ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 435 จะเป็ นสถานที่ส่วนตัวได้อย่างไร

ตอนแรกมีชายฉกรรจ์สองคนยืนอยู่ที่ประตู พวกเขาก็ขยับเข้า มาใกล้ขึ้น ท่าทางชัดเจนมากว่าหากลูกค้าคนนั้นยังกล้าพูดอะไรอีก พวกเขาก็จะลงมือแน่นอน

ลูกค้าเห็นท่าทางแบบนี้ก็กลัวขึ้นมาจริง ๆ คนตรงหน้าเหมือนจะ ไม่ใช่คนที่เขาควรไปยุ่งด้วย

เขาพยายามลุกขึ้น ปัดฝุ่นออกจากตัว แล้วก็หนีไปอย่างอับอาย

พอมองเสี่ยวเอ้อร ์เหล่านั้นอีกครั้ง พวกเขากลับไปยังตาแหน่ง เดิมแล้ว

โม่จิ่วเยี่ยกับโม่ชูหานสบตากัน

“พี่แปด พวกเราไปดูจิงเซียนโหลวอีกที่กันเถอะ”

โม่ชูหานพยักหน้า ทั้งสองคนขึ้นม้าและจากไป

จิงเซียนโหลวอีกแห่งดูดีกว่าเล็กน้อย แต่ก็เพียงเสี่ยวเอ้อร ์เท่านั้น ส่วนการตกแต่งแทบไม่ต่างจากร ้านแรกที่พวกเขาเห็นเลย

ภายในร ้านมีลูกค้าไม่กี่คนเช่นกัน ดูจากสีหน้าตอนทานอาหาร ของพวกเขาแล้ว คงไม่ได้ดูมีความสุขนัก

โม่จิ่วเยี่ยเรียกโม่ชูหาน “พี่แปด พวกเราเข้าไปนั่งกันเถอะ”

สองพี่น้องเดินเข้าไปในห้องโถง ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะมีเสี่ยว เอ้อร ์มาต้อนรับ

โม่จิ่วเยี่ยเลือกที่นั่งริมหน้าต่างและสั่งอาหารมาสองอย่าง

ทั้งเขาและโม่ชูหานต่างเป็ นผู้ฝึกฝนวิชายุทธ ์ ดังนั้นการได้ยินจึง ดีกว่าคนทั่วไป

ในขณะที่พวกเขากาลังรออาหาร ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนกว่า สิบคนดังมาจากครัวด้านหลัง

โม่จิ่วเยี่ยยังสามารถบอกได้ว่าเสียงฝีเท้าเหล่านี้ล้วนเป็ นของผู้ มีวรยุทธ ์ทั้งนั้น

เพื่อไม่ให้เป็ นที่สงสัย สองพี่น้องจึงไม่ได้ไปตรวจสอบทันที ยังคง รออาหารต่อไปโดยไม่มีพิรุธ

แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่พวกเขายังคงตั้งใจฟังเสียงความ เคลื่อนไหวด้านหลังอย่างละเอียด

เมื่อเสี่ยวเอ้อร ์นาอาหารมาวางบนโต๊ะ เสียงฝีเท้าก็ค่อย ๆ หายไป แล้ว

พวกเขาไม่ได้สนใจจะกินอาหาร เลียนแบบท่าทางของลูกค้าคน อื่น ตักชิมอาหารสองสามคาอย่างไม่ใส่ใจ แสร ้งทาว่าไม่พอใจและ จ่ายเงินเดินออกไป

ทั้งคู่ออกจากร ้านได้ก็มุ่งหน้าไปยังลานด้านหลังของโรงเตี๊ยม เพราะครัวด้านหลังอยู่ที่นั่นและเสียงเมื่อครู่ก็ดังมาจากทิศทางนั้น

โรงเตี๊ยมแห่งนี้เป็ นอาคารแยกเดี่ยว ประตูทางเข้าห้องโถงหัน หน้าเข้าถนนสายหลัก ด้านหลังมีกาแพงสูงเท่ากับคนทั้งสามทิศ ทาง ตะวันตกมีประตูด้านข้าง

สองพี่น้องเพิ่งเดินอ้อมมาถึงฝั่งตะวันตกของลาน ก็มีคนสวมชุด เหมือนกับเสี่ยวเอ้อร ์พวกนั้นเดินเข้ามาขวางไว้

“ที่นี่เป็ นสถานที่ส่วนตัว คนที่ไม่เกี่ยวข้องช่วยเดินอ้อมไปทางอื่น ด้วยขอรับ”

โม่จิ่วเยี่ยแสร ้งทาเป็ นตกตะลึง

“นี่ชัดเจนว่าเป็ นตรอกเล็ก ๆ จะเป็ นสถานที่ส่วนตัวได้อย่างไร? พวกข้าต้องการผ่านไปทางนี้ เจ้ายังคิดว่าพวกข้าต้องเดินอ้อมอีก หรือ?”

