บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #15 : ปานดอกเหมยที่เกือบถูกเปิดเผย
ค่ำคืนของหอเยว่เซียงยังคงครึกครื้น
เสียงดนตรี เสียงหัวเราะ และกลิ่นสุราหอมฟุ้งไปทั่วหอ
แต่ในห้องรับรองชั้นบนสุด
บรรยากาศกลับเงียบงันกว่าที่อื่น
เซียวจิ่น อ๋องแห่งแคว้น กำลังนั่งเอนกายบนเก้าอี้ไม้แกะสลัก
ดวงตาคมมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพินิจ
หลินเซียงหลัวยังคงนั่งอยู่หลังม่านบาง
ผ้าคลุมปิดใบหน้าของนางไว้
แต่เพียงเงาร่างที่เห็นผ่านผ้าโปร่ง
ก็ทำให้บุรุษมากมายหลงใหล
เซียวจิ่นหัวเราะเบา ๆ
“เจ้ารู้หรือไม่”
“ในเมืองหลวงตอนนี้ ทุกคนกำลังพูดถึงเจ้า”
หลินเซียงหลัวเอ่ยเสียงนุ่ม
“เพียงหญิงจากหอคณิกา จะคู่ควรให้ท่านอ๋องสนใจได้อย่างไรเพคะ”
คำพูดนั้นกลับทำให้เซียวจิ่นยิ้มกว้างขึ้น
“ข้าไม่เคยสนใจฐานะของสตรี”
เขาจ้องนางตรง ๆ
“หากข้าพอใจ ต่อให้เป็นหญิงจากหอคณิกา ข้าก็สามารถรับเป็นสนมได้”
คำพูดนั้นทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลงเล็กน้อย
หลินเซียงหลัวไม่ตอบ
แต่ดวงตาภายใต้ผ้าคลุมกลับเย็นลง
ในขณะนั้นเอง
เสียงเอะอะก็ดังขึ้นจากด้านนอก
สาวใช้รีบเข้ามารายงาน
“คุณหนูเยว่เซียง…”
“มีแขกอีกท่านต้องการพบ”
เซียวจิ่นเลิกคิ้ว
“คืนนี้แขกของเจ้าดูจะมากเป็นพิเศษ”
ประตูห้องถูกเปิดออก
ชายหนุ่มในชุดขุนนางก้าวเข้ามา
ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาดุดัน
หลินเหว่ย
พี่ชายต่างมารดาของหลินเซียงหลัว
เขามองรอบห้องเล็กน้อย
ก่อนจะหยุดสายตาที่หญิงสาวหลังม่าน
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยเข้ามา
ทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย
ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแปลกประหลาด
แต่ก็สลายไปอย่างรวดเร็ว
เซียวจิ่นหัวเราะเบา ๆ
“ดูเหมือนคืนนี้เราจะมีแขกเพิ่มอีกคน”
หลินเหว่ยคำนับเล็กน้อย
“ข้าเพียงอยากมาพบหญิงผู้มีชื่อเสียงของหอเยว่เซียง”
สายตาของเขามองหญิงสาวหลังม่านอย่างพิจารณา
ยิ่งมอง
ก็ยิ่งรู้สึกบางอย่างแปลกประหลาด
กลิ่นหอมนี้
ทำให้เขานึกถึงใครบางคน
เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ในอดีต
แต่ความคิดนั้นถูกปัดทิ้งไปทันที
เพราะเด็กคนนั้น
ตายไปนานแล้ว
เซียวจิ่นลุกขึ้นช้า ๆ
“ดูเหมือนคืนนี้เจ้าจะยุ่งไม่น้อย”
เขามองหลินเซียงหลัวด้วยสายตาลึกซึ้ง
ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“แต่คำพูดของข้า…”
“ลองคิดดูให้ดี”
แล้วเขาก็เดินออกจากห้องไป
ทิ้งไว้เพียงหลินเหว่ยกับหญิงลึกลับ
หลินเหว่ยเดินเข้ามาใกล้
สายตาคมจับจ้องนาง
“ข้าได้ยินว่าเจ้าเล่นพิณเก่ง”
“และยังงดงามมาก”
หลินเซียงหลัวเอ่ยเรียบ ๆ
“ท่านขุนนางกล่าวเกินไปแล้ว”
หลินเหว่ยยื่นมือออกไป
เหมือนจะดึงผ้าคลุมของนางออกเล็กน้อย
แต่ในจังหวะนั้นเอง
หลินเซียงหลัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
ชายแขนเสื้อเลื่อนขึ้นเพียงเสี้ยววินาที
เผยให้เห็นผิวขาวบริเวณแผ่นหลังเล็กน้อย
และเกือบจะเห็น
ปานรูปดอกเหมยสีแดงจาง
หลินเหว่ยชะงักทันที
หัวใจของเขากระตุกแปลก ๆ
เพราะปานลักษณะนั้น
เขาเคยเห็นมาก่อน
ในตัวน้องสาวคนหนึ่ง
แต่ก่อนที่เขาจะทันมองชัด
หลินเซียงหลัวก็หมุนตัวกลับ
ผ้าคลุมปิดร่างกายของนางไว้ดังเดิม
นางยิ้มบาง ๆ
“ท่านขุนนาง”
“การมองสตรีเช่นนี้ไม่เหมาะสมเลยนะเจ้าคะ”
หลินเหว่ยขมวดคิ้ว
ความรู้สึกแปลกประหลาดยังคงอยู่ในใจ
แต่เขาก็ส่ายหัว
“คงเป็นข้าที่คิดมากไป”
ในขณะที่หลินเซียงหลัวมองเขาอย่างเงียบงัน
ภายใต้ผ้าคลุม
ดวงตาของนางเย็นเยียบ
เกมแก้แค้นของนาง
กำลังค่อย ๆ เริ่มต้นขึ้นทีละก้าว
และคนตรงหน้า
ก็จะเป็นคนแรกที่ต้องชดใช้
YOU MAY ALSO LIKE
