ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 326 ท่านแม่คิดเห็นอย่างไร

ฮูหยินผู้เฒ่ารู้กฎเกณฑ์ประเพณีเหล่านี้ดี แต่ที่นางท าเช่นนี้ก็
เพราะมีเหตุผล
“ตอนนี้เข้าเดือนสี่แล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยขึ้นพลางทอดสายตาไป
ไกล ใบหน้าฉายแววกังวลอยู่ลึก ๆ
“อวิ๋นเฟิงไปสืบข่าวที่ชายแดนตะวันตกจนป่านนี้ก็ยังไม่กลับมา
บิดากับพี่ชายของพวกเจ้าก็ยังไม่รู้ชะตากรรม” นางเว้นช่วงไป
เล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ “จากข่าวที่ได้มา ปรมาจารย์ซือเหมิงจะไป
ปรากฏตัวที่ชายแดนตะวันตกในเดือนเจ็ด ข้ากังวลว่าหากถึงตอนนั้น
แล้วยังช่วยบิดากับพี่ชายของพวกเจ้าออกมาไม่ได้ พวกเขาคงจะตก
อยู่ในอันตราย”
ที่จริงแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจมาตลอด นางไม่เคยปริ
ปากพูดกับเหล่าลูกชายลูกสาว เพราะกลัวว่าพวกเขาจะหมดก าลังใจ
แต่ครั้งนี้ที่ต้องพูดถึงเรื่องวันแต่งงานของบุตรสาว นางจึงจ าเป็นต้อง
อธิบายให้พวกเขาฟัง
เฮ่อจือหรานเข้าใจความหมายของแม่สามีดี แม้อีกฝ่ายจะเอ่ย
เพียงไม่กี่ประโยค นางก็เดาความคิดของอีกฝ่ายได้
เพียงแต่เรื่องนี้ไม่สมควรออกจากปากของนาง
อย่างไรก็ตาม การที่นางไม่พูด ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะไม่
พูดด้วยเช่นกัน

สะใภ้รองซึ่งเป็นคนตรงไปตรงมา ดูเหมือนวันนี้ความคิดจะแล่น
เป็นพิเศษ สิ่งแรกที่นางนึกถึงคือสามีที่ยังไม่รู้ชะตากรรมของตน
น ้าตาไหลพรากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ต่อหน้าทุกคน
นางลุกขึ้นยืนพลางกล่าวเสียงสะอื้นว่า “ท่านแม่ ท่านพี่กับท่าน
พ่อต้องปลอดภัยกลับมาแน่นอนเจ้าค่ะ ท่านอย่าได้เอื้อนเอ่ยเช่นนี้อีก
เลย”
สะใภ้ใหญ่ก็น ้าตาคลอ แต่นางไม่ได้พูดสิ่งใดออกมา แต่นั่งสวด
ภาวนาในใจเงียบ ๆ ขอให้สามี พ่อสามี และน้องชายคนรองของสามี
สามารถกลับมาได้อย่างปลอดภัยเหมือนพี่น้องคนอื่นที่หายตัวไป
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ได้มองโลกในแง่ร้าย แต่เพราะผ่านเรื่องราวมา
มากมาย จึงท าใจยอมรับความจริงได้ง่ายกว่าลูกสะใภ้ทั้งสอง
นางเช็ดน ้าตาที่ไหลออกมาอย่างแผ่วเบา กล่าวว่า “ข้าก็แค่เป็น
ห่วงเท่านั้น เรื่องราวทุกอย่างยังไม่สิ้นสุด ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าบทสรุปจะ
เป็นเช่นไร”
ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวปลอบใจสะใภ้รองให้นั่งลง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีก
ครั้งว่า “หากล่วงเลยเข้าเดือนเจ็ดแล้วแต่ยังคงไม่มีข่าวคราวใด ๆ
หากมีข่าวร้ายมา…งานแต่งงานของหานเยี่ยก็คงต้องเลื่อนออกไป
ก่อน”
“พวกเราไม่ปล่อยให้สิ่งเหล่านั้นมาท าลายความสุขตลอดชีวิต
ของหานเยี่ยได้”

