ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 485 ดำเนินชีวิตตำมของขวัญจากสวรรค์

โม่จิ่วเยี่ยถอยหลังไปก้ำวหนึ่ง ยิ้มพลางกล่าวกับชำวบ้ำนว่า
“แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริง”
ในขณะที่ชำวบ้ำนกำลังจะถำมอะไรเพิ่มเติม เมิ่งไห่หนิงก็พำ
เจ้ำหน้ำที่หลายคนมาถึง
วันนี้ตอนที่เขำเข้าทำงำน ก็รู้ว่าสกุลโม่จะขุดมันเทศ
ในฐำนะลูกเขยของสกุลโม่ มันเทศไม่ใช่สิ่งแปลกใหม่สาหรับเขำ
อีกทั้งเฮ่อจือหร่านก็เคยบอกว่า มันเทศไม่เพียงแต่อร่อย แต่ยังอิ่ม
ท้องและให้ผลผลิตสูงมากอีกด้วย
วันนี้เขำตั้งใจจัดการงำนที่ที่ว่าการให้เสร็จเร็วกว่าปกติ แล้วพำ
คนรีบกลับมาดู
ทันทีที่เดินมาถึงปลายทุ่ง เขำก็ได้กลิ่นหอมหวานอันคุ้นเคยนั้น
เข้าจมูก
“พี่เก้ำ กำลังเผำมันเทศอยู่หรือ?”
โม่จิ่วเยี่ยโยนมันเทศเผำที่ถืออยู่ในมือให้เขำ
เมิ่งไห่หนิงรับไว้อย่ำงคล่องแคล่ว แม้จะยังร้อนอยู่บ้ำง แต่เขำก็
อดใจไม่ไหวกัดคำหนึ่งทันที่
“พี่เก้ำมันเทศเผำอร่อยจริง ๆ ข้ากินเท่ำไหร่ก็ไม่เคยพอ”

เมิ่งไห่หนิงนั่งยิ้มแย้มอยู่ข้างกำยโม่จิ่วเยี่ย การกระทำเช่นนี้ทำให้
พวกเจ้ำหน้ำที่ที่ตำมมาด้วยต่ำงพำกันตะลึงงัน
ผู้บังคับบัญชำของพวกเขำมักจะเคร่งขรึมอยู่เสมอ ถึงขนาดที่
คิดว่าเขำไม่รู้จักยิ้มเลยด้วยซ้ำ
ตอนนี้ พวกเขำได้เห็นอะไรกัน?
ผู้บังคับบัญชำของพวกเขำยิ้มอย่ำงไร้ความกังวล ราวกับเป็นคน
ละคนกับที่เห็นในยามปกติ
เมิ่งไห่หนิงไม่สนใจว่าผู้ใต้บังคับบัญชำจะคิดอะไรในใจ แม้ว่าเขำ
จะกินอย่ำงเอร็ดอร่อย แต่ก็ไม่ได้ลืมจุดประสงค์ที่รีบกลับมา
“พี่เก้ำ ผลผลิตของมันเทศเป็นอย่ำงไรบ้ำง”
เมื่อพูดถึงผลผลิตของมันเทศ สีหน้ำของโม่จิ่วเยี่ยก็ปรากฏ
ความภำคภูมิใจขึ้นมาทันที่
เขำชี้ไปที่กองมันเทศที่กองอยู่ริมทุ่งแล้วกล่าวว่า “เจ้ำเห็นหรือไม่
พวกนี้คือผลผลิตจากที่นาหนึ่งหมู่ เมื่อครู่พวกข้าชั่งน้ำหนักอย่ำง
ละเอียดแล้ว ผลผลิตต่อหมู่มากถึงห้ำพันชั่ง”
“พี่เก้ำ ท่านบอกว่ามันเทศสามารถให้ผลผลิตถึงห้ำพันชั่งต่อหมู่
เลยหรือ”
เมิ่งไห่หนิงตอนนี้ไม่สามารถสงบนิ่งได้อีกต่อไป เขำไม่กินมัน
เทศที่ถืออยู่ในมืออีกแล้ว แต่กลับลุกพรวดขึ้นยืน