ชายคนนั้นเห็นว่าคาพูดของตนไม่เป็ นผล จึงแสดงอาการ หงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

“ข้าบอกว่าที่นี่เป็ นเขตของจิงเซียนโหลวก็คือที่นี่เป็ นเขตของจิง เซียนโหลว รีบไสหัวไปซะ!”

ยิ่งเขาพูดเช่นนี้ สองพี่น้องก็ยิ่งอยากจะสืบให้รู ้เรื่อง

โม่ชูหานเดินผ่านโม่จิ่วเยี่ยแล้วก้าวเข้าไปในตรอก

“ข้าจะเดินผ่านทางนี้ เจ้าจะทาอะไรข้าได้?”

ในขณะที่พูดกันอยู่ พวกเขาก็เดินไปสิบกว่าก้าวแล้ว อยู่ห่าง จากเสี่ยวเอ้อร ์ที่กาลังไล่พวกเขาเพียงเล็กน้อย

เสี่ยวเอ้อร ์เห็นท่าทางของคนที่ไม่ยอมฟังคาพูดของเขาก็โกรธ ขึ้นมาทันที

“รีบไสหัวไปให้พ้น ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่พวกเจ้าควรมา ถ้ายังกล้าเดินอีก ก้าว ก็อย่าหาว่าข้าลงมือกับพวกเจ้า!”

เพียงเอ่ยคาพูดนี้ เสี่ยวเอ้อร ์คนนั้นก็เผยธาตุแท้ออกมา

ขณะบอก เขาหยิบแส้หนังที่ไม่ได้ยาวนักออกมาจากที่ไหนสัก แห่ง แล้วชี้ใส่สองพี่น้องพลางตะโกนด้วยความเดือดดาล “ออกไป จากที่นี่เดี๋ยวนี้!!”

โม่ชูหานนิสัยดุดันมาตลอด โดยเฉพาะเวลาเจอกับคนที่อาจจะ เป็ นศัตรูกับครอบครัว แล้วเขาจะยอมอ่อนข้อได้อย่างไร?

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทาอะไร ประตูด้านหลังของเสี่ยวเอ้อร ์ก็มีคน สามสี่คนที่แต่งตัวเหมือนกันกระโดดออกมาทันที พวกเขาล้อมทั้งคู่ เอาไว้

คนพวกนี้ไม่พูดพร่าทาเพลง เตรียมจะลงมือแล้ว

โม่จิ่วเยี่ยกับโม่ชูหานเคลื่อนไหวเร็วกว่า ตอนที่กาปั้นของอีก ฝ่ายกาลังจะซัดเข้ามา สองพี่น้องก็ลงมือพร ้อมกัน

แทบจะพร ้อมกันนั้น สองพี่น้องใช ้มือของพวกเขาจับกาปั้นที่พุ่ง เข้าหาไว้อย่างแม่นย าและแน่นหนา

เสียงกรอบ ๆ ดังขึ้นหลายครั้ง ข้อมือของเสี่ยวเอ้อร ์ทั้งสี่คนหัก สะบั้นทั้งหมด

บางทีพวกเสี่ยวเอ้อร ์อาจจะประมาทเกินไป พอเห็นว่าคนสองคน ตรงหน้าเป็ นเพียงชาวบ้านธรรมดา จึงคิดว่าแค่ขู่ให้กลัวก็จะสามารถ ไล่พวกเขาไปได้

ใครจะรู ้ว่าทั้งคู่กลับมีวรยุทธ ์ เพียงแค่เคลื่อนไหวก็หักมือของ พวกเขาได้ วรยุทธ ์ของพวกเขาจะต้องเหนือกว่าแน่นอน

หากเป็ นคนทั่วไป เพียงข้อมือถูกหักก็คงส่งเสียงร ้องโหยหวน ทว่าพวกเสี่ยวเอ้อร ์กลับไม่ได้ทาเช่นนั้น หลังจากสบตากันครู่หนึ่ง

พวกเขาต่างใช ้มือที่ไม่ได้รับบาดเจ็บหยิบมีดสั้นออกมาจากข้างเอว แล้วชี้ไปที่โม่จิ่วเยี่ยและโม่ชูหาน

จังหวะนั้นเหมือนคนในโรงเตี๊ยมก็ได้ยินเสียงความวุ่นวาย จึง ทยอยออกมาตรวจสอบ

คนที่ออกมาไม่ได้แต่งตัวเหมือนเสี่ยวเอ้อร ์มองเพียงผิวเผิน พวก เขาสวมชุดสีเทาเหมือนกันหมด คล้ายกับคนเฝ้ ายามของตระกูล ใหญ่

