ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 353 วันหน้าพวกเราคงได้พบกันอีก

โม่จิ่วเยี่ยพูดอย่างกระชับและชัดเจน เขารู้สึกว่าไม่จ าเป็นต้องพูด
รายละเอียดมากเกินไป เพียงแค่ให้เฟ่ยหนานอวี่รับรู้เรื่องนี้และรับมือ
ได้ทันท่วงทีก็เพียงพอแล้ว
เขารู้ว่าการกระท าเช่นนี้เท่ากับเป็นการช่วยเหลือหนานฉี
ทางอ้อม แต่หากปล่อยให้ท่านอ๋องเก้าซึ่งสมคบคิดกับชาวหนานเจียง
และใช้วิธีการสกปรกแย่งชิงอ านาจเพื่อเป็นจักรพรรดิ เกรงว่าผู้ที่
จะต้องรับเคราะห์คือประชาชนทั่วแผ่นดินต้าซุ่นเสียเอง
เรื่องเช่นนี้ส าหรับเฟ่ยหนานอวี่แล้ว ถือเป็นเรื่องใหญ่แน่นอน
ยามนี้เขาใช้หนานฉีปูทางสู่อนาคตของตน หากบัลลังก์นี้ถูก
ท่านอ๋องเก้าแย่งไป การที่เขาจะท าอะไรต่อไปในอนาคตก็คงจะยิ่ง
ยากล าบากมากขึ้น
อีกทั้งเขาก็คิดเหมือนกันกับโม่จิ่วเยี่ย ไม่ว่าตนเองจะสามารถนั่ง
บนต าแหน่งนั้นในอนาคตได้หรือไม่ หากต้าซุ่นตกอยู่ในมือของคนที่
ใช้วิธีการสกปรกแย่งอ านาจเช่นนี้ ประชาชนก็คงไม่มีวันอยู่อย่างสงบ
สุข
“ขอบคุณคุณชายเก้าที่แจ้งให้ทราบ ข้าจะไปหาวิธีแก้ไขเดี๋ยวนี้”
โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าเฟ่ยหนานอวี่รีบร้อนจะไปแก้ไขปัญหา เขาเองก็
ไม่ได้ตั้งใจจะอยู่ที่นี่นาน ในเมื่อข่าวส่งถึงแล้ว ภารกิจของเขาก็ถือว่า
ส าเร็จลุล่วง

“คุณชายเฟ่ยไปจัดการธุระเถอะ วันนี้ข้าตั้งใจจะกลับซีเป่ยแล้ว
วันหน้าพวกเราคงได้พบกันอีก”
“คุณชายเก้าตั้งใจจะไปจากเมืองหลวงแล้วหรือ?”
โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้า “หากข้าไม่มีธุระส าคัญ ข้าคงไม่เข้ามาใน
เมืองหลวงแม้แต่ก้าวเดียว วันนี้ธุระเสร็จสิ้นแล้ว ข้าย่อมต้องจากไป
เป็นธรรมดา”
เฟ่ยหนานอวี่มองอีกฝ่ายอย่างลึกซึ้ง ในใจรู้สึกสับสนปนเปกันไป
หมด
สิ่งที่เขาชื่นชมที่สุดคือความกล้าหาญและความจงรักภักดีของ
บุรุษสกุลโม่ หากคนที่มีความสามารถเช่นนี้ เมื่อตนได้ขึ้นครอง
ต าแหน่งนั้น ก็จะต้องวางใจใช้งานได้โดยไม่เคลือบแคลง
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น พวกเราคงได้พบกันอีก หากคุณชายเก้า
ต้องการความช่วยเหลือใดจากข้า ก็ให้ใต้เท้าเมิ่งส่งข่าวมา ตราบใด
ที่ข้าท าให้ได้ ข้าจะทุ่มเทสุดความสามารถแน่นอน”
เฟ่ยหนานอวี่แสดงไมตรีต่อโม่จิ่วเยี่ยอย่างจริงใจ หวังว่าสักวัน
อีกฝ่ายจะเห็นถึงความจริงใจของตน และยอมเป็นก าลังส าคัญให้
“ตกลง ข้าจะจ าค าพูดของคุณชายเฟ่ยไว้”
โม่จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างสุภาพ และไม่คิดจะรบกวนเวลาที่เฟ่ยหนา
นอวี่ต้องการใช้คิดหาวิธีแก้ไขปัญหาอีกต่อไป