“พี่เก้ำ พวกเราได้ตกลงกันแล้วว่ามันเทศเหล่านี้จะถูกส่งมอบ
ให้กับทำงการ เพื่อใช้เป็นเมล็ดพันธุ์สาหรับปีหน้ำ”
เขำกลัวว่าโม่จิ่วเยี่ยจะเปลี่ยนใจ จึงพูดอย่ำงจริงจังและระมัดระวัง
ทุกคำ
สิ่งที่ได้สัญญำไว้โม่จิ่วเยี่ยย่อมไม่มีทำงเปลี่ยนใจ
นอกจากนี้ ทั้งเขำและภรรยายังค้นพบปัญหาหนึ่ง พืชผลที่ผลิต
จากพื้นที่มิติ เช่น มันเทศ มันฝรั่ง ข้าวโพด และข้าว แม้จะเก็บเมล็ด
พันธุ์จากการปลูกภายนอกมาปลูกในปีถัดไป ก็จะไม่ทำให้ผลผลิต
ลดลง
แตกต่ำงจากสิ่งเหล่านี้ เช่น ผลไม้รสอร่อยบนภูเขำและผักบำง
ชนิด กลับตรงกันข้าม หลังจากนาไปปลูกในพื้นที่เพำะปลูกภายนอก
เมล็ดพันธุ์ที่เก็บได้จะให้ผลผลิตลดลงอย่ำงมาก
แต่เดิมพวกเขำยังคิดว่า หลังจากเก็บเกี่ยวมันเทศแล้ว จะหาเวลา
แอบสับเปลี่ยนกับของที่เก็บไว้ในพื้นที่มิติ
ตอนนี้ดูเหมือนว่ากฎที่เอื้อประโยชน์ต่อมนุษย์นี้ช่วยทั้งคู่ลด
ปัญหาใหญ่ไปได้หนึ่งอย่ำง
มิเช่นนั้นทุกปีพวกเขำจะต้องหาวิธีนาเมล็ดพันธุ์ออกมาจาก
พื้นที่มิติ แต่ตอนนี้ดีแล้ว เมล็ดพันธุ์พืชผลที่ให้ผลผลิตสูงเหล่านี้
สามารถปลูกในที่ดินภายนอกได้เลย

“เจ้ำวางใจได้ มันเทศเหล่านี้จะส่งมอบให้ทำงการหนึ่งแสนชั่ง
ส่วนที่เหลือพวกเราจะเก็บไว้ทำกำไรบ้ำง แต่มีข้อแม้ว่าหลังจาก
ทำงการรับมันเทศ เหล่านี้ไปแล้ว จะต้องไม่นาออกขำยในตลาดก่อน
ฤดูเพำะปลูกปีหน้ำ”
เมิ่งไห่หนิงไม่รู้ถึงพื้นฐำนที่แท้จริงของโม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่าน
เขำคิดเพียงว่าแหล่งรายได้ของสกุลโม่ก็มีเพียงสิ่งที่เห็นภายนอก
เหล่านี้เท่านั้น
โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งสกุลโม่ตอนนี้ได้เลี้ยงทหารส่วนตัวไว้มากมาย
เรื่องเงินทองต้องตึงมือแน่ ๆ
หากไม่ใช่เพื่อความเป็นอยู่ของประชำชน เขำคงไม่เอ่ยปำกขอ
เช่นนี้แน่
เดิมทีคิดว่าพี่เก้ำจะสละเพียงส่วนน้อยให้กับทำงการเพื่อเป็น
เมล็ดพันธุ์สาหรับปีหน้ำ ไม่คำดคิดว่าพี่เก้ำจะสนับสนุนเขำถึงเพียงนี้
เพียงแค่เอ่ยปำกก็ให้เมล็ดพันธุ์มันเทศถึงหนึ่งแสนชั่ง นี่มันเกือบครึ่ง
ของผลผลิต มันเทศของสกุลโม่เลยนะ!
คิดถึงตรงนี้ เมิ่งไห่หนิงก็ประสานมือคำนับโม่จิ่วเยี่ยอย่ำงจริงจัง
“พี่เก้ำ ข้าขอขอบคุณท่านและพี่สะใภ้เก้ำแทนประชำชน
ชำวเมืองอวิ่น สาหรับน้ำใจอันยิ่งใหญ่นี้”
แต่เดิมเขำยังคิดจะขอเมล็ดพริกจากพี่เก้ำและพี่สะใภ้เก้ำ เพื่อ
ช่วยให้ประชำชนชำวเมืองอวิ่นมีรายได้เพิ่มขึ้น

