บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1620: ของขวัญวันเกิด
ตอนที่ 1620: ของขวัญวันเกิด
หุบเขานภาเมฆ ขุมกำลังราชันเซียนตระกูลเสวี่ย
อาคารโบราณเรียงรายเป็นทิวแถว จ้าจรัสเปี่ยมชีวิตชีวา
วันนี้คือวันเกิดเจ้าตระกูล ภายในจวนของตระกูลจึงจัดงานเลี้ยงขึ้นเพื่อเฉลิมฉลอง
อันที่จริง สำหรับตัวตนในวิถีเซียน วันเกิดทั่วไปหาใช่เรื่องใหญ่ไม่ จะถือเป็นจริงเป็นจังก็ต่อเมื่อเป็นวันเกิดปีที่หนึ่งพันหรือหนึ่งหมื่นเท่านั้น
และวันนี้ก็ไม่ใช่วันเกิดในลักษณะดังกล่าว
สาเหตุที่งานเลี้ยงนี้ถูกจัดขึ้นก็เพื่อฉลองที่เสวี่ยฉางเทียนบรรลุสู่ขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ขั้นปลาย!
ดังนั้น นับตั้งแต่เดือนก่อน ตระกูลเสวี่ยก็ได้เริ่มเตรียมงานเลี้ยงนี้ ออกเทียบเชิญมากมาย เชิญผู้มีหน้าตายิ่งใหญ่ทั่วทวีปกกพิสุทธิ์ให้มาเข้าร่วมงานเลี้ยง
และวันนี้ งานเลี้ยงวันเกิดที่มีการวางแผนล่วงหน้าเนิ่นนานก็จะเริ่มขึ้น!
……
ภายในโถงของจวนตระกูลเสวี่ย
ผู้มีอำนาจในตระกูลเสวี่ยต่างมารวมตัวกัน
ผู้นำตระกูลเสวี่ยฉางเทียนนั่งอยู่บนบัลลังก์ประธานตรงกลางห้อง ใบหน้ารื่นเริงยินดี ขณะสนทนากับแขกผู้มีเกียรติบางผู้ซึ่งมาร่วมงานเลี้ยง
“ช่วงนี้เกิดเรื่องดีขึ้นมากมายในทวีปกกพิสุทธิ์!”
“เมื่อเดือนกว่าที่ผ่านมา ผู้ฝึกตนเยาว์วัยผู้หนึ่งปรากฏขึ้นในงานเลี้ยงแต่งงานตระกูลเหลียง เข่นฆ่าเด็ดหัวคนละเลงเลือดเป็นธาร กระทั่งเจ้าตระกูลกับผู้อาวุโสใหญ่ยังตายอย่างน่าอนาถ!”
“ใช่ ข้าก็เคยได้ยินว่าเรื่องนี้ก่อให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์เต็มไปหมด และจนวันนี้ก็ยังไม่มีผู้ใดรู้ว่าผู้ฝึกตนลึกลับผู้นั้นเป็นใคร”
“ตระกูลเหลียงเป็นตระกูลราชันเซียนในทวีปกกพิสุทธิ์ของเรา เมื่อมาประสบหายนะใหญ่หลวงเช่นนี้ พวกเขาก็เสียหายหนัก สิ้นหน้าตาเกียรติภูมิ”
…เหล่าผู้ทรงอำนาจกล่าวถึงเหตุนองเลือดในตระกูลเหลียง และล้วนตกตะลึง
เสวี่ยหงเฟิงนั่งเงียบ ๆ หัวใจรู้สึกแปลกประหลาด
เขาย่อมรู้ว่าผู้ฝึกตนลึกลับที่สังหารเจ้าตระกูลเหลียงคือใคร!
‘ไม่รู้ว่าลูกพี่ซูจะมาด้วยตนเองในวันนี้หรือไม่…’
เสวี่ยหงเฟิงลอบกล่าวในใจ
เขารวบรวมความกล้าส่งเทียบเชิญให้กับซูอี้ หวังว่าอีกฝ่ายจะมางานเลี้ยงเพื่อสนับสนุนเขาด้วยตนเอง
แม้อีกฝ่ายจะมิอาจเข้าร่วมงานด้วยตนเอง แต่ก็ยังจะเตรียมของขวัญแสดงความยินดีมาให้ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังว้าวุ่นใจอยู่ดี!