คนเหล่านี้ถือดาบใหญ่เปล่งประกายในมือ เมื่อเห็นสถานการณ์ ด้านนอกไม่ชอบมาพากล พวกเขาก็พากันยกดาบขึ้นไปทางโม่จิ่ว เยี่ยและโม่ชูหาน

สองพี่น้องเคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้มามากแล้ว จึงไม่รู ้สึก หวาดกลัวแม้แต่น้อย

ชั่วพริบตานั้น ดาบใหญ่ก็พุ่งเข้าหาทั้งคู่พร ้อมกัน

โม่จิ่วเยี่ยกับโม่ชูหานไม่ตื่นตระหนก ค่อย ๆ หลบไปด้านหลัง จากนั้นก็กระโดดไปอยู่ด้านหลังของคนเหล่านั้น เพียงอึดใจก็ สามารถเตะคนทั้งกลุ่มจนล้มลง

เสี่ยวเอ้อร ์ที่คิดจะไล่พวกเขาออกไปเห็นอย่างนั้นจึงตะโกนเสียง ดัง

“รีบมาช่วยกันเร็ว มีคนมาก่อเรื่อง!”

คนสิบกว่าคนกระโดดออกมาจากก าแพงด้านหลัง พร ้อมใจกัน โจมตีใส่สองพี่น้อง

โม่จิ่วเยี่ยกับโม่ชูหานแค่เห็นท่าทางการต่อสู้ของอีกฝ่ ายก็รู ้ว่า คนเหล่านี้มีวรยุทธ ์ไม่ธรรมดา ไม่อาจเทียบได้กับกลุ่มคนที่ถือดาบ เมื่อครู่เลย

กระนั้น พี่น้องสกุลโม่ก็ยังเอาชนะพวกเขาได้อย่างรวดเร็ว

ทว่าหลังเผชิญหน้ากับยอดฝี มือเช่นนี้ สองพี่น้องก็ไม่รู ้สึก สามารถรับมือได้ง่าย ๆ อีก

จากการเคลื่อนไหวที่อันตรายในทุกกระบวนท่าของพวกเขา เหมือนกับนักฆ่าที่ถูกเหล่าขุนนางในเมืองหลวงเลี้ยงดูไว้

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จิงเซียนโหลวเป็ นทรัพย์สินของตระกูลเซวีย พวกเขามาที่ซีเป่ยด้วยจุดประสงค์ไม่บริสุทธิ์ การส่งนักฆ่าบางคนมา ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

ขณะสองพี่น้องกาลังครุ่นคิดอยู่นั้น บรรดานักฆ่าที่ถูกจับก็กัด เม็ดยาพิษในปาก เลือดไหลออกมาจากทหารทั้งเจ็ดและตายไป

“ไม่ดีแล้ว พี่แปด เร็วเข้า เก็บคนที่ยังไม่ตายไว้”

โม่ชูหานตื่นตัวขึ้นมา สองพี่น้องพร ้อมใจกันลงมือ แต่ละคนก้าว เข้าไปคว้าตัวนักฆ่า บีบแก้มของพวกนักฆ่าแน่น ป้ องกันไม่ให้พวก เขากัดเม็ดยาพิษ

ด้วยการร่วมมือของสองพี่น้อง ในที่สุดพวกเขาก็รักษาชีวิตของ นักฆ่าสองคนไว้ได้

เสี่ยวเอ้อร ์ที่เมื่อครู่ยังพูดข่มขู่กับพวกเขา ตอนนี้ตกใจจนเหมือน คนโง่ไปแล้ว ค่อย ๆ ถอยหลังไป

คนที่แต่งตัวเหมือนเสี่ยวเอ้อร ์อีกไม่กี่คนก็เหมือนกัน พวกเขา จ้องมองคนทั้งคู่ด้วยความตื่นตะลึง ท่าทางเหมือนไม่รู ้ว่าควรทา อย่างไรดี

โม่ชูหานก้าวออกมา ปลดสายรัดกางกางของพวกเขาอย่าง คล่องแคล่ว จัดการมัดคนและอุดปากไว้ จากนั้นก็โยนพวกเขาพร ้อม กับศพของเหล่านักฆ่าออกไปทางประตูด้านข้าง

ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็ นตรอกเล็ก ๆ บนถนนที่พลุกพล่าน หากปล่อย ทิ้งไว้นานก็ต้องมีคนผ่านมาเห็น

แม้ว่าพวกเขายังไม่รู ้ว่าสถานการณ์ในลานด้านหลังของจิงเซียน โหลวเป็ นอย่างไร แต่ก็ไม่อาจสอบปากคาคนตรงนี้ได้อย่างเปิดเผย