บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ - บทที่ 911 เคราะห์ซ้ำกรรมซัด

บทที่ 911 เคราะห์ซ้ำกรรมซัด

ขณะที่ฉินเฟิงกับหลู่หลีกำลังเผชิญหน้ากัน เฉินซือที่ยืนอยู่ตรงประตูเมืองหลวงเป่ยตี๋มองถนนนอกเมืองหลวงที่มืดมิดด้วยความกระวนกระวายใจ

ตามการคำนวณ ฉินเฟิงสมควรมาถึงเมืองหลวงแล้ว ทว่าตอนนี้จนท้องฟ้ามืดสนิท ก็ยังไม่เห็นร่องรอยของฉินเฟิง

ฉินเฟิงเปลี่ยนใจ ไม่อยากเข้าเฝ้าฝ่าบาทแล้วหรือ?

หรือเขาวางแผนจะทำเรื่องใหญ่ในอำเภอฉางสุ่ย?

สมองของเฉินซือผุดคำถามมากมาย ภายในใจเต็มไปด้วยความกังวล แคว้นเป่ยตี๋กำลังตกอยู่ในอันตราย ภัยหิมะที่เกิดขึ้นในรอบร้อยปี สถานการณ์ที่รุนแรงในเขตจัวโจว ไหนจะความไม่พอใจที่สะสมของประชาชนในทุกพื้นที่ ช่วงเวลาวิกฤตินี้ หากฉินเฟิงก่อความวุ่นวาย เป่ยตี๋ย่อมถูกทำลายได้ง่าย ๆ

ความอดทนของเฉินซือถูกบั่นทอนจนหมดสิ้น เขาเรียกทหารส่งสารมาและถามเสียงดัง “ฉินเฟิงถึงไหนแล้ว?”

เมื่อเผชิญกับคำถามของเฉินซือ ทหารส่งสารอ้ำอึ้ง ลังเล

พอเห็นสถานการณ์เช่นนี้ เฉินซือยิ่งไม่สบายใจ สายตาเปลี่ยนเป็นดุดันอย่างยิ่ง เขาตวาดเสียงต่ำว่า

“รีบพูดมา เกิดอะไรขึ้นกันแน่?! หากทำให้เรื่องใหญ่เสียหาย โทษประหารเก้าชั่วโคตรก็ยังไม่อาจชดใช้!”

ได้ยินคำพูดนี้ ทหารส่งสารขาอ่อน ทรุดตัวคุกเข่า ละล้ำละลักตอบ

“เรียน…เรียนท่านแม่ทัพ ฉิน ฉินเฟิงได้มาถึงอำเภอชิงซานตั้งแต่เที่ยงแล้วขอรับ”

ได้ยินคำพูดนี้ ตาขวาของเฉินซือกระตุก อำเภอชิงซานอยู่ห่างจากเมืองหลวงเพียงก้าวเดียว ตามปกติแล้วใช้เวลาเพียงชั่วยามกว่า ๆ ก็ถึงเมืองหลวงแล้ว

แม้หิมะจะตกหนักปิดถนน ทำให้การเดินทางยากลำบาก แต่ก็ไม่น่าจะถึงขนาดที่ยังไม่ปรากฏตัวจนป่านนี้ ระหว่างนี้ต้องเกิดอะไรขึ้นแน่!

แม้เฉินซือจะไม่ใช่ขุนนางฝ่ายบุ๋น แต่ด้วยสัญชาตญาณ สมองผุดความเป็นไปได้หนึ่งขึ้นมา

ขุนนางผู้มีอำนาจในราชสำนักไม่ต้องการให้ฉินเฟิงได้พบฝ่าบาท

และนอกจากพรรคเหยี่ยวที่นำโดยหลู่หลีจะเป็นใครไปได้อีก? แม้พรรคเหยี่ยวจะถูกยุบไปแล้ว แต่สมาชิกพรรคยังคงเป็นขุนนางคนสำคัญในราชสำนัก หากพวกเขาตั้งใจจะสังหารฉินเฟิงระหว่างทาง พวกเขาย่อมสามารถปิดกั้นข่าวสารได้

แต่ไม่ว่าจะปิดกั้นอย่างไรก็ไม่อาจหลบพ้นสายตาของหน่วยนกฮูกราตรี เว้นแต่ว่า…หน่วยนกฮูกราตรีจะมีส่วนร่วมด้วย

แย่แล้ว! แย่แล้ว! แย่แล้ว!

