บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ - บทที่ 1203 สามพี่น้องตระกูลหม่า

บทที่ 1203 สามพี่น้องตระกูลหม่า

เคร้ง!

แหลนแทงทะลุเกราะ แต่ก็ไม่ลึกนัก

เฉินเหยียนจงคว้าแหลนไว้ได้ แล้วพลิกมือฟันดาบใส่หม่าหง

โชคดีที่หม่าหงตอบสนองได้เร็ว รีบปล่อยมือจากแหลนในทันที จึงหลบการโจมตีของเฉินเหยียนจงได้ทัน หากช้าไปอีกนิด ข้อมือของเขาคงถูกฟันขาดไปแล้ว

นี่คือข้อเสียของด้ามแหลนที่สั้นเกินไป

เมื่อแหลนหลุดมือไป หม่าหงยิ่งไม่กล้าเข้าใกล้เฉินเหยียนจง ขณะที่อีกด้านหนึ่ง หม่าหู่ก็แทงแหลนเข้าใส่แผ่นหลังของเฉินเหยียนจง

เคร้ง!

อีกครั้งที่เสียงดังกังวาน การโจมตีสุดกำลังของหม่าหู่เพียงแค่แทงทะลุเกราะได้เล็กน้อย ทำให้บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ไม่สามารถทำให้เฉินเหยียนจงเสียความสามารถในการต่อสู้ได้

เฉินเหยียนจงเก็บดาบในมือ กลับใช้แหลนของหม่าหงโต้กลับ

หม่าหู่ชักแหลนถอยหลัง หลบการโจมตีของเฉินเหยียนจง เขาพยายามแกว่งแหลนเพื่อบีบให้เฉินเหยียนจงถอย แต่เฉินเหยียนจงไม่สนใจ กลับรุกเข้าประชิดตัว

หม่าหู่ฟาดใส่ไหล่ของเฉินเหยียนจงอย่างจัง แต่ในเวลาเดียวกัน เฉินเหยียนจงก็แทงแหลนใส่หม่าหู่ที่อก

“หม่าหู่!”

หม่าหงตะโกนด้วยความตกใจ มองร่างของหม่าหู่ที่ล้มลงในกองเลือด กำหมัดแน่น ดวงตาแดงก่ำด้วยเส้นเลือด

แหลนแทงทะลุจุดสำคัญของหม่าหู่โดยตรง เขากุมอกที่มีเลือดไหลทะลัก พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เลือดกลับพุ่งออกมาจากปากไม่หยุด จนไม่สามารถเอ่ยคำใดได้ชัดเจน

เฉินเหยียนจงอาศัยเกราะป้องกัน เซถอยหลังไปเพียงสองก้าว ไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ

สามพี่น้องร่วมมือกันโจมตีเฉินเหยียนจง สุดท้ายคนหนึ่งตาย คนหนึ่งบาดเจ็บ เหลือเพียงหม่าหงคนเดียว

เฉินเหยียนจงโยนแหลนไปตรงหน้าหม่าหงอย่างจงใจ

“สองคนนั้น เจ้าเป็นคนฝึกพวกเขามาหรือ?”

“อย่างมากก็ทหารชั้นสอง”

“เจ้าที่เป็นทหารชั้นหนึ่งจะต้านทานได้นานแค่ไหน? อย่างนี้ดีไหม นับจากนี้ไป ทุกครั้งที่เจ้ารับดาบข้าได้ ข้าจะฆ่าคนน้อยลงหนึ่งคน?”

เฉินเหยียนจงไม่เคยเห็นสามพี่น้องตระกูลหม่าอยู่ในสายตาเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

ในสายตาของเฉินเหยียนจง หม่าหงก็แค่ใจเย็นกว่าอีกสองคนนิดหน่อยเท่านั้น

เฉินเหยียนจงตั้งใจยั่วยุให้หม่าหงโกรธ ทำให้เสียสมาธิแล้วพุ่งเข้ามาโจมตีตน จากนั้นก็จะสังหารเขาในหนึ่งกระบวนท่า

หม่าหงรู้ดีในใจว่า ไม่ว่าจะมีเกราะหรือไม่ เขาก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเฉินเหยียนจงได้อย่างแน่นอน!

