นักพัฒนาเกมสยองขวัญ: เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! [นิยายแปล] - ตอนที่ #85 : ลำดับชั้นที่สอง [1]
“เอาล่ะ มาลองใช้เครื่องนี้กันสักหน่อยซิ”
ผมวางเศษผลึกที่มีความบริสุทธิ์ต่ำสุดจนส่องแสงได้แค่จาง ๆ ลงไว้ในท่อทรงกระบอกด้านข้างของเครื่องแฟกซ์อย่างระมัดระวัง หลังจากได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของไนท์วอล์กเกอร์ ซึ่งตอนนี้กลายเป็นดรีมวอล์กเกอร์ไปแล้ว ผมก็ตื่นเต้นที่จะได้เห็นว่าหากเป็นตัวเองที่ได้เลื่อนลำดับชั้นบ้างจะเกิดอะไรขึ้น
“มันต้องออกมาดีแน่”
เมื่อใส่เศษผลึกเข้าไปเรียบร้อย ผมมองดูหน้าจอเพื่อให้แน่ใจว่าเป็นเศษผลึกชิ้นที่ถูกต้อง แล้วกดปุ่มสีแดงลงไปทันที
แช— แช็ก!
ตัวเครื่องเริ่มส่งเสียงแปลก ๆ ออกมา
ด้วยความที่คุ้นชินกับมันแล้ว ผมจึงไม่ได้ใส่ใจและทำเพียงแค่รอการเปลี่ยนแปลงเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากกดปุ่มสีแดง การแจ้งเตือนหนึ่งก็ปรากฏแก่สายตา
ใบหน้าของผมแข็งทื่อแทบจะทันที
“ห้ะ? ว่าไงนะ…?”
[เครื่องยกระดับความบริสุทธิ์: 500 SP ถูกหักออกจากจากบัญชีของคุณ]
การแจ้งเตือนนั้นโผล่ขึ้นมากะทันหันจนผมไม่มีเวลาแม้แต่จะประมวลผล
ทว่าเมื่อทุกอย่างกระจ่างแจ้งในหัว ใบหน้าก็ถอดสี ผมรีบหันไปมองเครื่องแฟกซ์และกดปุ่มสีแดงย้ำ
“ไอ้เวร! ทำไมแกไม่บอกก่อนล่ะวะ?!”
นั่นมันตั้ง 500 SP!
5,000 ดอลลาร์เชียวนะเฮ้ย
‘บัดซบ!!!’
แต๊ก! แต๊ก! แต๊ก!
ผมยังคงกดปุ่มสีแดงรัว ๆ แต่มันก็ไร้ผล
แต๊ก! แต๊ก!
เครื่องจักรยังคงทำงานและส่งเสียงต่อไปในขณะที่ผมมองดูมันด้วยความสิ้นหวัง
และแล้ว—
ติ๊ง!
เสียงคล้ายกระดิ่งกังวานบางเบาในอากาศ พร้อมกับตัวเลขใหม่ปรากฏบนหน้าจอเล็ก ๆ ด้านบนตัวเครื่อง
[79%]
“โอ๊ะ?”
คำด่าทอและการคัดค้านทุกรูปแบบหยุดลงภายในวินาทีนั้น
เมื่อเห็นตัวเลขดังกล่าวแสดงออกมา ผมก็รู้สึกว่า SP ที่เสียไปไม่ได้เปล่าประโยชน์ขนาดนั้น ไม่สิ ช่างมันเถอะ… มันก็ยังน่าปวดใจอยู่ดี แต่น้อยลงกว่าเดิมเยอะแล้ว
“จาก 14% เป็น 79%… เยอะมากเลยนะเนี่ย”
ผมตรวจสอบผลึกทั้งหมดที่ตัวเองครอบครองอยู่
[91%, 55%, 73%, 81%, 79%, 27%, 94%, 39%, 88%, 61%]
ฝ่ามือรีบคว้าเครื่องคิดเลขมาคำนวณตัวเลขเข้าด้วยกันเพื่อหาค่าเฉลี่ยของผลึกทั้งหมด
“62%…”
ผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำที่กิลด์กำหนดไว้แล้ว!