เขารู้ดีว่าซูอี้หาสนใจในงานเลี้ยงเช่นนี้ไม่
เขายังไม่คาดคิดด้วยว่าซูอี้จะมาด้วยตนเอง สิ่งเดียวที่เขากังวลคืออีกฝ่ายจะลืมมันไปหรือไม่…
‘เฮ้อ ตัวตนเช่นลูกพี่ซูนั้นเป็นดั่งมังกรสวรรค์เก้าชั้นสรวง มีหรือจะสนใจงานเลี้ยงตระกูลเสวี่ย? ต่อให้เขามิถือคำเชิญของข้าจริงจัง มันก็… เข้าใจได้!’
เสวี่ยหงเฟิงรำพึงในใจ
หัวใจของเขาสับสนว้าวุ่นยิ่ง
เพราะคาดหวังให้อีกฝ่ายมาร่วมงาน แต่เหตุผลกลับบอกเขาว่าซูอี้ไม่น่าจะมาด้วยตนเอง
“ได้ยินหรือไม่ว่าเมื่อสิบวันก่อน เกิดเหตุสะเทือนโลกหล้าขึ้นในซากตำหนักอนันตรัตติกาลที่อยู่ภายในเขตหวงห้ามแม่น้ำลั่ว?”
“ข้าได้ยินมาว่าเรื่องนี้เกี่ยวพันกับขุมกำลังยักษ์ใหญ่อย่างลัทธิอัคคีเทพด้วย ตอนนี้มันได้กลายเป็นที่เลื่องลือทั่วทั้งแดนผู้ฝึกตนทวีปกกพิสุทธิ์ และข่าวก็ได้แพร่กระจายไปสู่ทวีปเซียนอื่น ๆ แล้วด้วย”
“มิคาดเลยว่าวิธีการของลัทธิอัคคีเทพจะไร้ปรานีเช่นนี้ พวกเขายึดซากตำหนักอนันตรัตติกาลไว้เนิ่นนาน วางกับดักลวงสหายร่วมวิถีผู้เข้าสำรวจหาโอกาสไปฆ่า ชั่วร้ายยิ่งนัก!”
ทันใดนั้น เหล่าผู้ทรงอำนาจในโถงก็กล่าวถึงสิ่งที่เกิดใน ‘เขตหวงห้ามแม่น้ำลั่ว’ เมื่อไม่นานนี้ ซึ่งทำให้เกิดเสียงเซ็งแซ่ในเหล่าผู้ฟังทันใด
“แต่ก็กล่าวกันอยู่นะว่า แผนขโมยไก่ของลัทธิอัคคีเทพหนนี้พังไม่เป็นท่า ราชันเซียนถูกสังหารมากมาย!”
บางผู้กล่าวเย้ยหยัน “นอกจากนั้น ข่าวยังแพร่ออกไปแล้ว ยามนี้ขุมกำลังมากมายในโลกเซียนต่างไม่พอใจกับวิธีการของลัทธิอัคคีเทพยิ่งนัก เช่นตระกูลทังโบราณที่ออกมาประกาศว่าจะคิดบัญชีกับลัทธิอัคคีเทพในภายหน้าอย่างแน่นอน!”
“กล่าวกันว่าผู้ฆ่าราชันเซียนในลัทธิอัคคีเทพ ณ ซากตำหนักอนันตรัตติกาลนั้นก็เป็นผู้ฝึกตนซึ่งมีที่มาเป็นปริศนา!”
“เจ้าว่าผู้ฝึกตนลึกลับผู้นี้ เป็นคนเดียวกับผู้สังหารเจ้าตระกูลเหลียงหรือไม่?”
“ยากจะกล่าว”
…เมื่อได้ยินเสียงวิจารณ์เหล่านี้ เสวี่ยหงเฟิงก็ลอบกล่าวในใจ เกรงว่าเรื่องนี้ก็คงเกี่ยวกับลูกพี่ซูด้วย!
