บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ - บทที่ 701 ขุดหลุมพรางทุกหนแห่ง
บทที่ 701 ขุดหลุมพรางทุกหนแห่ง
เฉินซือขมวดคิ้วแน่น หงุดหงิดนัก การจะได้ผลประโยชน์จากฉินเฟิง ยากยิ่งกว่าการขึ้นสวรรค์เสียอีก
“พูดมาเถิด เจ้าต้องการผลประโยชน์ใด?”
ฉินเฟิงกำลังคำนี้อยู่เลย เขาตอบโดยไม่ต้องคิด
“ข้าจะให้เงื่อนไขเจ้าสามข้อ ทุกข้อที่เจ้าตกลง ข้าจะลดหย่อนให้ท่านสามสิบล้านตำลึง”
“ข้อแรก ถ้าข้าจำไม่ผิด ฮ่องเต้เป่ยตี๋มีบุตรธิดาหลายคนใช่หรือไม่?”
“ถ้าเป่ยตี๋ส่งองค์หญิงมาหนึ่งคน คงไม่มีปัญหากระมัง?”
“ที่วังหลังมีมีองค์ชายหลายพระองค์ยังไม่มีพระชายา ขอแค่เป่ยตี๋ส่งองค์หญิงมาก่อน ส่วนเรื่องจะแต่งตั้งเป็นพระชายาของพระองค์ใด ก็ให้เป็นการตัดสินพระทัยของฮ่องเต้ต้าเหลียงเรา”
เฉินซือพยักหน้า เรื่องนี้ไม่ยาก ไม่จำเป็นต้องรายงานไปด้วยซ้ำ เฉินซือมีอำนาจตัดสินใจได้
อย่างไรองค์หญิงก็มีไว้อภิเษกสมรสเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?
เป่ยตี๋มีองค์หญิงมากมาย ส่งมาหนึ่งพระองค์ก็ไม่มีปัญหาใด
ด้วยความสัมพันธ์จากการอภิเษกสมรสนี้ วันข้างหน้า ยามสองแคว้นต้องติดต่อกัน ย่อมสะดวกขึ้นด้วย
การมีองค์หญิงเป็นตัวกลาง ก็เหมือนมีสะพานเชื่อมการสื่อสาร
“เรื่องนี้ข้ารับปากไว้ก่อน รอเพียงกลับไปทูลฝ่าบาท แต่ก็ถือว่าสำเร็จเก้าในสิบส่วนแล้ว”
ฉินเฟิงยิ้มกว้าง “เจ้าหญิงผู้มีค่าถึงสามสิบล้านตำลึง พวกท่านต้องคัดสรรอย่างพิถีพิถันหน่อยแล้ว”
“อย่าส่งคนน่าเกลียดหรือไม่มีคุณภาพมาเล่า”
ได้ยินคำพูดนี้ เฉินซือย่อมไม่พอใจ “ใต้เท้าฉิน ระวังวาจาของเจ้าด้วย”
“องค์หญิงแห่งเป่ยตี๋ ถูกดูหมิ่นเช่นนี้ได้หรือ?”
ฉินเฟิงหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดเงื่อนไขต่อไป
“ข้อที่สองก็อยากขอให้ส่งตัวคนเช่นกัน อย่างไรฮ่องเต้เป่ยตี๋ก็มีบุตรมากมาย ส่งองค์ชายมาอีกสักพระองค์ก็คงไม่เป็นเรื่องใหญ่กระมัง…”
ยังไม่ทันสิ้นเสียงฉินเฟิง เฉินซือก็ตวาดขัดขึ้น
“จะไม่นับเป็นเรื่องได้อย่างไร!”
“ให้พวกเจ้าส่งองค์ชายต้าเหลียงให้เป่ยตี๋ เจ้าว่าเป็นเรื่องใหญ่หรือไม่?”
“น้องฉิน เจ้าช่างใจดำนัก องค์ชายกับองค์หญิงไม่เหมือนกัน เจ้าเป็นคนฉลาด ข้าก็ไม่ใช่คนโง่ การวางกับดักเรื่องนี้ไร้ความปรานีไปหน่อยกระมัง!”