แต่นั่นยังไม่ใช่ทั้งหมด
หากเอาผลึกเปอร์เซ็นต์ต่ำที่สุดออกแล้วคำนวณหาค่าเฉลี่ยใหม่ ผมจะได้ประมาณ 66%
“ก็ไม่เลวนะ”
แต่…
มันยังไม่เพียงพอ
“อย่างน้อยฉันอยากให้ค่าเฉลี่ยสูงกว่าสัก 70%”
นี่คือเกณฑ์ขั้นต่ำสุดที่ผมจะยอมรับได้
ถ้าอย่างนั้น…
ผมมองไปทางเครื่องแฟกซ์ด้วยหัวใจอันหนักอึ้ง
จากนั้น ฝ่ามือสั่นเทาของผมหยิบผลึก 27% ใส่เข้าไปในเครื่องแฟกซ์ก่อนจะกดปุ่มสีแดง
แช— แช็ก!
[เครื่องยกระดับความบริสุทธิ์: 500 SP ถูกหักออกจากจากบัญชีของคุณ]
[แต้มคงเหลือ: 3,822 SP]
ผมรู้สึกอยากจะร้องไห้ ได้แต่กัดฟันและจ้องมองเครื่องแฟกซ์อย่างกระวนกระวาย
หวังว่ามันจะให้เลขดี ๆ ออกมานะ
‘ได้โปรด ได้โปรดเถอะ…’
ติ๊ง!
เสียงอันคุ้นหูดังขึ้น สายตามองดูหน้าจอแสดงผล
[21%]
“…..”
ผมกัดริมฝีปาก พยายามอดกลั้นตัวเองไม่ให้ยกเครื่องแฟกซ์ไปทุ่มทิ้ง
อย่างไรก็ตาม หลังจากหายใจเข้าลึก ๆ อยู่หลายครั้งเพื่อให้จิตใจสงบลง ผมก็กดปุ่มสีแดงอีกครั้ง ในเมื่อเริ่มแล้ว ผมก็จะไปให้สุด
ติ๊ง!
[44%]
“…..”
ผมล่ะอยากจะได้กระสอบทรายสักถุงมาต่อยจริง ๆ
ศีรษะค่อย ๆ หันไปทางดรีมวอล์กเกอร์ มันกำลังจ้องมองผมอยู่
‘พอมาคิดดูแล้ว ตอนนี้มันก็แข็งแกร่งจนต่อยฉันเละได้เลยไม่ใช่รึไง’
ผมสลัดความคิดทุกสิ่งอย่างทิ้งไปและกดปุ่มสีแดงอีกครั้ง
“ขอสักรอบ!”
ติ๊ง!
[9%]
“ว้อยยยยยยย!!!”
เลขหลักเดียวเนี่ยนะ!?
ผมกุมขมับ พยายามประคองสติเอาไว้ด้วยความยากลำบาก แต่ทั้งหมดทั้งมวลกลับยิ่งเลวร้ายลงเมื่อดรีมวอล์กเกอร์ยกมือยาวเรียวของมันขึ้นมาชี้ที่ผมอย่างเชื่องช้า
“…”
ผมยืนนิ่งเงียบขณะมองดูมัน ร่างกายเริ่มเกร็งกับท่าทางนั้น
มันจะโจมตีผมงั้นเหรอ?
ทำไมล่ะ? ผมนึกว่าค่าความภักดีเพิ่มขึ้นแล้วเสียอีก หรือว่านั่นยังไม่พอ? มันยังแค้นผมอยู่เหรอ? ถ้าเป็นอย่างนั้น—
แล้ว…
“…..!”
ร่างกายของมันเริ่มสั่นระริก ศีรษะเซเอียงไปข้างหลัง เรียวนิ้วยังคงชี้ตรงมาทางผม
ผมยืนแข็งค้างด้วยความช็อก ปากก็อ้าค้างด้วย
นั่น…
มันกำลังหัวเราะเยาะผมอยู่
“อะไรวะเนี่ย?”
มันทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ?
ไม่สิ ก่อนจะพูดถึงเรื่องนั้น…
“กลับเข้ามาเดี๋ยวนี้!”