เขาไม่ได้ออกจากจวนอ๋องเก้าในทันที่ แต่กลับเดินไปหาท่าน
หญิงอวี้
เมื่อครู่ตอนเห็นสตรีผู้นี้พยายามยั่วยวนเฟ่ยหนานอวี่ ก็รู้ได้ทันที
ว่านางเป็นคนเจ้าชู้ ไม่รักนวลสงวนตัว
พี่ชายภรรยาเฮ่อซื่อหมิงเป็นถึงบัณฑิตหนุ่มที่เก่งกาจที่สุด จะ
ยอมให้หญิงประเภทนี้มาท าให้แปดเปื้อนได้อย่างไร?
แม้ว่าเขาเพิ่งจะบอกแผนการของอ๋องเก้าให้เฟ่ยหนานอวี่ทราบ
แล้ว เมื่อไหร่ที่เฟ่ยหนานอวี่จัดการส าเร็จ คนของจวนอ๋องเก้าทั้งหมด
ก็จะได้รับผลกระทบ
แต่เรื่องเช่นนี้ก็ยากจะรับประกันว่าจะไม่เกิดเหตุไม่คาดฝัน หาก
อ๋องเก้าหลุดพ้นจากความผิด ท่านหญิงอวี้ก็ยังคงต้องแต่งงานกับเฮ่อ
ซื่อหมิง
เพื่อไม่ให้ครอบครัวของภรรยาต้องล าบากในอนาคต โม่จิ่วเยี่ย
ตัดสินใจจะถอนรากถอนโคนให้หมดในคราวเดียวเพื่อแก้ปัญหาให้
สิ้นซาก
แล้วจะแก้ไขอย่างไร?
ถึงแม้จะเป็นสมรสพระราชทาน แต่คงไม่ถึงขั้นให้คนตายมา
แต่งงานหรอกกระมัง?
โม่จิ่วเยี่ยลงมือสังหารท่านหญิงอวี้อย่างรวดเร็ว

นี่เป็นวิธีที่ตรงไปตรงมาที่สุดในการช่วยเหลือครอบครัวภรรยา
หลังจากนี้พวกเขาก็จะไม่ต้องกังวลอีกต่อไป ว่าจะไม่มีวันสงบสุข
หลังจากท่านหญิงอวี้แต่งเข้าบ้าน
เขาลากร่างของท่านหญิงอวี้ไปซ่อนไว้หลังภูเขาจ าลอง และ
ไม่ได้รีบจากไป
เพราะเขายังไม่วางใจ หากเฟ่ยหนานอวี่รายงานเรื่องนี้ต่อหนาน
ฉี และไม่สามารถคลี่คลายวิกฤตได้ส าเร็จ สถานการณ์ของพ่อตาก็
จะอันตราย
พ่อตาของเขาเป็นคนมีคุณธรรม ไม่ได้ถอนหมั้นให้บุตรสาว
เพียงเพราะสกุลของเขาเหลือแต่หญิงม่าย แต่กลับยอมยกบุตรสาวที่
ดีเช่นนั้นให้แต่งงานกับเขา
วันที่สองหลังแต่งงาน สกุลโม่ก็ถูกเนรเทศทั้งจวน ท าให้พ่อลูก
ตระกูลเฮ่อไม่ได้พบหน้ากันเกือบหนึ่งปี
เมื่อเขามาถึงเมืองหลวงและพบว่าพ่อตาก าลังตกอยู่ในอันตราย
โม่จิ่วเยี่ยย่อมไม่อาจนิ่งดูดายได้
ดังนั้น โม่จิ่วเยี่ยจึงเดินอ้อมไปตามระเบียงในสวนดอกไม้
บังเอิญว่าเวลานั้นมีบ่าวรับใช้คนหนึ่งเดินผ่านมา