เฉินซืออึดอัดนัก หลู่หลีบ้าไปแล้ว แม้มีความแค้นฝังลึกกับฉินเฟิงก็ไม่น่าละเลยสถานการณ์อันยากลำบากของเป่ยตี๋เช่นนี้ เมื่อเขาลงมือ ไม่ว่าเขาจะสังหารฉินเฟิงได้หรือไม่ ย่อมก่อให้เกิดความเสียหายอย่างประเมินค่าไม่ได้ต่อเป่ยตี๋เอง

คิดถึงตรงนี้ เฉินซือจ้องมองทหารส่งสารอย่างดุดัน แล้วถามคาดคั้น

“คงไม่ใช่ว่าจู้กั๋วคิดสังหารฉินเฟิงระหว่างทางกระมัง?!”

ได้ยินคำพูดนี้ ทหารส่งสารตกใจจนหน้าซีดเผือด ไม่กล้าตอบ ได้แต่พยักหน้า

เฉินซือโกรธจัด เขาโบกมือพลางตวาดลั่น

“ทหาร ลากเจ้าชาติสุนัขไปตัดหัว แล้วกราบทูลรายงานฝ่าบาท ให้ล้างสามตระกูลของมันเสียด้วย!”

“เรื่องใหญ่ขนาดนี้รู้แล้วกลับไม่รายงาน สมควรตาย!”

เฉินซือไม่สนใจคำวิงวอนของทหารส่งสาร หันไปกวาดตามองทหารและขุนนางคนอื่น ๆ แล้วตวาดเสียงดุ

“ยามบ้านเมืองเดือดร้อน หากผู้ใดหลงอยู่กับความแค้นส่วนตัว จนทำให้งานใหญ่เสียหาย ไม่ต้องรอฝ่าบาทมีพระบัญชา เพราะข้าจะสับหัวสุนัขของมัน แล้วล้างตระกูลให้สิ้นซากเอง!”

เผชิญกับคำดุด่าของเฉินซือ ทุกคนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

เฉินซือไม่อยากเสียเวลากับพวกคนโง่ เขาตะคอกใส่ทหารส่งสารอีกคนที่ยืนตัวลีบอยู่

“ยังยืนเหม่ออะไรอยู่ รีบไปกรมกลาโหม ส่งคำสั่งข้า ให้ส่งกองทัพไปช่วยฉินเฟิง! หากหลู่หลีกล้าขัดขวางก็จับตัวหลู่หลีไว้ รอฟังคำตัดสินจากฝ่าบาท!”

“ยังมีอีก! เรื่องที่หลู่หลีลอบสังหารฉินเฟิง ข่าวสารถูกปิดปังเข้มงวด แน่นอนว่าต้องมีหน่วยนกฮูกราตรีแอบช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง ก่อนหน้าได้รับข่าวว่าฉินเฟิงจัดการกับองครักษ์เสื้อแพรไม่ใช่หรือ? เหมือนว่าถึงเวลาที่ฝ่าบาทเราต้องจัดการหน่วยนกฮูกราตรีบ้างแล้ว ไปบอกหลี่อวี้ ยามนี้แคว้นกำลังเผชิญวิกฤต หน่วยนกฮูกราตรีควรเป็นหูเป็นตาให้แก่ฝ่าบาท แต่กลับกลายเป็นเครื่องมือของคนบางคน โทษนี้ไม่อาจให้อภัยได้!”

ได้รับคำสั่งครบถ้วน ทหารส่งสารก็แยกย้ายกันออกไป

หัวใจของเฉินซือเต้นรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมาทางปาก เพราะความตื่นเต้น ขมับก็พานปวดตุบ ๆ ไปด้วย

หากพูดถึงความแค้นลึกล้ำดั่งทะเลเลือดที่มีต่อฉินเฟิง ทั่วทั้งเป่ยตี๋ไม่มีผู้ใดเทียบเฉินซือได้อีกแล้ว!

ลูกพี่ลูกน้องสองคนของเขาถูกฉินเฟิงสังหาร กองพลหมาป่าเหมันต์ถูกฉินเฟิงทำลาย แม้แต่แขนของเฉินซือก็ถูกองครักษ์ค่ายเทียนจีที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของฉินเฟิงช่วงชิงไป เรื่องทั้งหมด เฉินซือล้วนจดจำใส่ใจ

แต่เผชิญหน้ากับสถานการณ์ใหญ่ของแคว้น เฉินซือก็ทำได้เพียงฝังความแค้นไว้ให้ลึก ไม่คิดเอาความแค้นส่วนตัววางเหนือความเป็นความตายของบ้านเมือง

เพื่อแคว้นเป่ยตี๋ เฉินซือคิดคำนวณนับพันนับหมื่นครั้ง แต่กลับคาดไม่ถึงว่าได้ว่าหลู่หลีจะกล้าหาญถึงเพียงนี้ ถึงกับกล้าลงมือสังหารฉินเฟิงตอนที่ฝ่าบาทเรียกตัวฉินเฟิงเข้าเฝ้า

หากหลู่หลีสังหารฉินเฟิงสำเร็จ อำเภอเป่ยซีย่อมรวบรวมกำลังทั้งหมด บุกโจมตีจัวโจวในคราวเดียว แล้วสงครามก้จะแผ่ขยายออกไปทั่วดินแดน แล้วทั้งแคว้นเป่ยตี๋ก็จะตกอยู่ในอันตราย

หากการลอบสังหารล้มเหลว ฉินเฟิงรอดชีวิตได้อย่างหวุดหวิด ฉินเฟิงก้จะมีโอกาสใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้าง สร้างเรื่องใหญ่โตบนโต๊ะเจรจา

“น่าตาย! น่าตายนัก!”