ในฐานะผู้อาวุโสมากประสบการณ์ นางไม่เชื่อว่าหากมีข่าวการ
เสียชีวิตของสามีและบุตรชายส่งกลับมา หลังจากโม่หานเยี่ยไว้ทุกข์
จนครบสามปีแล้ว เมิ่งไห่หนิงจะยังคงยืนรออยู่ที่เดิมโดยไม่
เปลี่ยนแปลง
ดังนั้น วันนี้นางจึงต้องการเปลี่ยนแปลงเกี่ยวกับเรื่องการแต่งงาน
ของบุตรสาว
โม่จิ่วเยี่ยไม่ชอบกฎเกณฑ์เหล่านั้นมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ยิ่งไปกว่า
นั้น เขายังมั่นใจว่าจะสามารถช่วยเหลือบิดาและพี่ชายกลับมาได้
อย่างปลอดภัย
แน่นอนว่าไม่ว่ามารดาจะคิดอย่างไร เขาก็เลือกที่จะสนับสนุน
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านแม่คิดเห็นอย่างไรเล่า”
ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ใต้เท้าเมิ่งบอกไว้แล้ว ว่า
อีกสามวันเขาจะมาสู่ขอ เขาไม่มีญาติผู้อาวุโสอยู่ในเมืองอวิ๋น หาก
ข้าเป็นคนก าหนดวันแต่งงานให้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก”
“หากท่านแม่คิดเห็นเช่นนั้น ข้าก็เห็นด้วย” โม่จิ่วเยี่ยรับค า
หาได้ยากที่มารดาจะเป็นคนตัดสินใจอะไรด้วยตัวเองสักครั้ง เขา
ในฐานะลูกชายย่อมต้องสนับสนุนนาง
เฮ่อจือหร่านเองก็ไม่มีข้อคัดค้านใด ๆ ในใจเริ่มวางแผนว่าควรจะ
เตรียมสินสอดอะไรให้น้องสาวสามีบ้างถึงจะเหมาะสม

แม้ว่าตอนนี้ฮูหยินผู้เฒ่าจะยังคงมีอ านาจในการตัดสินใจอยู่ ทว่า
ตั้งแต่เริ่มต้นเดินทางเนรเทศ นางก็ได้มอบอ านาจในการจัดการเรื่อง
ในบ้านให้กับเฮ่อจือหร่านแล้ว
ช่วงเวลานี้ ไม่ว่านางจะตัดสินใจอะไร แม่สามีก็ไม่เคยคัดค้าน
เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไว้วางใจในตัวนาง
อีกทั้งแหล่งรายได้ของครอบครัวล้วนอยู่ในมือของเฮ่อจือหร่าน
แม้ว่าปกติจะแบ่งให้พี่ชายและพี่สะใภ้บ้าง แต่ก็เป็นเพียงส่วนน้อย
เท่านั้น
อีกทั้งสกุลโม่ก็ยังไม่ได้แยกบ้าน ทุกคนจึงอาศัยอยู่ด้วยกัน
สินสอดของโม่หานเยี่ยที่จะแต่งงานย่อมต้องให้นางที่เป็นพี่สะใภ้
จัดการ
ทรัพย์สินในพื้นที่มิติของเฮ่อจือหร่านนั้นมั่งคั่งราวกับเป็นเงิน
ทองแคว้นหนึ่ง นางจึงไม่คิดที่จะตระหนี่เรื่องสินสอดของโม่หานเยี่ย
เลย
เพียงแต่เรื่องสินสอดนี้ก็มีข้อควรที่คิดให้ดีอยู่หลายประการ
อย่างแรก ต้องดูจากของหมั้นที่ฝ่ายชายให้มา สามารถให้
สินสอดตามความเหมาะสมโดยดูจากจ านวนของหมั้นเป็นหลัก
แต่แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะดูเป็นอิสระแล้ว ทว่าก็ยังคงเป็นนักโทษ
เนรเทศนับตั้งแต่ออกจากเมืองหลวง ทุกคนรู้ดีว่าเขาไม่มีเงินติดตัว