บัดนี้เมื่อได้เห็นภำพการเก็บเกี่ยวมันเทศอันอุดมสมบูรณ์
สาหรับชำวบ้ำนแล้วมันช่วยให้อิ่มท้องได้มากกว่าพริกอย่ำงแน่นอน
พริกขำยออกไปก็ได้เงิน แต่ถ้ำขำยไม่ออกเพียงไม่กี่วันก็จะเน่ำ
เสีย
มันเทศไม่เพียงแต่อร่อย สิ่งสาคัญที่สุดคือมันสามารถทำให้อิ่ม
ท้องได้ หากชำวบ้ำนทุกครัวเรือนสามารถเก็บมันเทศไว้บ้ำงเพื่อผ่าน
ฤดูหนาว ก็คงไม่ถึงกับอดตำยแน่
แม้โม่จิ่วเยี่ยจะไม่ได้รับราชการในราชสานัก แต่ก็ไม่อยากเห็น
ชำวบ้ำนต้องอยู่อย่ำงอดอยาก ในเรื่องนี้เขำจึงไม่รู้สึกว่ามีอะไร
ผิดปกติ
ยิ่งไปกว่านั้น ภรรยาของเขำก็ได้กล่าวไว้ว่าพื้นที่มิติเป็น
ของขวัญจากสวรรค์ นางต้องการทำตำมความประสงค์ของสวรรค์
ช่วยเหลือผู้ที่ต้องการให้มากที่สุดเท่ำที่จะทำได้ เพียงเท่านี้ก็จะไม่ทำ
ให้ของขวัญจากสวรรค์นี้สูญเปล่ำ
“เอาล่ะ พวกเราล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน การช่วยเหลือเจ้ำ
เป็นสิ่งที่สมควรทำ ปัจจุบันเมืองอวิ่นภายใต้การปกครองของเจ้ำได้มี
การพัฒนาขึ้นอย่ำงมาก ในอนาคตประชำชนทั้งหมดจะสามารถอิ่ม
ท้องได้ นั่นก็เป็นสิ่งที่พวกข้ายินดีเช่นกัน”
“เช่นนั้นข้าจะไม่เกรงใจพี่เก้ำแล้ว ตอนนี้มันเทศขุดขึ้นมาได้
เท่ำไหร่แล้ว ข้าจะจัดการให้คนขนส่งไปยังโรงเก็บเสบียงทันที”