ผมรีบเรียกดรีมวอล์กเกอร์กลับทันที พยายามกลั้นปากตัวเองไม่ให้พ่นสารพัดคำสาปส่งเท่าที่จะนึกได้ออกมา
ฟันขบริมฝีปากจนเลือดซิบ สายตาจ้องเขม็งไปยังเครื่องแฟกซ์ นิ้วมือกดปุ่มสีแดงอีกครั้ง
ติ๊ง!
[87%]
“ไอ้แม่ย— โอ้…”
ผมกะพริบตาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ หลังจากเจอค่าเปอร์เซ็นต์ต่ำ ๆ ติดต่อกันจนชินชา การได้เห็นตัวเลขสูงขนาดนี้จึงทำให้ผมพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ในไม่ช้า ผมก็รู้สึกดีใจสุดขีด
‘ใช่เลย แบบนี้แหละถึงจะพอ!’
ด้วยเปอร์เซ็นต์ใหม่อันนี้ ผมมั่นใจว่าความบริสุทธิ์มันสร้างโหนดที่มีความทนทานเพียงพอแล้ว
ณ ตอนนี้ ผมสามารถลองเลื่อนไปถึงลำดับชั้นที่สองได้
แต่…
“ฮืมม”
ผมยังไม่ได้เลื่อนในทันที แต่กลับไปดูจำนวนแต้มของตัวเองแทน
[แต้มคงเหลือ: 2,322 SP]
“…..”
ผมหลับตาลงและถอนหายใจ
หยิบเศษผลึกอีกชิ้นออกมา สลับเอาชิ้นเก่าออก วางมันลงบนเครื่องแฟกซ์
‘SP เดี๋ยวก็ได้ใหม่ แต่โอกาสแบบนี้มันหาไม่ได้อีกแล้ว’
ดังนั้น ผมจึงกดปุ่มสีแดงอีกครั้ง
ติ๊ง!
[14%]
“อีกที!”
ติ๊ง!
[55%]
“ยังไม่พอ…”
ติ๊ง!
[7%]
“ปล้นฉันเลยดีกว่ามั้ง”
ติ๊ง!
[0%]
“เอ๊ะ?”
เพล้ง!
เศษผลึกแตกสลายไปต่อหน้าต่อตา ทิ้งให้ตัวผมทำอะไรไม่ถูกอยู่แบบนั้น
“อะไรกั…”
ผมได้แต่จ้องจุดที่เคยมีเศษผลึกวางอยู่ด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะเอามือปิดปากและดูยอดของตัวเอง
[แต้มคงเหลือ: 322 SP]
เสียดาย…
ผมเริ่มรู้สึกเสียดายอย่างสุดซึ้ง
ฝ่ามือของผมสั่นระรัวขณะมองเครื่องแฟกซ์
ผมแทบจะรั้งตัวเองไว้ไม่อยู่ ก่อนจะหันไปมองเหล่าเศษผลึกเบื้องหน้า หายใจเข้าออกหลายครั้งเพื่อสงบสติอารมณ์ ท้ายที่สุดการแจ้งเตือนหนึ่งวูบวาบขึ้นมาสู่สายตา
[ตรวจพบเศษผลึกสิบชิ้น!]
[คุณผ่านเกณฑ์สำหรับการเลื่อนลำดับ]
[ระดับความบริสุทธิ์คือ 70.9%]
[คุณต้องการเลื่อนลำดับหรือไม่?]
▶[ใช่] ▷[ไม่]
“อย่างที่คิดไว้เลย มันจะอนุญาตให้เลื่อนลำดับได้ก็ต่อเมื่อเอาเศษผลึกมากองรวมกันครบแล้วเท่านั้น”
เรื่องนี้พอจะเดาได้อยู่บ้าง และการคาดเดานั้นได้รับการยืนยันเรียบร้อย
ผมไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เปอร์เซ็นต์มันสูงพอที่จะยอมรับได้
ด้วยเหตุนั้น ผมจึงกด [ใช่]
แม้จะยังรู้สึกเสียดาย SP ที่ละลายไปแบบสิ้นเปลือง แต่ผมก็พยายามสุดใจให้ไม่คิดถึงมัน
โดยเฉพาะในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้
กองเศษผลึกตรงหน้าเริ่มเปล่งประกายราวกับมีชีวิต สาดแสงสว่างจ้าจนกลบพื้นที่ทั่วทั้งห้อง สายตาพร่ามัวไปในพริบตา จากนั้นความเจ็บปวดเสียดแทงเข้าสู่ศีรษะแบบฉับพลัน
“อั๊ก!”