ทันใดนั้น ชายในอาภรณ์สีหยกผู้หนึ่งก็เดินมากล่าวด้วยรอยยิ้ม “น้องสี่ งานเลี้ยงวันเกิดกำลังจะเริ่มในไม่ช้า เราพูดกันเรื่องของขวัญที่เตรียมไว้ให้บิดาหนนี้ดีกว่าหรือไม่?”
หัวใจของชายหนุ่มเย็นยะเยือก ทิ้งความคิดฟุ้งซ่านไปและกล่าวขึ้นทันที “เมื่องานเลี้ยงวันเกิดเปิดฉาก พี่สามจะได้ทราบเอง”
ชายคนนั้นขมวดคิ้ว เขาตบบ่าเสวี่ยหงเฟิงก่อนจะเอ่ยขึ้นมาทันที “ในฐานะพี่ชาย ข้าต้องเตือนเจ้าไว้ว่าอย่าดื้อดึง ทำในสิ่งที่เจ้าทำได้ก็พอ ในตระกูล ทุกผู้ล้วนรู้ว่าเจ้าทำได้เช่นไร”
กล่าวจบ เขาก็หันหลังจากไป
สีหน้าของเสวี่ยหงเฟิงดำคล้ำ มือกำเข้าหากัน หัวใจเปี่ยมด้วยความขื่นขม
“ในสายตาเจ้า แค่จะให้ของขวัญแสดงความยินดีกับบิดา ข้ายังทำมิได้เลยหรือ?”
เขาลอบกัดฟัน
บิดาของเขา เสวี่ยฉางเทียนมีบุตรห้าคน
เสวี่ยหงเฟิงเป็นลำดับสี่ มีพี่ชายสามคนและหนึ่งน้องสาว
ทว่าแตกต่างจากพี่น้อง เขาเป็นบุตรอันเกิดจากอนุภรรยา ซึ่งเป็นเพียงหญิงรับใช้ข้างกายบิดา จึงมีฐานะต่ำต้อยยิ่ง
ในฐานะบุตรของอนุภรรยา เสวี่ยหงเฟิงจึงถูกละเลยมาแต่ยังเด็ก ต้องถูกมองด้วยสายตาเย็นชามาแต่ไหนแต่ไร
แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็นบุตรของเจ้าตระกูล ฐานะของเขายังคงเด่นชัด จึงมิถูกทำร้ายรังแก
แต่ทั้งตัวตนและฐานะของเขาก็ยังมิอาจเทียบได้กับพี่ชายเหล่านั้น อย่าว่าแต่น้องสาวเลย
ทั้งหมดนี้ทำให้ชายหนุ่มอัดอั้นในอก
เขาอยากต่อสู้เพื่อคว้าโอกาสลืมตาอ้าปาก!
พิสูจน์ให้บิดาเห็นว่าเขาหาด้อยค่ากว่าพี่ชายเหล่านั้นไม่!
ทว่าสัจธรรมอันโหดร้ายก็คือ พี่ชายของเขาล้วนแต่เป็นหงส์มังกรในหมู่ผู้คน ซึ่งล้วนแข็งแกร่งกว่าเขา!
บ้างเลิศล้ำยอดฝีมือ บ้างกตัญญูสูงส่ง ร่ายรำสง่างาม บ้างฉลาดเฉลียว กล้าหาญเจนศึก
กระทั่งน้องสาวของเขายังเป็นเมล็ดพันธุ์ฝึกฝนอันล้ำเลิศ หายากยิ่งในรอบพันปี จึงเป็นที่รักโปรดปรานของเหล่าผู้อาวุโสในตระกูล
ทั้งหมดนี้ทำให้เสวี่ยหงเฟิงสงสัยหลายต่อหลายหนว่า เขานั้นไร้ค่าจริงหรือไม่ และกระทั่งยอมปล่อยตนไปตามกระแสชะตา!
ทว่าบางที อาจเป็นเพราะเขาถูกทำลายความหวังมาแต่เล็กจนใหญ่ เสวี่ยหงเฟิงจึงได้รับการขัดเกลาอุปนิสัยดื้อดึง และเข้าใจความหมายโดยนัยของคำพูดเหล่านั้นได้อย่างดีเยี่ยม
จนเมื่อพบกับซูอี้ เขาจึงประจักษ์ว่าตนได้พบกับผู้สูงส่งที่สามารถเปลี่ยนชะตาของเขาได้! ทุกสิ่งขึ้นกับว่าเขาจะคว้าวาสนาเปลี่ยนชะตานี้ได้หรือไม่!