เขากระโดดเข้าไปท าให้บ่าวรับใช้สลบ แล้วรีบเปลี่ยนเสื้อผ้ากับ
อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หยิบถาดที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้ว
เดินไปยังที่ที่มีคนอยู่มาก
ยามนี้ หนานฉีกับเฟ่ยหนานอวี่ต่างไม่อยู่ คิดว่าคงจะไปคิดหา
วิธีแก้ไขสถานการณ์แล้ว
เหล่าขุนนางและบรรดาญาติที่เหลือ ล้วนจ้องมองการแสดงบน
เวทีด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ไม่รู้ถึงอันตรายที่ก าลังจะมา
ต าแหน่งของเฮ่อเยวียนหมิงนั้นค่อนข้างสูง แม้จะไม่ได้นั่งแถว
หน้าเหมือนเหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นสูง แต่ที่นั่งของเขาก็อยู่
ตรงกลางด้านหน้า
โม่จิ่วเยี่ยเห็นท่าทีของพ่อตาที่แตกต่างจากคนอื่นซึ่งก าลังชม
ละครอย่างสนุกสนาน
สีหน้าของเฮ่อเยวียนหมิงดูเคร่งเครียด และยังมีแววกังวลปรากฏ
บนใบหน้าชัดเจน ดูท่าว่าสมรสพระราชทานของจักรพรรดิซุ่นอู่คง
สร้างความยุ่งยากให้เขาไม่น้อย
โม่จิ่วเยี่ยแกล้งถือถาดยกชาไปให้แขก เมื่อมาถึงข้างกายเฮ่อเย
วียนหมิง ก็จงใจท าน ้าหกใส่ตัวเขา
“ขออภัยขอรับ ๆ ใต้เท้าเฮ่อโปรดอภัยให้ด้วย”

เฮ่อเยวียนหมิงถูกน ้าสาดใส่จนเปียกทั้งตัว เสื้อผ้าด้านหน้าเปียก
ชุ่มทั้งหมด
แม้ว่าเขาจะรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีนิสัยกลั่นแกล้งบ่าวรับ
ใช้
เขามองคนที่ก าลังขอโทษตนเองไม่หยุด แล้วโบกมือ “ไม่เป็นไร
ต่อไปก็ท างานให้ระวังหน่อย”
ใครจะรู้ว่าบ่าวรับใช้คนนี้กลับไม่ได้จากไปทันที่ แต่หยิบ
ผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วเข้ามาช่วยเช็ดตัวให้
โม่จิ่วเยี่ยฉวยโอกาสขณะช่วยพ่อตาเช็ดปกเสื้อ กระซิบว่า “ขอ
ท่านพ่อตา ตามข้ามาเถอะ ข้าคือโม่จิ่วเยี่ยขอรับ”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ร่างของเฮ่อเยวียนหมิงก็แข็งที่อ จากนั้นจึง
พินิจพิเคราะห์คนตรงหน้าอย่างละเอียด
ตอนนี้โม่จิ่วเยี่ยยังคงอยู่ในสภาพแปลงโฉม ด้วยเหตุนี้ เฮ่อเย
วียนหมิงจึงไม่เห็นร่องรอยของลูกเขยตัวเองบนใบหน้านั้นแม้แต่น้อย
เฮ่อเยวียนหมิงไม่รู้ว่าคนที่มามีจุดประสงค์อะไร แม้จะกล่าวว่า
เป็นลูกเขยของตน เขาก็ไม่ได้ส่งเสียงดัง แต่ตอบกลับเบา ๆ ว่า “เจ้า
อย่าพูดเหลวไหล ข้าจะแก่จนตาฝ้าฟางถึงขนาดจะจ าหน้าตาลูกเขย
ตัวเองไม่ได้เชียวหรือ?”