เสียงกรีดร้องหลุดออกมาจากริมฝีปาก ลำตัวโซซัดโซเซไปทางด้านหลัง
มันเป็นความเจ็บปวดที่ยากจะอธิบาย แต่มันเจ็บจี๊ด ราวกับมีใครบางคนเอาเข็มแหลมแทงเข้าไปในศีรษะของผม
ผมสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ พยายามข่มความเจ็บปวดอย่างสุดกำลัง แต่ก่อนที่จะทันได้หายใจอีกครั้ง ร่างกายพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
“…..!”
ร่างกายเอนถอยจนแผ่นหลังชนกับผนัง ฝ่ามือจับท่อนแขนเอาไว้แน่น
ความเจ็บปวดทวีความรุนแรงยิ่งขึ้นจนใบหน้าบิดเบี้ยว
“อึก…”
เสียงครางเล็ดลอดออกมาจากปากอย่างเลี่ยงไม่ได้
แม้จะพยายามสะกดกลั้นไว้สุดความสามารถขนาดไหน ผมก็ตระหนักได้ว่าตัวเองหยุดมันไม่ได้ ความเจ็บปวดมันมากเกินทน
“อ๊าก!”
หัวสมองหลงลืมเรื่องเวลาตั้งแต่จุดนั้นเป็นต้นมา
ผมทำได้เพียงแค่เฝ้ารอให้ความเจ็บปวดจางหายไป
ทุกนาทีที่ลากผ่านไปให้ความรู้สึกยาวนานชั่วนิรันดร์ ผมขดตัวอยู่บนพื้น กุมศีรษะเอาไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง
“ช-ชิบ”
กาลเวลาผ่านไปสักพักหนึ่งจนกระทั่งความเจ็บปวดเริ่มทุเลาลงจนพอทนได้ ผมจึงสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างภายในตัว ผมไม่สามารถระบุได้อย่างแน่ชัดว่ามันคืออะไร เปลือกตาค่อย ๆ เบิกขึ้น จ้องมองการแจ้งเตือนตรงหน้าตัวเอง
[การเลื่อนลำดับเสร็จสิ้น!]
[ปลดล็อกร้านค้าลำดับชั้นที่สอง!]
[โหนดขั้นพื้นฐาน: ถ่ายโอนคุณลักษณะ]
[เศษผลึก: 0/20]
ข้อความแจ้งเตือนผุดขึ้นมามากมายก่ายกอง แต่คำที่ดึงดูดสายตาผมในทันทีคือ ถ่ายโอนคุณลักษณะ
มันคืออะไรล่ะนั่น?
“อื้อ…”
ผมฝืนยันตัวลุกขึ้น ลากสังขารไปหาแล็ปท็อปเพื่อดูหน้าข้อมูลของตัวเอง
ตอนนั้นเองที่ผมได้เห็นมัน
─────
▪ โหนดขั้นพื้นฐาน : ถ่ายโอนคุณลักษณะ
▶ ดรีมวอล์กเกอร์
– [แปรสภาพร่างกาย]
▶ มิเรลล์
– [?????]
─────
“อ-อะไรน่ะ…”
ในจังหวะที่ผมคิดว่าความตกตะลึงพุ่งขึ้นถึงขีดสุดแล้ว แขนขวาของผมพลันกระตุกแบบผิดธรรมชาติ
การเชื่อมต่อเกิดขึ้นอย่างกะทันหันระหว่างตัวผมกับดรีมวอล์กเกอร์ จากนั้นความมืดมิดก็เข้ามาเยือน มันหลั่งไหลท่วมเนื้อหนังของผมราวกับหมึกเหลว ยืดขยายและแข็งตัวจนเรียวแขนของผมหายไป แทนที่ด้วยคมมีดเงาอันแวววาวดูอำมหิต
“…..”
ผมชะงักกึก ประมวลผลภาพเบื้องหน้า ก่อนจะเผยอริมฝีปากและพึมพำออกมา
“เชี่ยยยยย”
YOU MAY ALSO LIKE