และความจริงก็พิสูจน์แล้วว่าเขาไม่ได้คิดผิด เทียบกับซูอี้แล้ว อย่าว่าแต่พี่ชายทั้งหลาย กระทั่งทุกผู้ในตระกูลเสวี่ยก็ล้วนเล็กจ้อยเกินเทียบกัน!
“งานเลี้ยงวันเกิดกำลังจะเริ่มต้น เจ้าหนูทั้งหลายเตรียมของขวัญใดไว้ให้เจ้าตระกูล?”
ทันใดนั้น ชายชราผู้หนึ่งในโถงก็กล่าวพลางแย้มยิ้ม
ผู้อาวุโสใหญ่เสวี่ยจ่างคุน!
หนึ่งวาจานั้น สายตาทุกผู้ในโถงก็มองไปยังเสวี่ยหงเฟิงกับพี่ชายทั้งสามของเขาเป็นตาเดียว
ชายหนุ่มพลันกระวนกระวาย มิกล้าคิดต่ออีกต่อไป
“เหวินจวิ้น เริ่มที่เจ้าก่อน”
เสวี่ยจ่างคุนกล่าวทั้งรอยยิ้ม
“ขอรับ!”
ชายหนุ่มในชุดม่วงร่างสูงผู้หนึ่งลุกขึ้น
เสวี่ยเหวินจวิ้น เป็นพี่ชายใหญ่ของเสวี่ยหงเฟิงและบุตรคนโตของเสวี่ยฉางเทียนซึ่งเป็นผู้นำตระกูลเสวี่ย เขามีสถานะสูงส่ง เป็นผู้นำตระกูลน้อยในสายตาผู้คนมากมายในตระกูลไปโดยปริยาย
“ผู้อาวุโสใหญ่ นี่คือของขวัญวันเกิดแก่บิดาจากข้า โปรดเชิญดูเถิด!”
เสวี่ยเหวินจวิ้นส่งหีบหยกใบหนึ่งให้แก่อีกฝ่าย
เสวี่ยจ่างคุนเปิดหีบหยกดู และอดอุทานอย่างตกตะลึงมิได้ “นี่…นี่มัน ‘โอสถวิญญาณรวมจิตศักดิ์สิทธิ์’ ที่ศาลามณีมังกรแห่งทวีปกกพิสุทธิ์หลอมขึ้นหรือ?”
ทันทีที่วาจาเหล่านี้ถูกกล่าวออกมา เหล่าผู้ฟังล้วนส่งเสียงฮือฮา ผู้ยิ่งใหญ่ในตระกูลเสวี่ยและเหล่าแขกผู้มีเกียรติทั้งหลายซึ่งได้รับเชิญมาล้วนตกตะลึงอย่างช่วยมิได้
โอสถวิญญาณรวมจิตศักดิ์สิทธิ์!
มันเป็นสมบัติในหมู่โอสถเซียนขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ โอสถฝึกฝนขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ชั้นหนึ่งในสายตาเหล่าราชันเซียน หายากเสียจนเหล่าราชันเซียนต้องแย่งชิงกัน
เสวี่ยเหวินจวิ้นมองสีหน้าตะลึงอึ้งของทุกผู้แล้วแย้มยิ้มอย่างลำพอง “เรียนผู้อาวุโสใหญ่ ถูกต้องขอรับ!”
“เยี่ยม! ของขวัญแสดงความยินดีเช่นนี้เห็นได้ชัดเจนว่าเจ้ายังมีใจกตัญญู!”
เสวี่ยจ่างคุนเอ่ยชม
เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายในตระกูลเสวี่ยเองก็พยักหน้า โอสถวิญญาณรวมจิตศักดิ์สิทธิ์นั้นมิเพียงเลอค่า ยังต้องวางแผนและใช้เส้นสายมากมายกว่าจะมีโอกาสได้ซื้อหา
ในฐานะบุตรคนโต จึงยากที่เขาจะจึงให้ของขวัญอันเลอค่าเช่นนี้ได้
เสวี่ยฉางเทียนผู้นั่งบนบัลลังก์สูงตรงกลางห้องพยักหน้า กล่าวด้วยรอยยิ้ม “เหวินจวิ้นทำได้ดีมาก นั่งเถอะ”
“ขอรับ!”