แต่เขาก็ไม่ลังเลที่จะหยิบแหลนขึ้นมา มือทั้งสองกำด้ามแน่น ค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหาเฉินเหยียนจง เขาไม่มีทางเลือกอื่น วันนี้ต้องมีคนตายสักคน ไม่เขาก็ทหารโจรตรงหน้า

“เจ้าฆ่าท่านพ่อและพี่น้องของข้า หนี้เลือดนี้ ข้าต้องแก้แค้นให้ได้”

“เจ้าชื่ออะไร? ถึงข้าจะต้องตายที่นี่ ข้าก็จะจดจำชื่อเจ้าไว้ เพื่อล้างแค้นในชาติหน้า!”

เฉินเหยียนจงหัวเราะเยาะ “ดี ข้าจะรอเจ้าในชาติหน้า”

“จำให้ดี ข้าชื่อเฉินเหยียนจง ผู้ที่จะนำพวกเจ้าไปสู่ความตาย!”

เมื่อพูดจบ เฉินเหยียนจงก็รุกคืบเข้าหาหม่าหง

เมื่อเฉินเหยียนจงเข้ามาในระยะโจมตีของแหลนหม่าหงก็ไม่ลังเลอีกต่อไป พุ่งแหลนแทงไปที่ช่วงอกและท้องของเฉินเหยียนจงทันที

ตำแหน่งนี้ แม้แผ่นเกราะจะแน่นหนา แต่ทั้งหมดเชื่อมต่อกันด้วยโซ่ หากโชคดี ปลายแหลนอาจแทงผ่านช่องว่างระหว่างแผ่นเกราะเข้าไปได้

เฉินเหยียนจงรู้ดีว่าต้องป้องกันจุดอ่อน เขาไม่มีทางยอมให้แหลนแทงถูกจุดสำคัญ

เมื่อเผชิญกับการโจมตีสุดกำลังของหม่าหง เฉินเหยียนจงก็ยกโล่ขึ้นรับการโจมตีอีกครั้ง จากนั้นก็ฟันดาบออกไป ตัดด้ามแหลนขาดทันที

แล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ฟันดาบซ้ำลงบนไหล่ขวาของหม่าหง

ดาบฟันลงไปครั้งนี้ ทำให้เนื้อฉีกขาด เห็นถึงกระดูก

หม่าหงล้มลงกับพื้นอย่างแรง เลือดสดกระเซ็น เขาพยายามกุมบ่าไว้แน่น แต่เลือดก็ยังคงไหลทะลักออกมาจากง่ามนิ้วไม่หยุด

เฉินเหยียนจงแค่นเสียงเบา ๆ สายตาเต็มไปด้วยความดูแคลน “กล้าหาญแต่โง่เขลา การเข้าปะทะกับทหารเกราะในระยะประชิด มีแต่ตายเท่านั้น”

“ไปตายซะ!”

เฉินเหยียนจงยกมือที่ถือดาบขึ้นอีกครั้ง ขณะที่กำลังจะฟันลงมาที่หม่าหง

จู่ ๆ ร่างของเขาก็เสียการทรงตัว ถูกหม่าต้าไห่พุ่งเข้าใส่จนล้มลงกับพื้น

หม่าต้าไห่กดร่างเฉินเหยียนจงไว้แน่น ตะโกนใส่หม่าหง “พี่ใหญ่ จัดการมันเร็ว!”