“หลู่หลีเอ๋ยหลู่หลี เจ้าเคยเป็นถึงวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ เหตุใดไม่รักษาชื่อเสียงในบั้นปลายชีวิต?”

“ความเจ็บปวดของคนผมขาวที่ต้องส่งคนผมดำ ข้าย่อมเข้าใจ แต่วีรบุรุษสิบปีแก้แค้นก็ยังไม่สาย การลงมือตอนนี้ มิใช่เป็นการทำลายตัวเจ้าเองด้วยหรือ?”

เฉินซือส่ายหน้าซ้ำ ๆ พยายามกู้สถานการณ์ให้ได้มากที่สุด เฉินซือจึงตัดสินใจขึ้นม้า นำทัพด้วยตนเอง พาเหล่าทหารและองครักษ์มุ่งหน้าสู่อำเภอชิงซาน

เฉินซือพร้อมองครักษ์หนึ่งพันคนควบม้าอย่างเร่งรีบ ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามก็บุกเข้าถึงเขตอำเภอชิงซานอย่างรวดเร็ว

เนื่องจากหลู่หลีส่งทหารสอดแนมและทหารส่งสารจำนวนมากออกไปปิดกั้นข่าวสาร พอเฉินซือมาถึงเมืองชิงซานก็ถูกทหารสอดแนมสกัดไว้ ทหารสอดแนมสามคนกับทหารอำเภอชิงซานอีกห้าคนปรากฏตัวออกมาจากมุมมืด ขวางทางของเฉินซือพลางตะโกนถามด้วยเสียงดัง

“พวกเจ้ามาจากที่ใด? สังกัดค่ายทหารใด?”

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของพวกสอดแนม เฉินซือไม่ได้ตอบ เขาพลิกตัวลงจากหลังม้า ชักดาบออกมา แล้วฟันศีรษะของสอดแนมที่ขวางทางอยู่ตรงหน้าสะบั้นในดาบเดียว

คนที่เหลือตกใจหน้าซีด ยังไม่ทันได้สติ เสียงคำรามด้วยความโกรธของเฉินซือก็ดังลั่น

“เจ้าพวกสุนัขทรยศบังอาจนัก กล้าดีอย่างไรมาก่อเรื่องใต้ฝ่าพระบาทของโอรสสวรรค์ รนหาที่ตาย!”

“ฆ่าพวกมันให้หมด!”

ได้ยินคำสั่ง ทหารและองครักษ์คุ้มกันสิบคนก็พุ่งเข้าไปพร้อมกัน แล้วใช้ดาบฟันทหารสอดแนมและทหารอารักขาที่ขวางทางจนตายอย่างโหดเหี้ยม

แล้วเฉินซือก็กลับไปขึ้นม้า กัดฟันพูดด้วยความโกรธแค้น

“ใครก็ตามที่ขวางทาง ตัดหัวให้หมด!”

“ทหารที่ล่วงหน้าไปก่อนรู้ตำแหน่งของฉินเฟิงแล้วหรือไม่?!”

ครึ่งชั่วยามผ่านไป ทหารส่งสารที่ล่วงหน้าไปก่อนก็ควบม้ากลับมารายงานเสียงดัง

“ท่านแม่ทัพ ฉินเฟิงอยู่ที่หมู่บ้านหวังกั่งห่างออกไปสามสิบลี้ กำลังถูกล้อมโจมตีและต้านทานอย่างยากลำบาก”

สีหน้าของเฉินซือมืดครึ้มอย่างที่สุด เขาโบกดาบ สั่งการ “ทุกคนฟังคำสั่ง รีบไปยังหมู่บ้านหวังกั่งโดยเร็ว ช่วยฉินเฟิงออกจากการถูกล้อมโจมตี!”

ขณะที่เฉินซือกำลังรีบเร่งสุดกำลัง ฉินเฟิงก็ถูกบีบให้จนมุมแล้ว

แม้ก่อนหน้านี้ฉินเฟิงจะอาศัยประสบการณ์ ใช้กลยุทธ์จนต่อสู้ได้สูสี น่าเสียดาย จำนวนคนของสองฝ่ายต่างกันมากเกินไป