เสวี่ยเหวินจวิ้นแย้มยิ้มแล้วกลับที่นั่ง
“ผู้อาวุโสใหญ่ นี่คือของขวัญแสดงความยินดีแก่บิดาจากข้าขอรับ”
ไม่นานนัก พี่ชายรองของเสวี่ยหงเฟิง เสวี่ยเหวินผูและพี่ชายสามเสวี่ยเหวินซานต่างลุกขึ้นมอบของขวัญตามลำดับ
เสวี่ยเหวินผูส่งจี้หยกไขเพลิงอันหาได้ยาก เป็นผลงานของยอดฝีมืออันลือนาม แม้มูลค่าของมันจะมิสูงส่งสู้โอสถวิญญาณรวมจิตศักดิ์สิทธิ์ แต่มันก็ยังหายาก เป็นเอกลักษณ์และแพงระยับ
สิ่งที่เสวี่ยเหวินซานส่งออกมาคือหรูอี้หัวพยัคฆ์ สมบัติโบราณอันเหลือรอดจากยุคอวสานเซียน ซึ่งแยบยลแสนเลอค่ามิต่างกัน
ของขวัญวันเกิดจากทั้งสองยังก่อให้เกิดเสียงอุทานและสายตาจับจ้องมากมาย ทั้งยังทำให้เจ้าตระกูลเสวี่ยฉางเทียนยิ้มไม่หุบด้วยความพออกพอใจ
“หงเฟิง ของขวัญวันเกิดของเจ้าเล่า?”
ไม่นานนัก ทุกสายตาก็มองมายังเสวี่ยหงเฟิง
ชั่วขณะนั้น ชายหนุ่มอดประหม่าขึ้นมาไม่ได้ หัวใจรู้สึกร้อนรนยิ่ง ลูกพี่ซู… จะไม่มาจริง ๆ หรือ?
ชั่วขณะนั้น แม้จะเตรียมใจเอาไว้แล้ว แต่หัวใจของเขาก็ยังอดรู้สึกเสียใจมิได้
บุตรลำดับที่สามเสวี่ยเหวินซานแย้มยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวขึ้นว่า “ฮ่า ๆ ก่อนหน้านี้ข้าก็ถามน้องสี่อยู่หลายหน แต่เขาก็ไม่ยอมตอบ ทำให้ข้าอยากรู้ใจจะขาดแล้วว่าน้องสี่เตรียมเรื่องน่าประหลาดใจใดไว้ให้บิดา”
เจ้าตระกูลเสวี่ยฉางเทียนพ่นเสียงหึ รู้สึกสนใจขึ้นเล็กน้อย
เสวี่ยหงเฟิงลุกขึ้นกล่าวเสียงเข้ม “ท่านพ่อ ข้าเตรียมของขวัญวันเกิดให้ท่านแล้ว แต่ข้าอยากจะรออีกสักเดี๋ยวก่อนจะมอบมันให้ท่านขอรับ”
ทุกผู้ล้วนผงะนิ่ง บรรยากาศอึดอัดขึ้นมา
ผู้อาวุโสใหญ่ขมวดคิ้ว “งานเลี้ยงวันเกิดจะเริ่มอยู่แล้ว เจ้าคิดยืดกำหนดการออกไปอีกหรือ? หรือว่า… เจ้าไม่ได้เตรียมของขวัญเอาไว้ในยามนี้?”
ด้วยวาจานั้น หลายบุคคลก็ดูพิกล ดวงตาเย้าเยาะ
พวกเขาล้วนรู้ว่าบุตรนอกคอกอย่างเสวี่ยหงเฟิงนั้นเหลาะแหละที่สุดในหมู่ทายาทเจ้าตระกูล และพวกเขาก็มิได้หวังมากเลยว่าอีกฝ่ายจะนำของขวัญวันเกิดอันน่าตื่นตาใด ๆ ออกมาได้หรือไม่