หม่าหงไม่สนใจบาดแผลที่บ่า ใช้มือซ้ายหยิบแหลนที่ถูกฟันจนหักขึ้นมา พุ่งเข้าไป เนื่องจากหม่าต้าไห่กดทับร่างเฉินเหยียนจงอยู่ หม่าหงจึงทำได้เพียงแทงแหลนไปที่ศีรษะของเฉินเหยียนจง

ในตอนนั้นเอง เฉินเหยียนจงก็สะบัดศีรษะหลบอย่างว่องไว ใช้หมวกเกราะรับแหลนไว้ จากนั้นเขาก็ชักมีดสั้นออกมาจากเอว แทงใส่หม่าต้าไห่อย่างบ้าคลั่ง

“พี่ใหญ่…แก้แค้นให้พ่อกับพี่รองด้วย…”

หม่าหงเสียเลือดมากเกินไป สายตาพร่าเลือน เขายกแหลนขึ้นอีกครั้ง แทงใส่เฉินเหยียนจง

คราวนี้แหลนแทงเข้าที่ใบหน้า แต่ก็ติดแผ่นกันคิ้ว

ร่างของเฉินเหยียนจงถูกปกป้องด้วยชุดเกราะทั้งตัว หากต้องการฆ่าเขา จำเป็นต้องถอดชุดเกราะออกก่อน แต่หม่าหงก็หมดแรงเสียแล้ว

ในขณะเดียวกัน หม่าต้าไห่ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวอีกต่อไป

เฉินเหยียนจงผลักหม่าต้าไห่ออก ลุกขึ้นคว้าผมของหม่าหงไว้ มืออีกข้างกำมีดสั้นแน่น แล้วแทงเข้าที่หน้าอกของหม่าหงสามครั้ง

เมื่อปล่อยมือ หม่าหงล้มหงายหลังทันที ดวงตาเบิกกว้าง

เฉินเหยียนจงดึงผ้าพันคิ้วออก นวดแก้มที่ชาหนึบ แล้วถ่มน้ำลายอย่างโกรธเกรี้ยว

“บัดซบ! แค่หมู่บ้านเล็ก ๆ กลับทำให้ข้าเสียเวลาไปมากมาย”

พี่น้องตระกูลหม่าทั้งสามที่ยากจะจัดการได้ถูกกำจัดไปหมดแล้ว เฉินเหยียนจงเก็บมีดสั้น เก็บดาบสั้นจากพื้น แล้วเดินไปยังศาลบรรพชน

เขาไม่ได้มีความเมตตาเหมือนอู๋เหอลี่ ไม่ว่าจะเป็นสตรี เด็ก หรือคนชรา ล้วนไม่ไว้ชีวิตทั้งสิ้น!

ทันใดนั้น เฉินเหยียนจงรู้สึกถึงแรงฉุดรั้งที่ข้อเท้า เมื่อก้มลงมองก็พบว่าหม่าหงยังไม่สิ้นใจ

เฉินเหยียนจงโกรธจัด กล้าถ่วงเวลาข้านานถึงเพียงนี้ หากเรื่องนี้แพร่ออกไป จะได้รับความไว้วางใจจากตระกูลใหญ่ทางใต้ได้อย่างไร?

“ไอ้โง่!”

“ต่อให้เทพเซียนมาเอง ก็ช่วยพวกเจ้าไม่ได้”

“ไปตายซะ!”

เฉินเหยียนจงเตะเข้าที่ใบหน้าของหม่าหง แต่มือที่จับข้อเท้ากลับกำแน่นขึ้น เฉินเหยียนจงกัดฟันกรอด ย่อตัวลง กดหน้าหม่าหงไว้ แล้วแทงซ้ำอีกหลายครั้ง

หลังจากแน่ใจว่าหม่าหงตายสนิทแล้ว จึงงัดนิ้วมือของหม่าหงออก ดวงตาเต็มไปด้วยความดุร้าย แล้วพุ่งตรงไปยังศาลบรรพชน

ในช่วงเวลาคับขันนั้น ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งมาปะทะเข้ากับหมวกเกราะของเฉินเหยียนจง

ฟิ้ว!

เสียงกังวานดังขึ้นพร้อมกับลูกธนูที่กระเด็นออกไป

เฉินเหยียนจงขมวดคิ้ว หันไปมอง เห็นเด็กน้อยคนหนึ่งถือคันธนูสั้น น้ำตานองหน้าจ้องมองมาที่ตน

เสี่ยวหมาจื่อได้เห็นญาติพี่น้องตายไปต่อหน้าต่อตา ในฐานะทายาทคนสุดท้ายของตระกูลหม่า เขาจึงรับช่วงต่อจากบิดาและลุงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย