจบ ก็
เปลี่ยนเป็นชาวบ้านกลุ่มที่สองเข้ามาในศาล
ชาวบ้านที่มามุงดูได้ฟังเรื่องราวของแต่ละคน ก็เริ่มด่าทอชุยเห
วินว่าเป็นคนโหดร้ายทารุณโดยไม่รู้ตัว
ถึงขนาดมีคนวิ่งกลับบ้านไปน าผักและไข่เน่ามา เพราะคิดว่ารอ
ให้เลิกศาลแล้วก็จะปาใส่เจ้าสารเลวคนนี้
กระทั่งเมิ่งอันที่คอยจดบันทึกอยู่ข้าง ๆ ถือพู่กันจนมือล้า เมิ่งไห่ห
นิงจึงสั่งให้หยุดการร้องทุกข์ของชาวบ้าน

แม้ว่าจะยังมีชาวบ้านอีกมากที่ยังไม่ได้เล่าความอยุติธรรมต่อ
หน้าผู้คน แต่เพียงแค่วันนี้ก็เพียงพอจะท าให้ชุยเหวินต้องตายเป็น
ร้อยครั้งแล้ว
เมิ่งไห่หนิงประกาศว่าให้ปลดชุยเหวินจากต าแหน่งรอง
นายอ าเภอเมืองอวิ่น ส่วนการลงโทษที่แน่ชัดจะต้องรอให้พิจารณา
คดีทั้งหมดเสร็จสิ้นก่อนจึงจะตัดสินได้
แน่นอนว่าทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างรู้ดีว่าชุยเหวินไม่มีทางรอดได้
แล้ว สิ่งที่เขาก่อไว้ทั้งหมด แม้แต่การประหารด้วยวิธีเฉือนเนื้อไปทีละ
ชิ้นก็ยังไม่สาสมกับความผิด