แม้แต่แดงเดียว หลังจากมาถึงที่ซีเป่ยก็ท าการค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ
รายได้ที่เห็นได้ชัดก็มีไม่มาก
หากนางน าสินสอดมากเกินไป ย่อมท าให้ผู้อื่นสงสัยเป็นแน่
โดยเฉพาะของมีค่าที่แอบเอาออกมาจากท้องพระคลังของทั้ง
สองแคว้น นางยิ่งไม่สามารถน าออกมาอวดโฉมได้ตามใจชอบ
ด้วยเหตุนี้ เฮ่อจือหร่านจึงวางแผนในใจ
สินสอดของเจ้าสาวนั้นก็คงหนีไม่พ้นเครื่องเงินเครื่องทองและ
ของมีค่าต่าง ๆ
ไม่นานมานี้ นางได้เห็นชาวบ้านในหมู่บ้านซีหลิ่งจัดงานแต่งงาน
สองครั้ง เห็นว่าที่นี่ทางบ้านเจ้าสาวจะมีเครื่องเรือนเป็นของติดตัว
เจ้าสาวไปด้วย แต่คงเป็นครอบครัวที่มีฐานะดีเท่านั้นที่ท าได้
หลังจากพิจารณาถี่ถ้วนแล้ว เฮ่อจือหร่านก็คิดเอาไว้ในใจคร่าว
ๆ เหลือเพียงรอดูว่าเมิ่งไห่หนิงจะส่งของหมั้นมามากแค่ไหน แล้วค่อย
ตัดสินใจขั้นสุดท้าย
ชีวิตของคนสกุลโม่กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง ทุกคนต่างแยก
ย้ายไปท าธุระของตนเอง
คอกกระต่ายผ่านการปรับปรุงมาหลายวัน ตอนนี้ทุกอย่างเข้าที่
เข้าทางแล้ว ทุกวันจะมีคนที่จ้างงานมาช่วยดูแล พี่ห้ากับพี่สะใภ้ห้าจึง
มีเวลามากขึ้น

แต่ทั้งสองก็ยังไม่วางใจ ทุกวันจึงผลัดกันไปเฝ้าที่คอกกระต่าย
กระทั่งตอนกลางคืนพี่ห้าก็ยังเป็นห่วง จนต้องแวะไปดูสักหน่อย
ไม่ใช่เหตุผลอื่นใด แต่เพราะกังวลว่าอาจมีสัตว์บนภูเขาลงมา
ปะปนอยู่ในคอกกระต่าย นอกจากนี้ยังต้องระวังพวกโจรด้วย
แม้ว่าตระกูลชุยจะไม่อยู่แล้ว แต่เรื่องที่สกุลโม่สร้างคอกกระต่าย
ก็ไม่ใช่ความลับ คนจากหมู่บ้านอื่นก็มาช่วยสร้างบ้านให้พวกเขาที่นี่
ใครจะกล้ารับรองว่าคนพวกนี้ไม่มีเจตนาคิดร้าย หรืออาจจะเผลอไป
บอกเรื่องนี้กับคนที่คิดไม่ซื่อ
ดังนั้น โม่จงหยวนจึงออกตรวจตราคอกกระต่ายในตอนกลางคืน
เพื่อป้องกันโจรที่อาจจะมาขโมยกระต่ายของพวกเขา
เรื่องนี้เฮ่อจือหรานกับโม่จิ่วเยี่ยก็คิดตรงกัน
เฮ่อจือหร่านซึ่งมีชีวิตสองชาติ ย่อมมีความคิดลึกซึ้งกว่าโม่จิ่ว
เยี่ยมากนัก นางมองข้าวปั้นน้อยที่ก าลังอ้อนอยู่ตรงหน้า ในใจเกิด
ความคิดขึ้นมาทันที่
ทันใดนั้น ก็มีลูกสุนัขสีด าร้อยกว่าตัวปรากฏขึ้นในพื้นที่มิติ ข้าว
ปั้นน้อยเห็นสัตว์แปลกใหม่จ านวนมากปรากฏขึ้นไม่ไกล จึงรีบทิ้ง
เจ้าของแล้ววิ่งไปด้วยขาสั้น ๆ ของมัน
เฮ่อจือหร่านพบว่าเจ้าตัวน้อยชอบท าให้สัตว์ตัวเล็ก ๆ ยอมจ านน
ต่อมัน พวกวัวกับแกะในพื้นที่มิติ ข้าวปั้นน้อยก็เบื่อจะเล่นด้วยแล้ว
จึงปล่อยพวกมันไป ไม่ได้ควบคุมพวกมันทุกวันอีก

การปรากฏตัวของสัตว์แปลกใหม่จ านวนมากเช่นนี้ กระตุ้น
ความสนใจของข้าวปั้นน้อยอีกครั้ง เฮ่อจือหร่านรู้ว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้
จึงยืนดูข้าวปั้นน้อยอยู่เงียบ ๆ
แน่นอนว่านี่ก็เป็นสิ่งที่นางยินดีจะเห็นมันเกิดขึ้น เพราะพวกเขา
คิดว่าการที่พี่ห้าออกไปตรวจตราทุกคืนแบบนี้คงไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา
ระยะยาว ควรจะหาวิธีที่แก้ปัญหาได้ดีมากกว่านี้