เฉินซือตอบสนองรุนแรง แต่ฉินเฟิงก็คาดการณ์ไว้แล้ว
ด้วยข้อจำกัดของยุคสมัย แม้องค์หญิงจะตำแหน่งไม่ด้อยกว่าองค์ชาย แต่ในด้านคุณค่าทางการเมืองแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
แต่งงานกับไก่ก็ต้องตามไก่ แต่งงานกับสุนัขก็ต้องตามสุนัข องค์หญิงมาที่นี่ ก็กลายเป็นคนของต้าเหลียงแล้ว
ไม่มีอิทธิพลหรืออำนาจทางการเมืองภายในของเป่ยตี๋ได้อีก
แต่ว่าองค์ชายแตกต่างออกไป
แม้ไม่เป็นที่โปรดปราน พิกลพิการ ขาดเขลา อย่างไรก็ยังเป็นองค์ชายที่ถูกต้องตามธรรมเนียม
ถ้าเกิดสงครามระหว่างแคว้น ถึงตอนนั้น ต้าเหลียงสามารถใช้องค์ชายเป็นตัวประกันได้
แม้เป่ยตี๋จะไม่ได้ให้ค่าองค์ชายผู้นั้น แต่ก็จำเป็นต้องช่วย ไม่เช่นนั้นก็นับว่าไร้คุณธรรม ย่อมถูกผู้คนทั่วหล้าประณาม
แล้วถ้าในภายภาคหน้า เกิดความวุ่นวายภายในแคว้นเป่ยตี๋ องค์ชายที่อยู่ในมือต้าเหลียงก็จะกลายเป็นเครื่องมือต่อรอง ต้าเหลียงจะแทรกแซงอำนาจการปกครองของเป่ยตี๋ได้
หรืออาจถึงขั้นผลักดันให้องค์ชายผู้นั้นขึ้นครองบัลลังก์ กลายเป็นหุ่นเชิดของต้าเหลียงโดยสมบูรณ์
ฉินเฟิงหรี่ตา แล้วกล่าวหว่านล้อม “พี่เฉิน สามสิบล้านตำลึงเชียวนะ คนเพียงคนเดียวมีค่าถึงเพียงนี้เลยหรือ?”
เฉินซือไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตอบปฏิเสธทันที “เรื่องนี้ไม่ได้!”
“แม้เป่ยตี้จะเสียเปรียบ แต่ก็ไม่ถึงขั้นสูญเสียอำนาจ จนต้องทำให้บ้านเมืองต้องอับอาย”
“เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องเจรจา พวกข้ายอมจ่ายสามสิบล้านตำลึง”
ท่าทีแน่วแน่ของเฉินซือ ฉินเฟิงคาดการณ์ไว้บ้างแล้ว
อย่างไร การให้ส่งองค์ชายมาเป็นตัวประกัน ก็ยากจะเป็นไปได้
ฉินเฟิงพลันเปลี่ยนทิศทางการสนทนา ประนีประนอมมากขึ้น “ถ้าองค์ชายในฮ่องเต้เป่ยตี๋ไม่ได้ เช่นนั้นซื่อจื่อบุตรของอ๋องเล่า?”
ซื่อจื่อ…
เฉินซือตกหลุมพราง แม้ว่าถ้าเกิดสงครามระหว่างแคว้น เป่ยตี๋ต้องช่วยซื่อจื่อที่เป็นตัวประกัน แต่เทียบกับองค์ชายแล้ว ซื่อจื่อยากจะมีอิทธิพลโดยตรงต่อการเมืองภายใน
การแลกเปลี่ยนซื่อจื่อหนึ่งคนกับเงินสามสิบล้านตำลึง เรื่องนี้พอเป็นไปได้
แต่เฉินซือก็ยังลังเลอยู่บ้าง “เรื่องนี้ยังต้องกลับไปพิจารณา”
“เจ้าบอกเงื่อนไขข้อที่สามมาก่อนเถิด”
แววตาฉินเฟิงเจ้าเล่ห์นัก
เฉินซือชหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย เขารับรู้ได้อย่างคลุมเครือว่า ฉินเฟิงกำลังวางอุบายบางอย่าง
แม้เฉินซือจะระมัดระวัง แต่อย่างไรก็ยังต้องหลับตา เดินเข้าไปในกับดัก
เพราะตอนนี้… เฉินซือไม่มีทางเลือก
“สามสิบล้านตำลึง ซื้อเส้นทางการค้าภายในประเทศเป่ยตี๋ เรื่องนี้เป็นไปได้หรือไม่?”
“เส้นทางการค้า?”