เมิ่งไห่หนิงไม่รู้ว่าเหตุใดตนเองจึงรีบร้อนเช่นนี้ ราวกับว่าหากไม่
รีบขนส่งไปยังโรงเก็บเสบียง มันเทศเหล่านี้จะงอกขำวิ่งหนีไปเสีย
อย่ำงนั้น
“สามารถทำได้ทุกเมื่อ ตอนนี้มีคนช่วยมากมาย คำดว่าใช้เวลา
สามวันก็จะขุดเสร็จทั้งหมด”
อีกทั้งยิ่งเร็วยิ่งดี เขำได้เห็นภำพของโรงเรือนชนิดนั้นในพื้นที่มิติ
ของภรรยาแล้ว และตอนที่เรือสินค้ำของชำวต่ำงชำติมาถึง พลาสติก
ที่เตรียมไว้ก็ได้ใช้ประโยชน์แล้ว ตอนนี้พวกเขำรอให้ขุดมันเทศในไร่
เสร็จทั้งหมด ก่อนที่ชำวบ้ำนจะเริ่มเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงก็จะสร้ำง
โรงเรือน
เมิ่งไห่หนิงใจร้อนอยู่แล้ว พอได้ยินโม่จิ่วเยี่ยบอกว่าตอนนี้
สามารถขนส่งมันเทศได้ เขำตื่นเต้นจนลืมพูดถึงเรื่องราคำ แล้วหัน
ไปสั่งผู้ใต้บังคับบัญชำ
“พวกเจ้ำรีบกลับไปที่ที่ว่าการ เรียกเจ้ำหน้ำที่ทั้งหมดมาที่นี่ และ
อีกอย่ำง ให้นารถเทียมวัวในเมืองมาทั้งหมดโดยไม่ให้ขำดแม้แต่คัน
เดียว”
หม่ำจวิ้นซำนเพิ่งเคยเห็นนายอาเภอของพวกเขำทำงำนอย่ำงไร้
แบบแผนเช่นนี้เป็นครั้งแรก

เขำอดไม่ได้ที่จะเตือนว่า “ท่านนายอาเภอ ระหว่างทำงที่ท่านมา
ไม่ได้กำลังครุ่นคิดถึงราคำของมันเทศอยู่หรอกหรือ ท่านแน่ใจหรือ
ว่าจะขนไปเดี๋ยวนี้?”
เมื่อได้รับคำเตือน เมิ่งไห่หนิงจึงตระหนักว่าตนเองตื่นเต้นเกินไป
จริง ๆ
เขำมองไปทำงโม่จิ่วเยี่ยอย่ำงเก้อเขิน ใบหน้ำแดงก ่ำพลางกล่าว
ว่า “พี่เก้ำ ท่านดูข้าสิ ข้าดีใจจนลืมสอบถำมราคำไปเลย”
ตอนที่โม่จิ่วเยี่ยตกลงที่จะมอบเมล็ดพันธุ์มันเทศให้กับทำงการ
นั้น เหตุผลที่เขำไม่ได้กล่าวถึงราคำก็เพราะว่าเขำยังไม่สามารถ
ยืนยันได้ว่าผลผลิตของมันเทศจะเป็นอย่ำงไร
ก่อนที่จะจัดการคนมาขุดมันเทศ เขำได้ปรึกษำกับเฮ่อจือหร่าน
ไว้แล้วว่า หากผลผลิตมันเทศต่อหมู่เกินสามพันชั่งก็จะขำยให้
ทำงการในราคำปกติ
แน่นอนว่าในฐำนะเมล็ดพันธุ์ ราคำต้องสูงกว่าธัญพืชทั่วไป
เล็กน้อย
ตำมราคำมันเทศในยุคปัจจุบัน มันเทศธรรมดำที่ให้ผลผลิตสูง
เช่นนี้จะมีราคำในตลาดประมาณสามหยวนต่อครึ่งกิโลกรัม ซึ่ง
เทียบเท่ำกับอานาจซื้อของเหรียญทองแดงสามเหรียญในยุคนี้
กล่าวคือราคำของมันเทศอยู่ที่เพียงสามเหวินต่อหนึ่งชั่งเท่านั้น

อย่ำงไรก็ตำม มันเทศเพิ่งปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรกในราชวงศ์
ต้ำซุ่นและประเทศเพื่อนบ้ำน ราคำจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะต ่ำถึงสามเหวิ
นต่อหนึ่งชั่ง
ยิ่งไปกว่านั้น ราคำเมล็ดพันธุ์ยังต้องแพงกว่าพืชผลปกติหลาย
เท่ำ