ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 366 ท่านต้องการให้ท าอะไรก็บอกมาเถอะ

ในเวลานั้น เมื่อพวกสตรีในหมู่บ้านได้ยินว่าที่นี่หยุดสู้กันแล้วก็
ทยอยมา เมื่อเห็นคนในครอบครัวของตนได้รับบาดเจ็บ เสียงร้องไห้
โฮก็ดังขึ้นเป็นระลอก ดังขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อเฮ่อจือหร่านมาถึงก็เห็นภาพเช่นนี้แล้ว
นางผลักกลุ่มคนด้านหน้าออกไปเบา ๆ
“ทุกคนช่วยหลีกทางหน่อย ข้าจะดูอาการบาดเจ็บของพวกเขา”
ส าหรับเฮ่อจือหร่าน ชาวบ้านต่างก็คุ้นเคยกับนาง และบางคนก็รู้
ว่านางมีความรู้ด้านวิชาแพทย์
“เร็ว ๆ เข้า คนบ้านเหล่าจิ่วมาแล้ว รีบให้นางมาช่วยดูหน่อย”
ไม่ช้าฝูงชนก็เปิดทางให้ แม้แต่สตรีบางคนที่เห็นว่าร่างกายของ
นางเทอะทะเคลื่อนไหวล าบาก ก็ยังมีน ้าใจเข้ามาช่วยพยุงเล็กน้อย
เฮ่อจือหร่านยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน มองคนที่เข้าร่วมการต่อสู้
หนานรุ่ยยืนอยู่ไม่ไกล ร่างกายเขาเต็มไปด้วยเลือดสด ๆ ในมือ
ถือดาบส่องประกายวับวาว ก าลังมองชาวบ้านที่บาดเจ็บด้วยความ
กังวล
เฮ่อจือหร่านเคยได้ยินโม่จิ่วเยี่ยเล่าว่า หนานรุ่ยไม่มีวรยุทธ์
ตอนนี้เขามาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านซีหลิ่งแล้ว ทั้งยังปลดองครักษ์ของ
ตนออกไปอีกด้วย

องค์ชายที่ไม่มีแม้แต่แรงจะมัดไก่ สามารถร่วมสู้ต่อต้านศัตรู
พร้อมกับชาวบ้านในช่วงเวลาส าคัญได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ด้วยเหตุนี้
เฮ่อจือหร่านจึงประเมินเขาสูงขึ้นมาก
โชคดีที่แม้สภาพของหนานรุ่ยจะน่าสงสารมาก แต่เขาก็ไม่ได้รับ
บาดเจ็บ
ตอนนี้นางไม่มีเวลาทักทายเขา รีบไปตรวจสอบจ านวนชาวบ้าน
ที่บาดเจ็บอย่างรวดเร็ว ทั้งหมดมีประมาณยี่สิบกว่าคน
โชคดีที่พวกเขาล้วนได้รับบาดเจ็บเพียงภายนอก แต่บาดแผล
กลับลึกมาก บางคนถึงขั้นมองเห็นกระดูก และยังมีเลือดไหลออกมา
ไม่หยุด
ส าหรับเฮ่อจือหร่าน การรักษาบาดแผลเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องยาก สิ่ง
เดียวที่ท าให้ปวดหัวคือคนบาดเจ็บมีมากเกินไป
ในสถานการณ์เช่นนี้ หากโม่จิ่วเยี่ยอยู่ด้วยก็คงจะดีไม่น้อย เขา
ได้เรียนรู้การรักษาบาดแผลภายนอกกับนางจนเชี่ยวชาญแล้ว แม้แต่
การเย็บแผลก็ยังท าได้อย่างคล่องแคล่ว
พอนึกถึงโม่จิ่วเยี่ย เขาก็ออกจากบ้านไปได้กว่าครึ่งเดือนแล้ว
ไม่รู้ว่าเขาจะจัดการเรื่องราวในเมืองหลวงจะราบรื่นดีหรือไม่
เฮ่อจือหร่านรู้สึกคิดถึงใครคนหนึ่งเป็นครั้งแรก

แม้ในใจจะคิดถึง แต่นางก็ไม่ได้ลืมว่ายังมีเรื่องส าคัญกว่าที่ต้อง
ท าในตอนนี้
ขณะนั้น ผู้ใหญ่บ้านจ้าวก็เดินมาหานางด้วยสีหน้าร้อนใจ
“ภรรยาเหล่าจิ่ว เจ้ารักษาอาการบาดเจ็บของพวกเขาได้หรือไม่”
“ท่านลุงจ้าว อาการบาดเจ็บของพวกเขาข้าสามารถรักษาได้ แต่
จ านวนคนมีมากเกินไป ข้าคนเดียวเกรงว่าจะดูแลไม่ทั่วถึง”
ขณะที่ตอบ นางก็มองไปยังชาวบ้านที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ
“มีใครเต็มใจจะช่วยเหลือหรือไม่”
ตอนนี้เฮ่อจือหร่านท าได้เพียงขอความช่วยเหลือจากพวก
ชาวบ้าน พวกเขาไม่จ าเป็นต้องมีทักษะอะไร เพียงแค่รักษาอย่างใส่
ใจสักหน่อยก็พอแล้ว
จ้าวเจ๋อชวนเป็นคนแรกที่ก้าวออกมา แม้เขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บ
แต่เสื้อคลุมสีเขียวของเขาก็เปื้อนคราบเลือดอยู่บ้าง ดูแล้วก็ค่อนข้าง
สกปรกเละเทะ
“พี่สะใภ้เก้า ข้าสามารถช่วยได้ ท่านต้องการให้ท าอะไรก็บอกมา
เถอะขอรับ”
ฟางฉวนโจวกับเซี่ยเทียนไห่ก็พาคนในครอบครัวของตนเองเดิน
มาเช่นกัน
“ภรรยาเหล่าจิ่ว พวกข้าก็ช่วยได้เช่นกัน”

หนานรุ่ยตามมาติด ๆ “ข้าก็สามารถช่วยท่านได้”
ยังมีหูชงที่ไม่ปฏิเสธหน้าที่นี้
เฮ่อจือหร่านมองทุกคน พวกเขาน่าจะได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย แต่
เหมือนว่าจะไม่มีปัญหาอะไร
“ดี ขอรบกวนพวกท่านด้วย”
“ไม่ล าบากหรอก พวกข้าสมควรท าอยู่แล้ว”
เมื่อทุกคนตอบตกลง พวกเขารู้สึกละอายใจเล็กน้อย แม้แต่สตรี
ท้องโตคนหนึ่งยังสามารถท าสิ่งเหล่านี้โดยไม่ปฏิเสธ แล้วพวกเขาจะ
กลัวความล าบากได้อย่างไร?
ช่วยคนก็เหมือนดับไฟ ไม่มีเวลาอธิบายมากไปกว่านี้ เฮ่อจือห
ร่านจึงรีบสั่งการว่า “พวกท่านล้างมือให้สะอาดก่อน แล้วมารับยาจาก
ข้า”
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างพากันวิ่งไปยังล าธารเล็กใกล้ ๆ เพื่อ
ล้างมือ จากนั้นก็รีบวิ่งกลับมาหานาง
ตอนนี้นางเริ่มเตรียมการรักษาบาดแผลให้กับคนที่ได้รับบาดเจ็บ
หนักที่สุดแล้ว
เฮ่อจือหร่านช่วยรักษาบาดแผลให้คนผู้นั้นอย่างช านาญ พลาง
ชี้ไปที่ยาที่น ามาด้วยและสอนวิธีรักษาบาดแผลให้คนอื่น
ไม่นานนัก ทุกคนก็เริ่มลองท าตามวิธีที่นางบอกอย่างระมัดระวัง

ยามนั้นท้องฟ้าสว่างแล้ว ชาวบ้านจากหมู่บ้านอื่นที่มาช่วยสกุล
โม่สร้างบ้านก็ทยอยมาถึง
พวกเขาต่างตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า
บริเวณเชิงเขาคือต าแหน่งสร้างบ้านใหม่ของสกุลโม่ พวกชน
เผ่าหมานอี๋ที่ถูกพี่เจ็ดใช้ยาสลบท าให้หมดสติล้มระเนระนาดอยู่ที่นั่น
เมื่อรวมกับคราบเลือดโดยรอบ ก็ท าให้รู้สึกราวกับว่ามีศพตาย
เกลื่อนกลาด
มีคนใจกล้าบางคนเห็นสองพี่น้องสกุลโม่ก าลังจับคนเหล่านั้นมัด
อย่างแน่นหนา จึงค่อย ๆ เข้าไปใกล้ด้วยความระมัดระวัง
“คุณชายเจ็ด คุณชายแปด เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
พี่เจ็ดหันหน้าไป แม้เขาจะไม่รู้ชื่อคนที่ถาม แต่ก็รู้ว่าเป็นคนงาน
ที่พวกเขาจ้างมา
“เร็วเข้าเถอะ รีบเรียกทุกคนมาช่วย จับคนพวกนี้มัดไว้” พี่เจ็ดชี้
ไปที่คนเผ่าหมานอี๋ที่นอนอยู่บนพื้น
คนงานตกใจกับค าพูดของเขา
“คุณ…คุณชายเจ็ด คนตายก็ต้องมัดด้วยหรือ?”
เมื่อเห็นสีหน้าของคนถาม พี่เจ็ดก็ตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายเข้าใจ
ผิดไป “พวกเขาไม่ได้ตาย แค่หมดสติไปเท่านั้น”
“ยัง…ยังไม่ตายจริงหรือ?” คนงานค่อนข้างไม่อยากจะเชื่อ

“ส่วนใหญ่ยังมีชีวิตอยู่ พวกเจ้ามัดเฉพาะคนที่ยังมีชีวิตก็พอ” พี่
เจ็ดดูรีบร้อนอย่างเห็นได้ชัด
ชนเผ่าหมานอี๋มากมายขนาดนี้ ถ้าไม่มีใครช่วย เขากับน้องแปด
คงจับคนมัดไม่เสร็จง่าย ๆ
คนงานเห็นเช่นนั้น จึงพยักหน้าอย่างเซื่องซึม แล้วรีบกลับไป
เรียกคนมาช่วย
เมื่อมีคนช่วยมากขึ้น ไม่นานนัก พวกชนเผ่าหมานอี๋ที่บุกเข้ามา
ก็ถูกมัดด้วยผ้าผูกเอวของตัวเองทั้งหมด
และไม่ต้องรอค าสั่งจากพี่น้องสกุลโม่ คนงานก็เริ่มท าความ
สะอาดสถานที่ต่อสู้เมื่อคืนอย่างง่าย ๆ
ตอนพี่เจ็ดและพี่แปดเริ่มต่อสู้กับศัตรู พวกเขาไม่คิดจะปล่อยคน
เหล่านี้ไปง่าย ๆ ดังนั้น ก่อนที่ชนเผ่าหมานอี๋จะหมดสติเพราะยาสลบ
จึงมีคนตายไปแล้วอย่างน้อยร้อยคน
ส่วนคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็ได้รับบาดเจ็บมากน้อยแตกต่างกัน
ในสถานการณ์เช่นนี้ แม้ไม่ได้รับการรักษาก็จะไม่มีใครเสียชีวิต
ยามนี้สกุลโม่มีสถานะเป็นเพียงสามัญชน หรืออาจกล่าวได้ว่ายัง
ด้อยกว่าสามัญชนทั่วไปเสียอีก เพราะพวกเขาล้วนเป็นถูกริบทรัพย์
และเป็นนักโทษเนรเทศของราชส านัก
โม่ชูหานเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก

“พี่เจ็ด เกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ ข้าคิดว่าต้องไปรายงานกับใต้เท้าเมิ่ง
ที่ที่ว่าการสักหน่อย ดูว่าควรจัดการกับคนพวกนี้อย่างไร จะได้ฟัง
ความเห็นของเขาด้วย”
“อืม ล าบากน้องแปดแล้ว เจ้ารีบขี่ม้าไปที่ว่าการเถอะ” พี่เจ็ดเห็น
ด้วยกับเรื่องนี้มาก
“ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ เรื่องที่นี่ขอฝากพี่เจ็ดด้วย”
พอพูดจบ โม่ชูหานก็หันหลังเดินจากไปทันที่
ภายใต้การชี้แนะของโม่หานเยี่ย บรรดาพี่สะใภ้ก็รักษาสุนัขที่
บาดเจ็บเหล่านั้นได้คล่องแคล่วขึ้นเรื่อย ๆ ความเร็วในการลงมือก็
ไม่ได้ช้าลงแม้แต่น้อย
พวกนางรู้สึกสงสารสุนัขเหล่านี้จากใจจริง คิดเพียงว่าหาก
ตนเองเคลื่อนไหวเร็วขึ้นอีกนิด พวกสุนัขก็จะทรมานน้อยลง
ด้านเฮ่อจือหร่านก็เช่นกัน นางรับผิดชอบรักษาชาวบ้านที่
บาดเจ็บสาหัส ส่วนที่เหลือก็มอบให้พวกฟางฉวนโจวจัดการ
ด้วยการร่วมแรงร่วมใจของทุกคน ในที่สุดหลังผ่านไปหนึ่งชั่ว
ยาม การรักษาพวกชาวบ้านและสุนัขทั้งหมดก็เสร็จสิ้นลง
ชาวบ้านถูกครอบครัวของพวกเขาแบกหามกลับไป ส่วนสุนัข
เหล่านั้นถูกคนงานอุ้มอย่างระมัดระวังพากลับไปยังโรงเรือนที่พวกมัน
พักอยู่ตามปกติ ส่วนโม่หานเยี่ยอาสาไปดูแลพวกมันต่อ

วันนี้เกิดเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ ท าให้ผู้คนหวาดกลัวมาก งานสร้าง
บ้านของสกุลโม่จึงต้องหยุดพักไปหนึ่งวัน
……………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………
…………….