เฉินซือคาดการณ์ไว้แล้วว่าฉินเฟิงจะต้องใช้หมากเด็ดแน่ แต่ก็ยังไม่คิดว่าเขาจะสนใจเรื่องการค้า
“อธิบายให้ข้าฟังก่อน” เฉินซือถามอย่างไม่อาย อย่างไรก็ต้องรู้ให้กระจ่าง เขาขมวดคิ้วแน่น ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย
ฉินเฟิงไม่อ้อมค้อม ตอบตรง ๆ ว่า “แคว้นเป่ยตี๋ว่างเปล่า ด้านการค้าไม่อาจเทียบต้าเหลียง”
“ด้วยความแค้นระหว่างสองแคว้น การทำการค้าขายระหว่างแคว้นจึงน้อยนัก”
“แต่ตอนนี้ข้ายินดีจะเป็นตัวแทนของต้าเหลียง ทำการค้ากับเป่ยตี๋”
“นอกจากด้านการทหาร สินค้าอุปโภคบริโภคทุกประเภทไม่มีข้อจำกัด”
“ด้วยวิธีนี้ ต้าเหลียงหาเงินได้ เป่ยตี๋เองก็แก้ปัญหาความขาดแคลนเครื่องอุปโภคบริโภคภายในได้เช่นกัน”
“อย่างไรก็ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย”
ได้ประโยชน์สองฝ่าย? เฉินซืออยากจะหัวเราะ ถ้าแลกเปลี่ยนกับผู้อื่น การได้ประโยชน์สองฝ่ายก็อาจเป็นไปได้ แต่กับฉินเฟิง อย่างไรฉินเฟิงก็ย่อมต้องได้เปรียบ
สัญชาตญาณของเฉินซือร้องเตือน เรื่องนี้ย่อมมีกับดัก แต่กับดักอยู่ที่ใด เฉินซือคิดจนสมองแทบแตกก็คิดไม่ออก
ถ้าฟังจากข้อเสนอเบื้องต้น การเปิดการค้าระหว่างแคว้นเหมือนจะเป็นประโยชน์ทั้งหมดโดยไม่มีข้อเสียใด ๆ สำหรับเป่ยตี๋
เป่ยตี๋ต้องการทรัพยากรมาก เพื่อรักษาความสัมพันธ์กับแคว้นรอบข้าง ทุกปีต้องสูญเสียทรัพยากรจำนวนมากช่วยเหลือแคว้นเล็ก ๆ เหล่านั้น
เป่ยตี๋ต่างจากต้าเหลียงตรงที่ ทรัพยากรภายในมีจำกัด ขณะที่ความต้องการของแคว้นรอบข้างเพิ่มมากขึ้นทุกที
นานวันเข้า บุญคุณก็กลายเป็นโทษ…
แคว้นรอบข้างแค้นเคืองเป่ยตี๋
อย่างแคว้นเกาชานก็เป็นตัวอย่างที่ดีทีเดียว กินดื่มอยู่กับเป่ยตี๋ แต่พอเป่ยตี๋เกิดสงครามระหว่างแคว้น ทำให้เสบียงที่ส่งสนับสนุนแคว้นเกาชานลดลง แคว้นเกาชานก็เปลี่ยนท่าที แว้งกัดเป่ยตี๋เสียได้
ถ้าเริ่มการค้ากับแคว้นต้าเหลียง ความกังวลในด้านนี้ก็จะหายไป
เพียงส่งเสบียงโดยไม่ต้องส่งทหาร ก็สามารถรักษาสถานการณ์โดยรอบให้มั่นคงได้
ประเด็นสำคัญที่สุดคือ หลังจากสองแคว้นเปิดการค้า แคว้นต้าเหลียงก็จะไม่กล้าใช้กำลังทหารโจมตีเป่ยตี๋อย่างบุ่มบ่าม เพราะการโจมตีเป่ยตี๋ก็เท่ากับตัดเส้นทางทางการเงินของต้าเหลียง
เมื่อมหาอำนาจสงบสุข แคว้นรอบข้างก็มั่นคง
เฉินซือครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน สุดท้ายก็คิดว่า นี่เป็นการค้าที่คุ้มค่ามาก
เขาพยักหน้าสนใจ “เรื่องนี้เป็นไปได้”
“แต่ว่าน้องฉิน ข้าขอถามให้แน่ใจ นอกจากเงิน ต้าเหลียงของเจ้าจะได้ผลประโยชน์ใดจากการเปิดเส้นทางการค้าระหว่างแคว้นหรือไม่?”
ฉินเฟิงยักไหล่ แล้วกล่าวว่า “ข้าสนใจแต่เงินเท่านั้น”
รับรู้ถึงความสงสัยของเฉินซือ ฉินเฟิงแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น… เรื่องนี้จะให้บอกเจ้าได้อย่างไร?
เพียงแค่เริ่มการค้าขาย ด้วยพื้นฐานทางการค้าที่อ่อนแอของเป่ยตี๋ไม่อาจเทียบได้กับต้าเหลียง
ไม่กี่ปีหลังจากนี้ เป่ยตี๋ก็จะต้องพึ่งพาต้าเหลียง
ถึงตอนนั้น ต้าเหลียงจะทำเงินได้มากมาย เสริมความแข็งแกร่งให้แนวป้องกันชายแดน ถ้าเป่ยตี๋ไม่ยอมอยู่เป็นสุข ก็ทำสงครามการค้าได้ทันที!
YOU MAY ALSO LIKE