“เจ้าเป็นใครกันแน่? ที่นี่คือจวนของท่านอ๋องเก้า เพียงข้าส่งเสียง
ดัง เจ้าก็ไม่มีทางหนีรอดแล้ว”
โม่จิ่วเยี่ยรู้ดีว่าโฉมหน้าของตนท าให้พ่อตาเข้าใจผิด
“ท่านพ่อตา ข้าคือโม่จิ่วเยี่ยจริง ๆ ข้ามาเมืองหลวงครั้งนี้เพราะมี
ธุระส่วนตัวบางอย่าง เพื่อสะดวกในการเคลื่อนไหวจึงต้องปลอมตัว
ท่านพ่อตาพูดคุยด้วยสักครู่ ทุกอย่างก็จะกระจ่างแจ้ง”
เพื่อให้พ่อตาเชื่อใจตน โม่จิ่วเยี่ยจึงกล่าวอีกครั้ง “บนไหล่ซ้าย
ของหร่านหร่านมีปานรูปดอกเหมยขนาดเท่าเล็บมืออยู่”
คราวนี้เฮ่อเยวียนหมิงเริ่มเชื่อแล้ว
เขาพินิจพิเคราะห์โม่จิ่วเยี่ยอีกครั้ง แม้ว่าใบหน้าจะไม่มีส่วน
คล้ายกับลูกเขยของตนเลย แต่รูปร่างนั้นกลับคล้ายคลึงกันมาก
“เจ้าเป็นโม่จิ่วเยี่ย ลูกเขยของข้าจริง ๆ หรือ?”
โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้าน้อย ๆ “ท่านพ่อตา ข้าขอสนทนากับท่านเป็น
การส่วนตัวสักครู่ ข้ามีเรื่องส าคัญจะแจ้งให้ทราบ”
เขาช่วยเช็ดปกเสื้อของพ่อตามานานแล้ว หากยังท าต่อไป ก็อาจ
ท าให้ผู้อื่นสงสัยได้
“ใต้เท้า เสื้อผ้าของท่านเปียกไปหมดแล้ว ให้ข้าพาท่านไป
เปลี่ยนชุดใหม่ดีหรือไม่ขอรับ?”

เฮ่อเยวียนหมิงฉวยโอกาสลุกขึ้นยืน พูดด้วยน ้าเสียงไม่พอใจว่า
“เจ้ายังไม่รีบพาข้าไปอีก?”
“ขอรับ ๆ ใต้เท้าโปรดตามข้ามา” โม่จิ่วเยี่ยท าท่าประจบประแจง
น าทางไปข้างหน้า
ภายในจวนอ๋องมีห้องรับรองส าหรับให้แขกพักผ่อนชั่วคราว แต่
โม่จิ่วเยี่ยไม่รู้ต าแหน่งที่แน่ชัด
อย่างไรก็ตาม จากประสบการณ์ ห้องเช่นนี้มักจะอยู่ไม่ไกลจาก
สถานที่จัดงานเลี้ยง ดังนั้น เขาจึงเดินน าหน้า มุ่งไปยังเรือนที่อยู่ใกล้
สวนดอกไม้มากที่สุด
……………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………
…………….
“**2Z2X5YT0**
เจอโค๊ดแล้วอย่าเพิ่งเมินเฉย โค๊ดนี้สามารถน ามากรอกเพื่อรับ
เหรียญได้ที่เว็บไซต์ Enjoybook
ไปที่โปรไฟล์ >> รหัสแลกรับ >> ใส่โค๊ดที่ได้ (ตัวพิมพ์ใหญ่)
ลุ้นรับเหรียญสูงสุด 100 เหรียญ ตั้งแต่วันนี้ – 30 ตุลาคม
ด่วน! ใครใช้โค๊ดก่อน ได้เหรียญก่อนนะ”